15 | 09 | 2011 20:58

Μπορούσαμε...

Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΟΡΩΤΟΥ

Δυστυχώς το κρίσιμο χιαστί παιχνίδι ενώ παλέψαμε πολύ δεν καταφέραμε να το κερδίσουμε και να φτάσουμε στην μεγάλη διάκριση. Κανείς βέβαια δεν μπορεί να κατηγορήσει τα παιδιά για έλλειψη προσπάθειας, κάθε άλλο μάλιστα αλλά δυστυχώς το αποτέλεσμα δεν τους δικαίωσε.

Από την πρώτη στιγμή έχουμε πει ότι από αυτό εδώ το βήμα δεν θα ψάχνουμε ούτε μοιραίους, ούτε υπεύθυνους απλά θα κάνουμε μια ανάλυση του παιχνιδιού και τι έγινε κατά την προσωπική μας άποψη που δεν σημαίνει βέβαια ότι είναι και η σωστή, απλά είναι η άποψη μας.

Κατ’ αρχάς όταν άκουγα ότι οι Γάλλοι μας διαλέξανε σαν αντιπάλους χάρηκα γιατί και εγώ προσωπικά αν μπορούσα να διαλέξω έναν αντίπαλο από το άλλο γκρουπ θα ήταν οι Γάλλοι, όχι βέβαια γιατί δεν είναι μια σπουδαία ομάδα αλλά γιατί έχει και μειονεκτήματα που η Ελληνική ομάδα θα μπορούσε να τα εκμεταλλευτεί αφού έχουμε πει ότι η Ελληνική και η Σέρβικη σχολή μπάσκετ είναι οι καλύτερες σε θέματα τακτικής και άμυνας στην Ευρώπη.

Στην ανάλυση που κάναμε την Δευτέρα  της Γαλλικής ομάδας είχαμε πει τι έπρεπε να κάνουμε , πάντα κατά τη γνώμη μου, για να αντιμετωπίσουμε τα πλεονεκτήματα των Γάλλων και να βγάλουμε στην επιφάνεια τα μειονεκτήματά τους. Για 30 λεπτά κάναμε ιδανικό παιχνίδι αφού όλα μας τα ζητούμενα τα σχεδιάσαμε και τα εκτελέσαμε ιδανικά και με μεγάλη προσήλωση.

Πρώτον ρίξαμε τον ρυθμό και πήγαμε το παιχνίδι σε χαμηλό σκορ.

Δεύτερον ρισκάραμε από μερικούς παίκτες τους το μακρινό σουτ, που δεν το έχουν και κλείσαμε την μεγάλη τους δύναμη που είναι το ένας εναντίον ενός είτε με παγίδες στο low post  είτε με πολλές βοήθειες στη μπάλα στα ντράιβ τους..

Τρίτον μεγάλη και ομαδική προσπάθεια στα ρημπάουντ και έτσι περιορίσαμε τα επιθετικά τους ρημπάουντ κομμάτι του παιχνιδιού που είναι πολύ δυνατοί. Η χρησιμοποίηση του Καιμακόγλου άλλωστε στην αρχική πεντάδα αυτό τον σκοπό είχε.

Τέταρτον προσπαθήσαμε και απομονώσαμε με όβερ πλέι άμυνα τον Πάρκερ από το παιχνίδι τους πράγμα που τους δυσκόλεψε στην οργάνωση των επιθέσεων τους αλλά και στην εκτέλεση.

Αυτά ήταν τα θετικά μας κομμάτια απλά επειδή έχουμε ξαναπεί ότι στο μπάσκετ δεν υπάρχει το απόλυτα σωστό και το απόλυτο λάθος αυτά τα σωστά είχαν και κάποιο κόστος.

Κυρίως επειδή έπρεπε να ρίξουμε τον ρυθμό πηγαίναμε σε μεγάλες και αργές επιθέσεις πράγμα που μας έδωσε πολλά σουτ στο τέλος των επιθέσεων με πίεση χρόνου και συνήθως με άμυνα πάνω μας.

Επίσης μια άλλη αδυναμία μας στο πρώτο ημίχρονο ήταν όταν αναγκαστικά πήγαμε σε rotation είχαμε μια πεντάδα με τις ίδιες αδυναμίες με τους Γάλλους αλλά χωρίς τα αθλητικά τους προσόντα.

Αυτά για το πρώτο ημίχρονο που μας βρήκε δικαίως προηγούμενους με 4 πόντους και με ελπίδες πολλές αφου ήταν ολοφάνερο ότι είχαμε τον ρυθμό του παιχνιδιού και είχαμε περάσει το πρόβλημα στους Γάλλους.

Στο δεύτερο ημίχρονο οι Γάλλοι ξεκίνησαν με φανερό σκοπό να φθείρουν τον Μπουρούση φορτώνοντας συνέχεια επιθέσεις με τον Τραορέ κυρίως στο low post. Φαινομενικά δεν κατάφεραν τίποτα το ουσιαστικό αφου ο Γιάννης σήμερα ήταν γίγαντας και κυριολεκτικά κατάπιε όλους τους ψηλούς τους. Το μόνο που ίσως κατάφεραν ήταν να του προσθέσουν κούραση που έπαιξε ίσως κάποιο ρόλο στο τέλος. Ταυτόχρονα εμείς εκμεταλλευόμενοι ότι αυτοί έπαιξαν με 3 καθαρά περιφερειακούς παίκτες πήγαμε τον Καιμακόγλου στο low post και πήραμε 3 πολύ καλές επιθέσεις του Κώστα και πάνω στον Ντε Κολό και πάνω στον Μπαντούμ.

Επίσης εξακολουθούσαμε να έχουμε ιδανική προσήλωση στην τακτική μας.

Αυτά όμως μέχρι το 33΄ που η εικόνα άλλαξε τελείως και η πλάστιγγα έγειρε προς τους αντιπάλους.

Σε αυτό έπαιξαν ρόλο κατά τη γνώμη μου κάποιες λεπτομέρειες. Λεπτομέρειες μεν αλλά σημαντικές για την εξέλιξη του παιχνιδιού.

Πρώτον και καλύτερο ότι στο rotation που πολύ φυσιολογικά επιχειρήσαμε, γιατί στο σύγχρονο μπάσκετ κανείς παίκτης δεν μπορεί να παίξει 40 λεπτά, τα παιδιά που ήρθαν από τον πάγκο δεν ανταποκρίθηκαν στις ανάγκες και στις απαιτήσεις του παιχνιδιού. Το ότι από τα παιδιά που ήρθαν από τον πάγκο πήραμε μόνο 11 πόντους είναι πολύ ενδεικτικό.

Δεύτερον η μεγάλη μας αδυναμία να βάλουμε ένα ξεμαρκάριστο εύκολο περιφερειακό σουτ που συμπληρώθηκε και με κάποιες κρίσιμες χαμένες βολές. Με 14% στα τρίποντα δύσκολα μπορείς να κερδίσεις παιχνίδι σε αυτό το επίπεδο.

Τρίτον ο Καλάθης κουράστηκε, η άμυνα του στον Πάρκερ έπεσε πολύ, εναλλακτική λύση δεν υπήρξε με αποτέλεσμα ο Πάρκερ να πάρει φορά και να μας κάνει μεγάλη ζημιά στο τελευταίο δεκάλεπτο.

Ταυτόχρονα η προσωπική μας άμυνα στον Μπαντούμ σε κρίσιμες επιθέσεις των Γάλλων στο τέλος όσο κομψά και να θέλω να το πω δεν μπορώ να βρω κάποιον επιεική χαρακτηρισμό. Απλά ήταν απαράδεκτη. Εδώ πιστεύω ότι ο Ηλίας είχε ένα δίλλημα να διαλέξει δηλαδή έναν καλό αμυντικό η να ρισκάρει με έναν καλό σουτέρ αφού είχαμε κολλήσει επιθετικά αλλά χειρότερο αμυντικό. Επέλεξε με τον Βασιλειάδη το δεύτερο , που έχει τη λογική που σας είπα και όχι το πρώτο με τον Καιμακόγλου η τον Παπανικολάου. Δυστυχώς ο Βασιλειάδης δεν του έδωσε τίποτα αλλά έτσι είναι  το μπάσκετ και ο αθλητισμός. Αύριο ο Κώστας μπορεί να τα βάλει και να είναι ο ήρωας και μακάρι να γίνει έτσι.

Κάπως έτσι φτάσαμε στην ήττα που μας αφήνει εκτός τετράδας αλλά αύριο έχουμε και πάλι ένα μεγάλο παιχνίδι, ίσως το μεγαλύτερο για εμάς στη διοργάνωση. Ένα παιχνίδι απέναντι στη Σερβία που είναι ένας πολύ μεγάλος αντίπαλος και επειδή θα είναι ένα παιχνίδι ανάμεσα σε δυο χαμένες ομάδες μέσα σε λιγότερο από 20 ώρες η ψυχολογία και το πάθος θα είναι οι παράγοντες που θα κρίνουν την έκβαση του αγώνα.

Τα παιδιά είμαστε σίγουροι ότι θα πολεμήσουν και αύριο όπως έχουν κάνει σε ολόκληρο το τουρνουά και να μην ξεχνάνε κάτι. Μεγάλη δύναμη και η Σερβία αλλά και η φανέλα της εθνικής μας τα τελευταία χρόνια είναι πολύ βαριά για να φοβόμαστε εμείς.

Πάμε γερά λοιπόν να κλείσουμε αύριο το Ευρωμπάσκετ 2011 με τον καλύτερο τρόπο με πάθος αλλά χωρίς φόβο……..