17 | 04 | 2010 19:32

Μιχάλης Κακιούζης

  Ο Μιχάλης Κακιούζης δεν είναι από τους ανθρώπους που βάζουν...φρένο στο τι θα πουν. Έχει άγνοια κινδύνου. Γι'αυτό και κάθε συνέντευξη του προκαλεί αντιδράσεις. Εσχάτως και κάθε δήλωση του. Όπως αυτή που έκανε στη Ρόδο, μετά την ήττα του Άρη από τον Κολοσσό. Όταν λίγο πολύ, είπε πως αυτός και οι συμπαίκτες του παίζουν "σαν γυναίκες"...

Βαριά κουβέντα. Όπως και αυτές που ακολουθούν στο basketnet. Για τον Άρη, την ΑΕΚ, τον Παναθηναϊκό... Τον σεβασμό στον Αλβέρτη και την ντροπή για τον Γκάλη. Είκοσι μέρες πριν γίνει γιαν δεύτερη φορά μπαμπάς, είκοσι μέρες πριν έρθει στον κόσμο ο δεύτερος γιος του, ο Μιχάλης Κακιούζης μιλάει αντρίκεια και σταράτα... Απολαύστε τον...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΝΙΚΟ ΣΥΡΙΓΟ
 
-    Θεωρείς ότι οι δηλώσεις σου μετά τον αγώνα με τον Κολοσσό έπιασαν τόπο ή έχεις μετανιώσει που μίλησες;
«Καθόμαστε και ασχολούμαστε τώρα με κάτι που έχει γίνει πριν από δυο εβδομάδες… Αλλά εντάξει… Όχι δεν έχω μετανιώσει… Γιατί να μετανιώσω; Εγώ δεν είπα κάτι για να θίξω ή να ενοχλήσω κάποιον».
-    Ένιωσες ότι κάποιοι μέσα στην ομάδα πειράχτηκαν;
«Δεν ξέρω, δεν μπορώ να είμαι μέσα στην ψυχοσύνθεση του καθενός. Εγώ πάντως ότι είπα, το είπα πρώτα απ’όλα για τον εαυτό μου. Και ότι έκανα το έκανα αποκλειστικά για το καλό της ομάδας… Αυτός είναι άλλωστε και ο στόχος όλων μας. Να πηγαίνει καλά η ομάδα».
-    Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, λέγοντας τους να είναι ειλικρινείς. Εσύ έχεις βγει κερδισμένος ή χαμένος με αυτή σου την ειλικρίνεια;
«50-50… Σε καλό γιατί λέω πάντα αυτό που νιώθω, βλέπω, πιστεύω και δεν πιέζομαι για τίποτα. Σε κακό γιατί σε αυτόν τον τόπο την ειλικρίνεια δεν την εκτιμάμε ιδιαίτερα…».
-    Τον γιο σου, θα τον παροτρύνεις να είναι ειλικρινής ή διπλωμάτης;
«Τους γιους μου, να λέμε,  αφού με το καλό σε 20 μέρες έρχεται και ο δεύτερος…».
-    Με το καλό!!!
«Όλοι είμαστε διπλωμάτες λίγο πολύ… Τους γιους μου θα προσπαθήσω να τους μεγαλώσω δίνοντας τους τις σωστές βάσεις. Αν πάρουν τις σωστές βάσεις, νομίζω ότι θα είναι σε θέση οι ίδιοι να επιλέξουν τι είναι το καλύτερο».
-    Με βάση την κατάσταση που περιέγραψες ποιοι αδικούνται περισσότερο, οι παίκτες ή ο Μπλατ;
«Όλοι αδικούμε τους εαυτούς μας… Όλοι έχουν μερίδιο ευθύνης. Εμείς φυσικά που είμαστε από την αρχή της χρονιάς στην ομάδα έχουμε το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης! Ο κόουτς είναι εδώ και δυο μήνες στην ομάδα… Το γεγονός βέβαια ότι μέσα σε έξι μήνες έχουμε αλλάξει τρεις προπονητές μόνο ηρεμία και ησυχία δεν μπορεί να προκαλέσει στην ομάδα. Όχι μόνο στον Άρη αλλά σε οποιαδήποτε ομάδα… Από εκεί και πέρα, κάποια πράγματα δεν έγιναν όπως τα σχεδιάσαμε, κάπου ήμασταν άτυχοι. Το θέμα όμως δεν είναι να μείνουμε σε αυτά αλλά να μάθουμε από τα λάθη μας και να γινόμαστε καλύτεροι… Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος πλέον».

"Σκοτώνουν τα άλογα... πριν γεράσουν!"

-    Κάποιοι είπαν ότι το μεγάλο λάθος του Άρη φέτος είναι ότι επένδυσε σε παίκτες μεγάλους σε ηλικία. Εσένα, τον Χατζηβρέττα, τον Ντικούδη… Αν ήσουν προπονητής θα επέλεγες αυτό το υλικό;
«Ο καθένας επιλέγει το υλικό που πιστεύει ότι μπορεί να τον βοηθήσει… Τώρα, αυτή η καραμέλα της ηλικίας, υπάρχει μόνο στην Ελλάδα…».
-    Στην Ελλάδα που σκοτώνουμε τα άλογα μόλις γεράσουν;
«Όχι. Στην Ελλάδα που σκοτώνουμε τα άλογα πολύ πριν γεράσουν…»
-    Νιώθεις πως κάποιοι σου έχουν βάλει το πιστόλι στον κρόταφο;
«Εδώ και χρόνια δεν ασχολούμαι με το τι λένε ή τι πιστεύουν για μένα. Προσπαθώ με την δουλειά μου στο γήπεδο και με τη ζωή μου, να διατηρούμαι σε υψηλό επίπεδο. Από εκεί και πέρα τι λέει και τι πιστεύει ο καθένας με αφήνει παγερά αδιάφορο…»
-    Σώζεται η χρονιά για τον Άρη;
«Είμαστε σε πάρα πολύ δύσκολη θέση. Το έχουμε συνειδητοποιήσει όλοι. Αυτό που μένει είναι να τα δώσουμε όλα ώστε να διεκδικήσουμε το καλύτερο δυνατόν;

"Εμείς πονάμε περισσότερο από τον κόσμο..."

-    Φοβάσαι τις αντιδράσεις του κόσμου αν η κατάσταση δεν αλλάξει προς το καλύτερο μέχρι τέλους;
«Είναι λογικό να υπάρχει απογοήτευση στον κόσμο του Άρη αλλά μεγαλύτερη απογοήτευση υπάρχει σε εμάς. Πολύς κόσμος δεν το καταλαβαίνει. Νομίζει ότι δεν μας ενδιαφέρει τι συμβαίνει… Πιο πολύ απ’όλους θέλουμε να νικάμε εμείς. Κανείς αθλητής δεν στεναχωριέται λιγότερο και από τον πιο φανατικό οπαδό. Και δεν μιλάω μόνο για τον Άρη, μιλάω γενικά για τον αθλητισμό. Πιο πολύ απ’όλους θέλουμε να νικάμε εμείς. Εμείς πονάμε, ταλαιπωρούμαστε στο γήπεδο όλη την εβδομάδα. Ο οπαδός θα έρθει μια φορά για να δει το παιχνίδι. Ο καθένας τα ερμηνεύει όπως θέλει, όμως ο αθλητής που χάνει δεν έχει όρεξη για τίποτα. Γυρίζει σπίτι του σαν πεθαμένος… Και οι αντιδράσεις του κόσμου, βέβαια, είναι μέσα στο πρόγραμμα».
-    Ο φετινός Άρης θα ήταν ένα ακόμη κεφάλαιο στο βιβλίο σου;
«Εννοείται… Και μάλιστα πολυσέλιδο…»
-    Τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα περίμενες…
«Κοίτα τα πράγματα δεν έρχονται πάντα όπως τα περιμένεις. Το θέμα είναι οι άνθρωποι που αποφασίζουν στις ομάδες να φέρονται έξυπνα ώστε με τις σωστές επιλογές να βρίσκουν διέξοδο. Όλες οι μεγάλες ομάδες έχουν περάσει από το στάδιο που βρίσκεται τώρα ο Άρης. Όσες είχαν την οξυδέρκεια να βρουν τις καλύτερες λύσεις, επέστρεψαν δριμύτερες. Όσες πάλι, έκαναν σπασμωδικές κινήσεις έμειναν και μένουν έως τώρα μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Ως Έλληνες άλλωστε έχουμε την τάση να κινδυνολογούμε και να μην μένουμε ψύχραιμοι».
-    Ποιο ήταν το μεγαλύτερο λάθος που έγινε φέτος στον Άρη….
«Λάθη… Δεν μπορούμε να επικεντρωθούμε σε ένα… Σίγουρα έγιναν πολλά λάθη σε αγωνιστικό επίπεδο… Χάσαμε επίσης πολλά παιχνίδια στον πόντο που αν τα είχαμε κερδίσει όλα θα ήταν καλύτερα και δεν θα μιλούσαμε τώρα για λάθη…».  
-    Το ελληνικό πρωτάθλημα το βρήκες καλύτερο ή χειρότερο από τότε που το άφησες;
«Από πλευράς ανταγωνιστικότητας, σαφώς καλύτερο!»
-    Δεν είναι έτσι όπως λένε ότι υπάρχουν δυο ομάδες και μετά το χάος…
«Παλιά υπήρχε όμως μία ομάδα… Σίγουρα τώρα υπάρχουν δυο ομάδες που έχουν ξεφύγει, ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός, από εκεί και πέρα πολλές από τις υπόλοιπες ομάδες, όπως ο Κολοσσός και το Περιστέρι, βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο, γεγονός που δίνει ενδιαφέρον στο πρωτάθλημα… Εξωαγωνιστικά βέβαια τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα…»  

"Έγινα καλύτερος άνθρωπος..."

-    Έχεις παίξεις στην ΑΕΚ, την Μπαρτσελόνα και τώρα τον Άρη… Μεταγραφές ψυχής… Υπάρχει φανέλα που ονειρευόσουν να φορέσεις και δεν τα κατάφερες;
«Όποιος αθλητής έχει στόχους και θέλει να παίζει σε υψηλό επίπεδο, είναι ευχής έργον να αγωνίζεται σε μεγάλες ομάδες. Εγώ ήμουν τυχερός που έπαιξα σε ομάδες με τόσο υψηλούς στόχους και τόσο μεγάλη ιστορία... Πάντα όμως υπάρχουν ομάδες με ιστορία που θέλεις να παίξεις…».
-    Ποιο είναι πλέον το πιο κοντινό σου όνειρο;
«Να γεννηθεί ο δεύτερος γιος μου…»
-    Και το πιο μακρινό;
«Να είναι καλά η οικογένεια μου. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα…»
-    Μπασκετικά, υπάρχουν πράγματα που νιώθεις ότι δεν έχεις καταφέρει;
«Σίγουρα. Αλλά προσπαθώ να μην βάζω μακρινούς στόχους. Αυτά που νιώθω ότι δεν έχω καταφέρει ως παίκτης είναι αυτά που κυνηγάω να γίνομαι καλύτερος σε κάθε προπόνηση, σε κάθε αγώνα…».
-    Δύο στιγμιότυπα σου έχουν μείνει για πάντα χαραγμένα στο μυαλό του κόσμου. Η απόλυτη ευτυχία του 2005 και η απόλυτη απογήτευση του 2006… Τι ήταν δυνατότερο;
«Περνώντας τα χρόνια, νιώθω πως και οι δύο καταστάσεις ήταν το ίδιο δυνατές. Δεν κλαίμε άλλωστε μόνο από λύπη. Κλαίμε και από χαρά. Ξέρεις ακόμη και όταν πήραμε το ευρωπαϊκό είπα «Εντάξει και τι έγινε; Πάμε τώρα παρακάτω…». Πέρασε η χαρά το 2005, πέρασε και η στενοχώρια του 2006. Έτσι είμαι. Ξεπερνάω γρήγορα και τα καλά και τα κακά συναισθήματα. Κάνω αμέσως το επόμενο βήμα…»
-    Αν αύριο το πρωί σταμάταγες το μπάσκετ, ποια στιγμή σου θα ξεχώριζες;
«Καλή ή κακή;
-    Εσύ διάλεξε… Ή πες μας, μία και μία…
«Από καλές θα διάλεγα το Ευρωμπάσκετ του 2005. Κακές, υπάρχουν πολλές… Πάρα πολλές. Και ξέρεις, δεν θέλω να διαλέξω μία. Δεν θέλω να χαλαστώ και σήμερα…».
-    Χρήματα, δόξα, φίλους… Τι κέρδισες περισσότερο από το μπάσκετ;
«Οι φίλοι που έχω είναι οι ίδιοι που είχα πριν το μπάσκετ. Η δόξα πάλι, έρχεται και παρέρχεται… Όταν είσαι στην κορυφή και γνωστός, όλοι σε αναγνωρίζουν και θέλουν να γίνουν κομμάτι της ζωής σου. Τα χρήματα; Ξέρεις πολλές φορές τα πράγματα δεν είναι όπως θέλουμε να τα παρουσιάσουμε… Ξέρεις τι κέρδισα περισσότερο από το μπάσκετ; Την βελτίωση μου ως άνθρωπος. Έζησα τόσα χρόνια στο εξωτερικό και ίσως ζήσω κι άλλο. Αυτά τα χρόνια με βοήθησαν να δω ξεκάθαρα κάποια πράγματα. Να βγάλω τις παρωπίδες. Και σαν αθλητής και σαν άνθρωπος».


"Ζηλεύω τον Παναθηναϊκό!"

-    Στα άμεσα σχέδια σου δεν είναι να παραμείνεις στην Ελλάδα; Σκέφτεσαι να ξαναφύγεις στο εξωτερικό;
«Δεν είναι θέμα αν θα μείνω στον Άρη ή στην Ελλάδα. Αυτή τη χρονική στιγμή όλα είναι ρευστά… Την απόφαση αυτή άλλωστε δεν μπορώ πλέον να την πάρω μόνος μου. Υπάρχουν άλλα τρία άτομα που πρέπει να το… κουβεντιάσουμε και όλοι μαζί να αποφασίσουμε. Και φυσικά κάθε απόφαση είναι θέμα τάιμινγκ… Τι συνθήκες θα υπάρξουν…»
-    Την καριέρα σου, με ποια φανέλα θα ήθελες να την κλείσεις;
«Δεν το έχω σκεφτεί ακόμη…».
-    Από τις φανέλες που φόρεσες ποια θεωρείς πιο βαριά;
«Από πλευράς ιστορίας, νομίζω ότι ήταν αυτή της Μπαρτσελόνα! Αλλά εξίσου βαριά θεωρώ και τη φανέλα της Σιένα… Χρωστάω τα πάντα στη Σιένα…».
-    Η φανέλα της ΑΕΚ είναι το ίδιο βαριά, όπως τότε που αγωνιζόσουν εσύ στην ομάδα;
«Σε αυτό νομίζω ότι πιο κατάλληλοι για να απαντήσουν είναι αυτοί που ήταν τότε και είναι και τώρα στην ομάδα… Η ΑΕΚ έφτασε στην κορυφή, έπιασε πάτο και τώρα προσπαθεί να ορθοποδήσει και να ξεπεράσει κάποια προβλήματα. Η ΑΕΚ έχει ιστορία, κόσμο, έχει όμως και πολλά προβλήματα…».
-    Έφυγες από την ΑΕΚ κι έγραψες βιβλίο, ο Χατζής έφυγε και πήγε στα δικαστήρια, ο Παπανικολάου το ίδιο… Τι γίνεται με την ΑΕΚ και όλοι φεύγουν «κυνηγημένοι»;
«Δεν είναι μόνο η ΑΕΚ… Ζηλεύω τον Παναθηναϊκό, γιατί σε αντίθεση με ότι συμβαίνει στην Ελλάδα, αυτό που έκανε με τον Φραγκίσκο, να του αποσύρει τη φανέλα, είναι θεωρώ η υπέρτατη τιμή που μπορεί να γίνει σε έναν αθλητή. Και τον σεβασμό στον αθλητή, πρέπει κάποιος να τον μαθαίνει από πολύ μικρός. Και δυστυχώς είμαι σε μια ομάδα, στον Άρη, που θα έπρεπε να είχε κάνει κάτι ανάλογο εδώ και πολλά χρόνια… Θεωρώ ντροπή να μην υπάρχει κρεμασμένη στην οροφή του Αλεξάνδρειου η φανέλα του Νίκου Γκάλη. Δεν ξέρω τι λένε ότι περιμένουν και τι γίνεται αλλά είναι ντροπή ότι δεν έχει συμβεί μέχρι τώρα. Το ίδιο θα έπρεπε να είχε γίνει και με άλλους αθλητές σε άλλες ομάδες. Κάποια στιγμή πρέπει να ξεπεράσουμε στην Ελλάδα τα κόμπλεξ μας και να σεβαστούμε το παρελθόν μας. Αλλιώς δεν θα έχουμε μέλλον…».  
-    Ποιο από τα προτερήματα σου εύχεσαι να πάρει ο γιος σου και ποιο από τα ελαττώματα σου δεν θέλεις με τίποτα να δεις πάνω του;
«Θέλω να είναι υγιείς. Έχω προτερήματα και μειονεκτήματα, όμως το τι θα πάρουν τα παιδιά είναι δικό τους θέμα… Εγώ θέλω να είναι καλά».