08 | 10 | 2011 17:24

Κωλέγιο με... ψυχικό

Ζήσαμε να το δούμε κι αυτό... Πρωτάθλημα με 13 ομάδες και... ρεπό. Ούτε στο Πρωτάθλημα Τύπου, τέτοια κατάντια πρόεδρε μου. Κι ας λες ότι θες για την ΕΕΑ, την κακή σου τη μοίρα κλπ. Κι αν δεν φταις εσύ για τίποτα πρόεδρε μου, δεν παύει επί των ημερών σου να τα έχουμε δει όλα. Πρωτάθλημα που δεν τελείωσε, πρωτάθλημα που δεν άρχισε, πρωτάθλημα που άρχισε για τις μισές ομάδες (οι άλλες μισές απεργούσαν) και τώρα πρωτάθλημα... κουτσό.

Αλλά η χλιδή, χλιδή... Πήγαμε και στο Κολλέγιο Αθηνών για να κάνουμε την κλήρωση. Μπας και χάσουμε σε... γκλάμουρ. Το γεγονός ότι τα μόνα κανάλια που ενδιαφέρθηκαν να δείξουν το γεγονός ήταν αυτά της... Βενετίας, δεν μας ένοιαξε καν. Το λύσαμε το πρόβλημα με τα σάιτ... Ότι πάλι ο Πιλάβιος "κλάνει" και γίνεται πρώτο θέμα, ενώ ολόκληρη κλήρωση και δεν ασχολήθηκε κανείς, ουτε αυτό πρέπει να μας νοιάξει, πρόεδρε μου... Το θέμα είναι μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει να πέφτει το μεροκάματο...

Δυστυχώς, το μπάσκετ ξαναγίνε μπασκετάκι. Και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς:
Όταν οι ομάδες στη συντριπιτική τους πλειοψηφία δεν έχουν μαντίλι να κλάψουν.
Όταν και αυτές που έχουν μαντίλι, πέφτουν θύμα κοινών εκβιαστών για ένα led, ένα γραφείο Τύπου και μια... μακαρονάδα.
Όταν οι προπονητές αντί να βγάζουν παίκτες...βγάζουν χολή ο ένας για τον άλλον.
Όταν οι παίκτες αντί να γυρνάνε από γήπεδο σε γήπεδο γυρίζουν από το twitter στο facebook και από το facebook στο... bouzoukia.gr.
Όταν ο Πανελλήνιος, ο ιστορικός Πανελλήνιος γίνεται... τσίρκο που γυρίζει από πόλη σε πόλη και στο τέλος μπασταρδεμένος με τον Ηρακλή, που δεν είναι Ηρακλής αλλά... Πανελλήνιος Θεσσαλονίκης καταλήγει στον Καιάδα.
Όταν η ΑΕΚ, που έπρεπε να έχει πέσει εδώ και χρόνια, για να... πέσει τελικά, έπρεπε να το αποφασισουν σαράντα δικαστές κι ογδόντα εισαγγελείς.
Όταν οι ξένοι παίκτες μένουν σε ξενοδοχεία στην Πλατεία Καραϊσκάκη ή σε... γαμιστρώνες στην παραλιακή.
Όταν οι μάνατζερ των παικτών απλά... τρομπάρουν τα μυαλά των πιτσιρικάδων και ξεχνάνε τους παίκτες τους μόλις υπογράψουν συμβόλαια.
Όταν πρόεδρος είναι ένας τύπος που κάποτε θα έπαιρνε μία κόκκινη BMW με ζάντες και εξάτμιση-μπουρί για να πουλήσει μούρη και τώρα απλά παίρνει μία ομάδα.
Όταν, όταν, όταν... 
 
Τότε όχι μπασκετάκι αλλά κάτι σαν... μπασκετάκι θα γίνουμε. Γιατί τουλάχιστον τα παλιά τα χρόνια, που το μπάσκετ ήταν... μονόστηλο, υπήρχε ειλικρίνεια και αγάπη. Αν όχι του ενός μπασκετικού για τον άλλον, όλων για το άθλημα.  Και κυρίως, τα λαμόγια δεν πέρναγαν ούτε απ'εξω... Τώρα έχουν και "ελευθέρας". Για τα γήπεδα, για τις τσέπες των προέδρων αλλά το χειρότερο για το... μυαλό κάποιων.

Αν υπήρχε ειλικρίνεια, η κλήρωση της Α1 έπρεπε να είχε γίνει σε... κωλέγιο.Ή σε κάνα Προπατζίδικο για να πανηγυρίσουμε όλοι μαζί το... χρυσό 13άρι. Εκτός και αν το Ψυχικό ήταν... ψυχικό και δεν πληρώσαμε μία.

Αντε και του χρόνου!