25 | 10 | 2010 19:43

Γιώργος Γάσπαρης

Η γενιά των τωρινών 40άρηδων ήταν εκείνη που στις αρχές τις δεκαετίας του ’90 έκανε τη δική της επανάσταση στο ελληνικό μπάσκετ για να γίνει το άθλημα επαγγελματικό. Οι ερασιτέχνες του «τότε» πάλεψαν για τους επαγγελματίες του «σήμερα» και το δελτίο έγινε… συμβόλαιο. Ο Γιώργος Γάσπαρης, επί είκοσι ολόκληρα χρόνια, κοσμούσε με το αστείρευτο ταλέντο του, την εξυπνάδα του και τη δίψα του για επιτυχίες τα ελληνικά γήπεδα ως ένας από τους πλέον πετυχημένους μπασκετμπολίστες εκείνης της εποχής.

Εν έτη 2010, από ένα νέο πόστο, αυτό του βοηθού του Νέναντ Μάρκοβιτς στο πάγκο του Πανιωνίου. Μια ομάδα με την οποία έχει συνδέσει το όνομα του αφού στη Νέα Σμύρνη πέρασε το μεγαλύτερο κομμάτι της καριέρας του (1975-1992). Αν και η καταξίωση ήρθε με τη φανέλα του Άρη το 1993 κατακτώντας το Κύπελλο Κυπελλούχων, μας δίνει τη δική του «οπτική» σε ότι αφορά στο Σαββατοκύριακο της… κολάσεως του ελληνικού μπάσκετ. Το Σαββατοκύριακο που «πληγώθηκε» η Α1…

Συνέντευξη στη ΜΑΡΑ ΚΟΥΤΡΑ

- Κόουτς, θεωρείτε ότι ήταν παρακινδυνευμένη, τραβηγμένη η απόφαση του ΠΣΑΚ να πάει σε απεργία στη πρεμιέρα του πρωταθλήματος;
«Θα πω όσα είμαι σε θέση να γνωρίζω.. Ότι δηλαδή ο ΠΣΑΚ είχε στείλει τα αιτήματα του κατ’ επανάληψη στους αρμόδιους φορείς, και σε ΕΟΚ και σε ΕΣΑΚΕ τον τελευταίο χρόνο αλλά δεν εισακούστηκαν. Οι παίκτες κατά τη γνώμη μου, ήταν σε αδιέξοδο και δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο παρά μόνο απεργία. Θεωρώ λογική τη κίνηση τους από τη στιγμή που δεν τους έδινε κανείς, από αυτούς που έπρεπε, σημασία. Ήταν η μόνη λύση».

-Είδατε όμως τι έγινε στο τέλος. Κάποιες ομάδες κατέβηκαν με όλο τους το ρόστερ και κάποιες άλλες έπαιξαν μόνο με ξένους και κοινοτικούς.
«Νομίζω ότι πρέπει οι παίκτες να κάτσουν και να δουν τα πράγματα έτσι όπως είναι. Υπάρχουν μεγάλες χρηματικές διαφορές από ομάδα σε ομάδα, από παίκτη σε παίκτη. Άλλα παιδιά παίζουν στην Α2 και παίζουν για 600 ευρώ το μήνα και άλλοι έχουν συμβόλαιο εκατομμυρίων. Στο σύνδεσμο θα πρέπει λίγο να το λάβουν υπόψη τους πολύ σοβαρά αυτό. Υπάρχουν συμφέρονται τα οποία είναι υπεράνω πολλών πραγμάτων και καταστάσεων»

-Υπήρχαν αυτές οι «οικονομικές» ανισότητες όταν παίζατε εσείς μπάσκετ;
 «Όταν έπαιζα εγώ μπάσκετ κάναμε απεργία για άλλα. Απεργήσαμε για να γίνουμε επαγγελματίες. Για να κάνουμε συμβόλαιο που ήταν προς όφελος όλων. Είναι τελείως διαφορετικά τα αιτήματα του «τότε» με τα αιτήματα του «τώρα». Τα προβλήματα του μπάσκετ, είναι πολύ μεγαλύτερα και πολύ βαθύτερα στην Ελλάδα, τα οποία είναι δίκαια. Θεωρώ ότι η Πολιτεία πάνω από όλα, και ΕΟΚ- ΕΣΑΚΕ παράλληλα, οφείλουν να δουν μαζί τη δομή και την οργάνωση του ελληνικού μπάσκετ. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ξεκινάει στην Α2, που εκεί τα σωματεία δεν έχουν καθόλου έσοδα και είναι πάρα πολύ δύσκολο να λειτουργήσουν σε επαγγελματικό πρότυπο. Εκεί ξεκινάνε όλα τα προβλήματα».

-Δεν υπάρχει όμως και οικονομικό πρόβλημα στην Α1; Δηλαδή ομάδες που δεν πληρώνουν στην ώρα τους. Επίσης, ο κόσμος έχει σταματήσει να πηγαίνει στο γήπεδο, κάτι που δεν συνέβαινε τη δεκαετία 1990-2000.
«Υπάρχει μια παραπληροφόρηση και θα πρέπει κάποια στιγμή να δούμε εντελώς διαφορετικά όλη τη δομή του μπάσκετ. Να τη δούμε λίγο πιο ανοιχτά. Ο επαγγελματικός αθλητισμός στην Ελλάδα έχει μια παθογένεια. Δεν καλύπτουν τα εισιτήρια τα τεράστια έξοδα των ομάδων, παρά μόνο ένα 20%. Δεν μπορούν να συναγωνιστούν ομάδες του εξωτερικού που έχουν μπάτζετ δύο και τριών εκατομμυρίων ευρώ. Καταλαβαίνουμε λοιπόν, από την αρχή, μια ομάδα που ξεκινάει είναι γιατί κάποιος πρόεδρος βάζει χοντρά το χέρι στη τσέπη. Καταλαβαίνεις ότι μπορεί αυτή τη στιγμή να υπάρχει ένας Γιαννακόπουλος, ένας Αγγελόπουλος, ένας Λιανός που κάθε χρόνο πληρώνουν από τη τσέπη τους κάποια πολύ σημαντικά ποσά αλλά είναι δύσκολο να βρεις σε όλη την Ελλάδα και σε όλες τις ομάδες τέτοιους ανθρώπους. Με το που ξεκινάει το πρωτάθλημα είναι δεδομένο ότι κάποιες ομάδες τελειώνοντας η σεζόν θα χρωστάνε κάποιο πολύ σοβαρό ποσό. Και όχι μόνο στους παίκτες. Γενικότερα».

- Τελικά, μήπως ήταν καλύτερα όταν ήταν το μπάσκετ ερασιτεχνικό;
«Κοίταξε Μάρα, τότε την πλήρωναν 100% οι παίκτες γιατί ήταν ερασιτέχνες με δελτίο σε ένα σωματείο, το οποίο όταν είχε και όποτε μπορούσε τους έδινε κάποια λεφτά. Από τη στιγμή όμως, που το μπάσκετ είναι επαγγελματικό και οι αθλητές επαγγελματίες είναι υποχρεωμένοι να κοιτάξουν τη καριέρα τους και το μέλλον τους. Όταν είναι σε ένα σωματείο που δεν τους πληρώνουν, θα κάνουν προσφυγή και θα φύγουν αναζητώντας τη τύχη τους κάπου αλλού. Στο εξωτερικό ας πούμε.

-Λένε ότι «η αρχή είναι το ήμισυ του παντός». Το πρωτάθλημα φέτος ξεκίνησε… με παρατράγουδα. Λέτε να πάει έτσι μέχρι το τέλος του;
«Πιστεύω ότι θα ομαλοποιηθούν λίγο τα πράγματα αλλά φαντάζομαι και επαναλαμβάνω ότι ΕΟΚ, ΕΣΑΚΕ και Πολιτεία θα πρέπει να κάτσουν πολύ σοβαρά σε ένα τραπέζι και να δουν γενικότερα τα προβλήματα που υπάρχουν στον ελληνικό αθλητισμό καις τις λύσεις που πρέπει να δοθούν. Μέσα σε όλα αυτά τα προβλήματα είναι και οι σχέσεις των αθλητών με τα σωματεία. Διότι είναι απαράδεκτο να παίζει κάποιος επαγγελματίας αθλητής και να μην είναι ασφαλισμένος. Και το λέω από προσωπική μου άποψη γιατί έπαιξα σχεδόν 20 χρόνια μπάσκετ και δεν έχω ούτε ένα ένσημο. Είναι απαράδεκτο. Από τη στιγμή που οι αθλητές φορολογούνται κανονικά και πληρώνουν Εφορία πρέπει να είναι και ασφαλισμένοι. Είναι αυτονόητο. Τώρα αν το σωματεία δεν έχουν λεφτά, ας καταργήσουν τη κατηγορία. Τι να πω…. Δεν μπορεί να λέμε ότι η Α2 είναι επαγγελματικό πρωτάθλημα, με μηδέν έσοδα τα σωματεία. Είναι στον αέρα όλο αυτό».