Ήταν γενικά ένα ωραίο και ενδιαφέρον τουρνουά με μεγάλα παιχνίδια από τα οποία δεν έλειψαν και οι μεγάλες εκπλήξεις.

Εδώ θα κάνουμε μια τελευταία συνοπτική ανάλυση για αυτά που είδαμε και θα βγάλουμε ένα τελευταίο συμπέρασμα.

Κατ’ αρχάς ήταν ένα τουρνουά με πολλά μεγάλα αστέρια να δίνουν το παρόν αφού σχεδόν όλοι οι μεγάλοι παίκτες του Ευρωπαικού μπάσκετ ήταν παρόντες με εξαίρεση δυστυχώς τους δικούς μας μεγάλους παίκτες.

Από πλευράς μπάσκετ είδαμε αυτό που είναι γνωστό τα τελευταία χρόνια ότι δηλαδή το μπάσκετ πάει πια στους καλούς αθλητές και έτσι είδαμε ότι όλες οι καλές ομάδες και ειδικά οι ομάδες που κατέκτησαν τις 3 πρώτες θέσεις ξεχώριζαν για τα αθλητικά τους προσόντα. Ακόμα και κορμιά 2.10 και πάνω αν δεν είναι καλοί αθλητές και γρήγοροι δυσκολεύονται πια να βρουν θέση στο σύγχρονο μπάσκετ.

Ένα δεύτερο κομμάτι που είδαμε είναι ότι χωρίς άμυνα δεν πας πουθενά πλέον και για να λυθούν μερικές παρεξηγήσεις που διαβάζω και ακούω εδώ και πολλά χρόνια για την άμυνα στο μπάσκετ.

Το μπάσκετ δεν είναι ποδόσφαιρο και έτσι άμυνα και επίθεση είναι δυο κομμάτια του παιχνιδιού που είναι σε άμεση συνάρτηση μεταξύ τους. Δεν μπορείς να έχεις καλό ρυθμό στην επίθεση αν δεν έχεις καλή και πιεστική άμυνα και δεν έχεις πάρει ρυθμό από αυτήν .

Σε αυτό το Ευρωμπάσκετ είδαμε αρκετά νέα παιδιά εκπροσώπους της νέας γενιάς του Ευρωπαικού μπάσκετ. Εγώ προσωπικά ξεχώρισα τους Μπαντούμ, Σβεντ, Βαλαντσιούνας και ο δικός μας ο Κουφός.

Από πλευράς ομάδων δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς που να αμφισβητεί ότι η επικράτηση της Ισπανίας ήταν απόλυτα δίκαιη και ότι αυτή τη στιγμή είναι μακράν η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη. Ταλέντο, αθλητικά προσόντα και καλή ομαδική λειτουργία σε άμυνα και επίθεση δίνουν μεγάλο προβάδισμα σε αυτή την ομάδα. Ο Ναβάρο έκανε απίστευτο τουρνουά δείχνοντας πόσο μεγάλος παίκτης είναι. Εγώ προσωπικά θεωρώ ότι ο Ναβάρο είναι μετά την εποχή Γκάλη, Γιαννάκη και Πέτροβιτς ο καλύτερος περιφερειακός παίκτης που έχει βγάλει το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Καλό θα είναι τα νέα παιδιά να διαβάζουν καλά το παιχνίδι του κυρίως πριν πάρει τη μπάλα και την ταχύτητα εκτέλεσης του και τα «μεγαλύτερα παιδιά» στην Ελλάδα  να σταματήσουν τον αποκαλούν κλόουν, τσαρλατάνο και μπασκετικό σίχαμα που τον έχουν αποκαλέσει κατά το παρελθόν γιατί και μακριά από την πραγματικότητα είναι και εκτίθενται.

Από κοντά τα αδέλφια Γκασόλ που θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε μήπως επαναφέρουν τη μόδα των δίδυμων πύργων στο σύγχρονο μπάσκετ.

Η Γαλλία ήταν μια πολύ συμπαθητική ομάδα με λιγότερη αφέλεια από ότι στο παρελθόν, με πολλά αθλητικά προσόντα, καταπληκτική στο ανοιχτό γήπεδο αλλά με κάποια προβλήματα απέναντι σε οργανωμένες άμυνες που παίζουν κλειστά. Εξαιρετικός παίκτης ο Μπατούμ χαίρεσαι να τον βλέπεις, πάντα μεγάλος ο Πάρκερ και εξελίσσεται σε σημαντικό παίκτη ο Ντε Κολό. Στα μείον της ο πολύ κακός τελικός που έκανε χωρίς χαρακτήρα.

Η Ρωσία και αυτή ομάδα με πολλά αθλητικά προσόντα και όμορφο μπάσκετ. Ξεκάθαρος ηγέτης της ο Κιριλένκο, εξαιρετικό τουρνουά είπαμε ο Σβεντ, πολλά προσόντα και πολλά περιθώρια βελτίωσης ο Μοζγκόφ και σταθερή αξία ο Μόνια.

Τα Σκόπια αποτέλεσαν την έκπληξη του τουρνουά. Καλή ομάδα με ξεκάθαρο ηγέτη τον Μακάλεμπ, που έβγαλε μάτια, πολέμησε όλα τα παιχνίδια από την αρχή μέχρι το τέλος με βάση τον έλεγχο ρυθμού που τους έδινε το πολύ καλό δίδυμο γκαρντ που είχαν με Μακάλεμπ και Ιλιέφσκι και την πολύ καλή τους άμυνα με το πολύ ξύλο που έδιναν με την παράξενη ανοχή που τους έδειχναν οι διαιτητές με αποκορύφωμα τον μικρό τελικό που η ανοχή ακούμπησε τα όρια του ύποπτου.

Η Λιθουανία ήταν μια ομάδα η του ύψους η του βάθους. Πολύ ταλέντο, λίγη άμυνα και ακόμα λιγότερη καθοδήγηση από τον πάγκο, ελάχιστη τακτική στο παιχνίδι της και απολαυστικό επιθετικό παιχνίδι όταν της δινόταν η ευκαιρία.  Βαλαντσιούνας, ο αναστημένος Γιασικεβίτσιους και ο Πότσιους ότι καλύτερο είχαν να παρουσιάσουν. Το παιχνίδι με τα Σκόπια νομίζω ότι τους χάλασε ένα τουρνουά που θα μπορούσαν να πάνε πολύ ψηλά. Εκεί που πραγματικά έδωσαν ρεσιτάλ ήταν στα μαθήματα αθλητικής παιδείας που παρέδωσαν ακόμα και μετά την οδυνηρή για αυτούς ήττα.

Η Σλοβενία μετριότατη έως απογοητευτική, ομάδα που βαριόσουν να την δεις και ολοφάνερα σε πλήρη αντιδιαστολή η φιλοσοφία του προπονητή της με την ομάδα. Λίγα πράγματα ο Ντράγκιτς, σε οικτρή κατάσταση Σμόντις και Λόρμπεκ ενώ το πάλεψε ο Λάκοβιτς.

Η Σερβία παρουσίασε δυο πρόσωπα. Ένα καλό στην πρώτη φάση του τουρνουά που έδειξε ομάδα με όλη τη σημασία της λέξης και ένα κάκιστο από εκεί και πέρα με χειρότερο από όλους τον Τεόντοσις που η πλήρης ασυλία που απολαμβάνει από τον Ίβκοβιτς αυτή τη φορά απεδείχθη καταστροφική για την ομάδα. Ήταν σαν την σχέση του παππού με τον κακομαθημένο εγγονό του που του κάνει όλα τα χατίρια και ο μικρός το εκμεταλλεύεται και κάνει ότι γουστάρει. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχει και μια ομάδα από πίσω που την πήραν στο λαιμό τους. Βέβαια ίσως ρόλο έπαιξε το ρηχό από ποιοτικούς παίκτες ρόστερ που έγινε ακόμα πιο ρηχό με τις απώλειες Τέπιτς και Ράζιτς. Πολύ καλή εμφάνιση του Κέσελι για δεύτερο μεγάλο τουρνουά μετά το περσινό μουντομπάσκετ που κάνει ακόμα πιο μυστηριώδη την εικόνα του αλλά και την χρησιμοποίηση του την περασμένη περίοδο στον Ολυμπιακό.

Για την δική μας ομάδα είχα γράψει μια άποψη πριν το ξεκίνημα του τουρνουά και είχα πει. Η οκτάδα αυτονόητη στον όμιλο που είμαστε και με το σταύρωμα που γίνεται στη δεύτερη φάση, η εξάδα επιτυχία και η τετράδα θρίαμβος. Αυτή ήταν η γνώμη μου και αυτην εξακολουθώ και έχω. Πάνω όμως από το αποτέλεσμα και την κατάταξη μεγάλο ρόλο παίζει σε μια ομάδα η εικόνα και η εικόνα ήταν πάνω από καλή. Ήταν εικόνα ομάδας που δούλεψε για αυτό το τουρνουά, ήταν εικόνα ομάδας που πάλεψε για το καλύτερο, ήταν εικόνα ομάδας με επίγνωση δυνατοτήτων και αδυναμιών και εν τέλει ήταν εικόνα ομάδας που έβγαζε υγεία, ήταν μια τίμια ομάδα που προσπάθησε για το καλύτερο για αυτό κέρδισε και την συμπάθεια του κόσμου. Πρέπει όλο το μπάσκετ να ευχαριστήσει τα παιδιά για την προσπάθεια τους, προσπάθεια που σε μια πολύ δύσκολη φάση για το μπάσκετ το κράτησε ψηλά και του έδωσε συνέχεια. Όπως πολλά μπράβο πρέπει να αποδοθούν στο προπονητικό τιμ για την συλλογική και μεθοδική προσπάθεια τους.

Τελειώνοντας να πούμε ότι το επίπεδο της διαιτησίας ήταν πολύ ψηλό με γενικά καλές διαιτησίες αν εξαιρέσουμε τη διαιτησία του μικρού τελικού που όπως είπαμε άγγιξε τα όρια του ανεξήγητου.

MVP  του τουρνουά αναμφισβήτητα ο Ναβάρο και καλύτερη πεντάδα κατά την ταπεινή μου και προσωπική άποψη οι Μακάλεμπ, Ναβάρο, Μπατούμ, Κιριλένκο και Πο Γκασόλ και καλύτερος νέος παίκτης ο Λιθουανός Βαλαντσιούνας. 

Ευρωμπάσκετ ήταν και πέρασε και επιστρέφουμε στην οδυνηρή πραγματικότητα και του μπάσκετ μας αλλά και της πατρίδας μας που θα πρέπει να έχουμε πού κουράγιο για να την παλέψουμε. Κουράγιο και όλα θα ξεπεραστούν με δύναμη και ανθρωπιά. Ίσως την άλλη εβδομάδα βρω τη δύναμη να γράψω δυο λόγια για αυτά που ζούμε και κυρίως για αυτά που έρχονται…..

 

Υ. Γ . Το Σάββατο λίγο πριν το τέλος του ευρωμπάσκετ το ελληνικό μπάσκετ αποχαιρέτησε τον άνθρωπο που έβαλε τα θεμέλια για να γίνει το μπάσκετ μεγάλο, τον τεράστιο Φαίδωνα Ματθαίου.

Δεν είμαι απλά πολύ μικρός, είμαι ασήμαντος για να μιλήσω εγώ για τον Φαίδωνα και τι αντιπροσώπευσε για το Ελληνικό μπάσκετ. Το τι ήταν ο Φαίδωνας το έδειξε το πλήθος του κόσμου που τον αποχαιρέτησε, οι γενιές μπασκετανθρώπων που του είπαν το στερνό αντίο έτσι όπως θα ήθελε, με ιστορίες που θυμήθηκαν όλοι, με αστεία, με συγκίνηση και με αγωνία για την τύχη αυτού που μας έκανε όλους να αγαπήσουμε, του μπάσκετ.

Θυμάμαι που μέσα στο κρύο καθόμουνα στο ανοιχτό γήπεδο του Ολυμπιακού στο Πασσαλιμάνι και έβλεπα τους ήρωες των παιδικών μου χρόνων τον Μάκη τον Κατσαφάδο, το Σπανό, τον Ράμμο, τον Ευστρατίου, τον Πλερόπουλο, τον Σπήρμαν και αργότερα τον Γιαντζόγλου, τον Καστρινάκη, τον Μελίνι, τον Διάκουλα να κάνουν προπόνηση και τον Φαίδωνα να τους κατευθύνει πότε με τις φωνές του, πότε με τα αστεία του και πότε με τις αμίμητες ατάκες του.

Από τότε μου μπήκε το μικρόβιο του προπονητή γιατί είχα την ευτυχία να δω με τα μάτια μου τη δουλειά του ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ γιατί ο Φαίδωνας πάνω από όλα ήταν προπονητής με όλα τα γράμματα κεφαλαία, με γνώσεις, με ήθος, με εργατικότητα, με προσωπικότητα, με χιούμορ.

Το αιωνία του η μνήμη στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι μια ευχή είναι μια βεβαιότητα.

Το τραγούδι αφιερωμένο στη μνήμη του.............