16 | 09 | 2011 18:14

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΕΙΝΑΙ (ΠΑΝΤΑ) ΕΔΩ……

Σήμερα είναι μια πολύ καλή μέρα για το Ελληνικό μπάσκετ. Αυτή η νέα ομάδα με παιδιά που θυσίασαν διακοπές, που δεν έβαλαν πάνω από το Ελληνικό μπάσκετ τον εγωισμό τους, τις διακοπές τους, την ξεκούραση τους και τα παχυλά τους συμβόλαια κατάφερε και μπήκε στην εξάδα του Ευρωπαικού μπάσκετ και πάνω απ’ όλα κατάφερε και πήρε την πρόκριση της για το προολυμπιακό τουρνουά του 2012 που ήταν και ο μεγάλος στόχος αυτής της ομάδας.
Αυτό τον στόχο τον κατάφερε κάνοντας μια πολύ μεγάλη νίκη σήμερα απέναντι στη Σερβία. Νίκη που πάνω απ’ όλα της έδωσε η μεγάλη μας επιθυμία, η καλή μας ψυχολογία με την οποία εμφανιστήκαμε μετά την χθεσινή μας ήττα από την Γαλλία αλλά πάνω απ’ όλα η ομαδικότητα μας και η προσήλωση μας στο σχέδιο που είχαμε καταρτίσει για το συγκεκριμένο παιχνίδι.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η ομάδα μας μπήκε με τα χίλια στο παιχνίδι, έτοιμη να φάει σίδερα και με μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό της και στην δουλειά που έχει κάνει σε αντίθεση με την Σερβία που ήταν ένα τεράστιο μπάχαλο στο ξεκίνημα του παιχνιδιού της, μια ομάδα χωρίς ψυχολογία, χωρίς πειθαρχία, χωρίς σχέδιο. Αντίθετα η δική μας ομάδα εκτός από θέληση και πάθος είχε και σχέδιο. Στην άμυνα τα ζητούμενα ήταν η πίεση στον Τεόντοσιτς, η επιθετική αντιμετώπιση των pick ‘n roll που έπαιρνε για να μην βρεί εκτέλεση μέσα από αυτά και η αντιμετώπιση του low post game του Κρίστιτς με παγίδες.
Στην επίθεση το σχέδιο ήταν να δώσουμε πολλές επιθέσεις στον παίκτη που μάρκαρε ο Τεόντοσιτς, πολλά pick ‘n roll αφου ήταν διαπιστωμένη η αδυναμία των Σέρβων στην άμυνα αυτής της συνεργασίας, πράγμα που ήταν ξεκάθαρο στο παιχνίδι με την Λιθουανία. Επίσης πολλές μπάλες στο low post στον Μπουρούση για να έχουμε και σκορ και δημιουργία από εκεί αλλά και φθορά στον μοναδικό τους αξιόπιστο ψηλό
Το σχέδιο ήταν σωστό και η εφαρμογή του στο πρώτο δεκάλεπτο άψογη με μπροστάρηδες τους παλιούς Μπουρούση, Φώτση και Ζήση που έκαναν κυριολεκτικά θραύση αλλά και τα υπόλοιπα παιδιά να παίζουν τους ρόλους τους άψογα. Αυτό μας έδωσε μια τεράστια διαφορά από το πρώτο δεκάλεπτο και ουσιαστικά η νίκη εξασφαλίστηκε από εκείνο το σημείο.
Στο δεύτερο δεκάλεπτο λογικά ο ρυθμός έπεσε αλλά συνεχίσαμε με ωριμότητα και πάντα μέσα στο σχέδιο. Αντίθετα απέναντι μας είχαμε ένα πραγματικό καφενείο, με τα μειονεκτήματα που αναφέραμε προηγουμένως και η οποία απλά στεκότανε στοιχειωδώς στο γήπεδο χάρις στα σουτ του Κέσελι και κάποια σουτάκια του Κριστιτς εκτός ρεπερτορίου του από μέση απόσταση.
Στο τρίτο δεκάλεπτο το σχέδιο παρέμεινε το ίδιο απλά η διαφορά έπεσε λίγο κυρίως κάποιων εύκολων περιφερειακών σουτ που χάθηκαν, την ανάγκη ξεκούρασης του Μπουρούση, τον τραυματισμό του Ζήση και την έξοδο του Τεόντοσιτς από το παιχνίδι που έκανε την Σερβία πιο ομάδα και πιο καλή στο αμυντικό της κομμάτι.

Στο τέταρτο δεκάλεπτο οι Σέρβοι ρίσκαραν δίνοντας κάποια σουτ στον Καλάθη που δεν τα έβαλε και έτσι μείωσαν ακόμα περισσότερο το σκορ δημιουργώντας μια μικρή ανασφάλεια στην ομάδα για πολύ λίγο όμως γιατί ο Μπουρούσης με 3 πολύ κρίσιμα προσωπικά καλάθια και ο Παπανικολάου με μια σειρά από ρημπάουντ αποκατέστησαν γρήγορα και την διαφορά αλλά και την ηρεμία στην ομάδα και έτσι η ομάδα απλά και ήρεμα έφτασε στη μεγάλης σπουδαιότητας νίκη.

Αυτή ήταν με λίγα λόγια η ανάλυση του σημερινού παιχνιδιού και ένα μεγάλο μπράβο αξίζει σε όλα τα παιδιά και στο προπονητικό τιμ για την πετυχημένη παρουσία που είχαμε στο ευρωμπάσκετ 2011.
Μια ιδιαίτερη μνεία χρειάζεται για τους τρείς παλιούς που όχι μόνο ήταν παρόντες αλλά ήταν και άψογοι όχι μόνο αγωνιστικά αλλα και από πάνω απ’ όλα σε συμπεριφορά. Για εμένα ήταν ο θεμέλιος λίθος αυτής της ομάδας.
Επίσης θέλω να πω και δυο κουβέντες για τον Παπανικολάου. Βασικά να πω ότι με το παιδί αυτό δεν έχουμε πει ποτέ μια κουβέντα και προσωπικά δεν τον ξέρω. Θέλω λοιπόν να πω ότι αυτό το παιδί εκτός από τα πολλά αγωνιστικά του προσόντα που είναι φανερά σε όλους με έχει κερδίσει με την σοβαρότητα του, την ωριμότητα του και την προσωπικότητα του. Θυμάμαι πριν 2 χρόνια  στο Ευρωπαϊκό νέων ανδρών στη Ρόδο, όταν κάποιοι συμπαίκτες του φτύνανε τους αντιπάλους τους, κάνανε χειρονομίες στον αντίπαλο πάγκο και επιδινόντουσαν σε διάφορες ομορφιές κάτω από την ανοχή αν όχι και αποδοχή προπονητών και περιγραφέων, πλην του Λημνιάτη, ο Παπανικολάου ήταν πάντα σοβαρός, κύριος, με σοβαρές δηλώσεις, αθλητής πραγματικός. Από τότε είμαι σίγουρος ότι αυτό το παιδί θα πάει πολύ ψηλά και είμαι ευχαριστημένος που είναι ήδη σε καλό δρόμο.
Τελειώνοντας θέλω να υπενθυμίσω κάτι που έγραψα χθες και κανείς ποτέ δεν πρέπει να το ξεχνά. Η φανέλα της Εθνικής ομάδας είναι πολύ βαριά τα τελευταία 25 χρόνια και έχει γράψει ιστορία. Δεν είναι τυχαίο, δεν είναι πρόσκαιρο, δεν είναι συμπτωματικό και είναι πάνω από πρόσωπα γιατί έχει γραφτεί από τεράστιους αθλητές, από μεγάλους προπονητές αλλά και από αφανείς αθλητές, προπονητές και παράγοντες που δουλεύουν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, μακριά από πολλά λεφτά, από αξιώματα και προσφέρουν συνέχεια κρατώντας το άθλημα πολύ ψηλά κόντρα στα προβλήματα και που ποτέ κανείς δεν τους έχει πει ένα μπράβο. Τους το λέω εγώ λοιπόν σήμερα και τους λέω να κάνουν κουράγιο και να συνεχίσουν να προσφέρουν στο αγαπημένο άθλημα των Ελλήνων.  
Μαζί θα τα ξαναπούμε την Δευτέρα με έναν απολογισμό του Ευρωμπάσκετ 2011.

Το τραγούδι αφιερωμένο σε όλους τους Έλληνες που σήμερα πήραμε μια χαρά μέσα στις δύσκολες μέρες που όλοι μας βιώνουμε.

http://youtu.be/mBIzvVZ8hkU