19 | 10 | 2011 20:39

Τίποτα δεν πάει χαμένο...

Του ΚΩΣΤΑ ΣΟΡΩΤΟΥ

Προσπαθώ εδώ και μέρες να βρω κάτι να γράψω που να είναι επίκαιρο, να ενδιαφέρει τον κόσμο, να μπορεί να του δώσει μια διέξοδο, κάτι ευχάριστο τέλος πάντων και πιστέψτε με δυσκολεύομαι αφάνταστα. Δεν μπορώ να βρω μέσα σε αυτό το απίστευτο πράγμα που ζούμε, με αυτούς τους απίθανους τύπους που μπήκανε βίαια στη ζωή μας και την κατέστρεψαν, να βρω λόγια που να μην έχουν επαναληφθεί, που να μην τα έχει ξανασκεφτεί ο καθένας μας και που να μην είναι έτοιμα να μας γονατίσουν αν και δεν πρέπει.

Η αίσθηση, για να μην πω η βεβαιότητα, που έχω ότι ζούμε-και το λέω με απόλυτη γνώση του τι λέω- σε κατοχή δεν με κάνει πολύ δημιουργικό, δεν μου δίνει κάποια έμπνευση. Δυστυχώς στο δικό μου το μυαλό η χώρα μας έχει απολέσει σε μεγάλο βαθμό, αν όχι απόλυτα, τα κυριαρχικά της δικαιώματα και τα έχει εκχωρήσει σε αυτούς που οι κυβερνώντες μας αρέσκονται να τους ονομάζουν εταίρους σκορπώντας για πολλοστή φορά θυμηδία και οργή στο δύσμοιρο το ακροατήριο τους που περιμένει να ακούσει από το στόμα τους μια κουβέντα που να τους αγγίξει, να τους δώσει κουράγιο να τους δώσει ελπίδα.

Η πατρίδα για δεύτερη φορά τα τελευταία 70 χρόνια βιώνει κατοχή, το ίδιο σκληρή, το ίδιο αποτρόπαια όπως και την πρώτη φορά από τους απογόνους αυτών που της επέβαλαν και την πρώτη κατοχή το 1941.

Θα με συγχωρέσετε για ένα παραλήρημα που θα πάθω προσπαθώντας να γράψω κάτι, ένα παραλήρημα που κάποιοι θα το χαρακτηρίσουν ενδεχομένως και ρατσιστικό η εθνικιστικό αλλά θα τα πω έτσι όπως μου έρχονται στο μυαλό. Άλλωστε το ξέρετε ότι και οι δυο αυτοί χαρακτηρισμοί είναι πολύ μακριά από εμένα.

Είμαστε υπόδουλοι μιας χώρας που αιματοκύλησε την Ευρώπη δυό φορές μέσα σε έναν αιώνα και αντί όταν έχασε και την δεύτερη ευκαιρία να επιβάλει τον φασισμό και την απανθρωπιά στην Ευρώπη να μπει στο περιθώριο της ιστορίας και να ξεδοντιαστεί μια και καλή για να πάψει να είναι κίνδυνος για τους λαούς του κόσμου αυτή με την σύμπραξη του διεθνούς καπιταλισμού στήθηκε γρήγορα στα πόδια της, απέφυγε κάθε τιμωρία και συνέπεια εναντίον της και ξαναπροβάλει μπροστά μας αυτό το τέρας όχι αυτή τη φορά με πάντσερ, στούκας και Ες Ες αλλά με καινούργια σύγχρονα όπλα που ονομάζονται κομισιόν, ΔΝΤ, αγορές spread και οτιδήποτε άλλο έχουν τα γουρούνια αυτά στη διάθεση τους για να εξοντώσουν τον λαό μας. Α ξέχασα και τα ψαλίδια που έχουν για το κούρεμα.

Βέβαια όταν έρχεται η κουβέντα σε κάποια θέματα που λέγονται πολεμικές αποζημιώσεις ο σπανομαρίας ερμαφρόδιτος αντικαγκελάριος που μας έστειλε η προσωποποίηση της γυναικείας ασχήμιας που λέγεται Μέρκελ αλλάζει κουβέντα και μας λέει ότι αυτά τα ζητήματα δημιουργούν εμπόδια στη λύση. Βέβαια μοχθηρό ανθρωπάκι είναι εμπόδια και εγώ μπορώ να σου θυμίσω και κάποια άλλα εμπόδια που κανείς από τους συνομιλητές σου δεν έκανε τον κόπο να στα θυμίσει.

Ας πούμε τα Καλάβρυτα, το σκοπευτήριο της Καισαριανής , την Κοκκινιά και όπου Ελληνικής γης   που ανθρώπινες ψυχές έφυγαν εκτελεσμένοι, θυσία στην πατροπαράδοτη αιμοβορία του λαού σου, θυσία στον βωμό της αχαλίνωτης επιθυμίας του λαού σου να επιβληθεί αγνοώντας την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης.

Μάλιστα όταν λες αυτές τις ανοησίες δεν βρίσκεται ένας να σου πει κάτι γιατί εμείς σαν λαός έχουμε μια δική μας λέξη, γνήσια ελληνική, που λέγεται φιλότιμο που είναι δική μας αποκλειστικότητα και που εσύ βρε άθλιο καπιταλιστικό και νεοναζιστικό γουρουνάκι ποτέ σου ούτε θα μάθεις ούτε θα νοιώσεις την σημασία της.

Τα έχωσα λίγο και ξεθύμανα κάπως αλλά νομίζω ότι ο θυμός πρέπει να παραμείνει ζωντανός γιατί δεν είναι πάντα κακός σύμβουλος. Σε μερικές περιπτώσεις όπως σε αυτή που ζούμε θα έλεγα ότι είναι και απαραίτητο να παραμένουμε θυμωμένοι και να το εκφράζουμε μέχρι να αποτινάξουμε τον ζυγό.

Εκτός από τον θυμό όμως αυτή κρίση  μπορεί να είναι και ευκαιρία για να ανακαλέσουμε και άλλα συναισθήματα και αξίες στη ζωή μας. αξίες και συναισθήματα που τα τελευταία χρόνια τα αγνοούσαμε και που θα μας βοηθήσουν όχι μόνο να ξεπεράσουμε αλώβητοι , κατά το δυνατόν, την κρίση αλλά να βγούμε πιο δυνατοί αλλά και πιο καλοί άνθρωποι δημιουργώντας μια κοινωνία πιο ανθρώπινη, πιο βιώσιμη, μια κοινωνία που δεν θα μας δημιουργεί τύψεις όταν την παραδώσουμε στην επόμενη γενιά.

Αξίες όπως φιλία, αλληλεγγύη, ταπεινότητα, αξιοκρατία θα πρέπει να βγουν από το χρονοντούλαπο της ιστορίας και να επανέλθουν στη ζωή μας.

Θα πρέπει να αξιοποιήσουμε τον πλούτο μας που είναι ο πολιτισμός μας, οι ποιητές μας, οι συνθέτες μας, οι ζωγράφοι μας, οι συγγραφείς μας, οι εικαστικοί μας, οι τραγουδιστές και ηθοποιοί μας που θα πρέπει να ξαναμπούν στη ζωή μας εκτοπίζοντας τα σκουπίδια της υποκουλτούρας που επικρατούν από άκρου σε άκρον στην ιδιωτική τηλεόραση και στα ξενυχτάδικα προβάλλοντας και επιβραβεύοντας το τίποτα, το απόλυτο κενό προσπαθώντας να του δώσει υπόσταση και οντότητα.

Δεν αντέχω να ανοίγω την ελληνική τηλεόραση και να βλέπω μόνο τούρκικα σήριαλ, διάφορα σκυλιά που παριστάνουν τους τραγουδιστές, χαζοχαρούμενες γκόμενες και θλιβερούς πανελίστες να κουτσομπολεύουν ασταμάτητα και να προβάλλουν αποκλειστικά και μόνο κάτι κοσμικούς χαβαλέδες που μέχρι πρότινος μπορούσαν να προβάλλουν την ακοπίαστη και ανάξια προβολή και καταξίωση που δεν στηριζόταν πουθενά και να την κάνουν πρότυπο για αγοράκια και κοριτσάκια που μάθαιναν ότι αν προβάλλουν την ανοησία τους και την κενότητα τους και είναι διατεθειμένοι να ξεπουλήσουν τον εαυτό τους και την ιδιωτική τους ζωή θα φτάσουν στην προβολή και τον εύκολο πλουτισμό.

Την ώρα που όλη η Αθήνα είχε κατέβει να διαμαρτυρηθεί  για αυτό που ζούμε τα μεν Μενεγακοειδή σαχλαμάριζαν με τους κατάλληλους για την περίσταση καλεσμένους τους και αργότερα οι σοβαροφανείς και περισπούδαστοι πολιτικοί σχολιαστές επικεντρωνόντουσαν μόνο στα επεισόδια και όχι στη διαμαρτυρία.

Θα πρέπει να μάθουμε να διασκεδάζουμε και πάλι με απλά πράγματα. Θα πρέπει να ξαναγίνουν οι γειτονιές και οι πολυκατοικίες μας ανθρώπινες και να ξέρουμε ποιος μένει δίπλα μας και να ενδιαφερόμαστε για αυτόν.

Θα πρέπει να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με πραγματική αγάπη και στοργή δίνοντας τους πραγματικά εφόδια και αξίες και όχι να διαμορφώνουμε ανταγωνιστικά τέρατα.  

Θα πρέπει να μάθουμε να επιλέγουμε αυτούς που θα μας κυβερνούν και θα μας αντιπροσωπεύουν με πραγματικά αξιοκρατικά κριτήρια και όχι με ταπεινά και μικροσυμφεροντολογικά κριτήρια.

Θα πρέπει μαζικές κοινωνικές εκδηλώσεις,  που η κορυφαία είναι ο αθλητισμός, να είναι μπροστά στον αγώνα για μια κοινωνία καλύτερη, για μια κοινωνία υγιή. Για τον ρόλο του αθλητισμού όμως σε αυτόν τον αγώνα θα μιλήσουμε σε επόμενο άρθρο αναλυτικότερα.

Αυτές ήταν μερικές ιδέες για το πώς η κρίση μπορεί να γίνει ευκαιρία για να ξαναγίνει η ζωή μας όμορφη και ανθρώπινη. Ευκαιρία για μια ζωή ίσως φτωχότερη αρχικά σε πλούτο αλλά πλουσιότερη σε αξίες και συναισθήματα που είναι βέβαιο ότι θα φέρει αργότερα και καλύτερες συνθήκες ζωής.

Τελειώνοντας αυτό το αυθόρμητο παραλήρημα όπως είπα από την αρχή θέλω να πω δυο πραγματάκια ακόμα. Πρώτον είναι ένα ντοκιμαντέρ που είχα δει κάποτε του μεγάλου αμερικανού σκηνοθέτη Όλιβερ Στόουν και αναφερότανε στον Φιντέλ Κάστρο χωρίς καμιά διάθεση αγιοποίησης του, κάθε άλλο μάλιστα, και τέλειωνε ως εξής: ρωτάει ο σκηνοθέτης τον Κάστρο πως καταφέρνει και επιβιώνει τόσα χρόνια στην εξουσία ενώ ο λαός του πεινάει, είναι σε εμπάργκο 50 χρόνια από την Αμερική και δεν έχει πλέον ουσιαστικά κανέναν σύμμαχο στον κόσμο. Η απάντηση του Κάστρο ήταν αφοπλιστική: « δεν χάσαμε ποτέ τον μεγαλύτερο πλούτο μας και το μεγαλύτερο όπλο μας, την περηφάνια μας…..»

Δεύτερον είναι κάτι που έμαθα τόσα χρόνια στον αθλητισμό. Ότι ο μόνος αγώνας που είναι σίγουρα χαμένος είναι αυτός που δεν δίνεται……….

Για αυτό και το σημερινό μας τραγούδι είναι αφιερωμένο σε αυτούς που πολέμησαν στη ζωή τους, στερήθηκαν πολλά, δώσανε πολλά σε αγώνες, σε φιλίες, σε αγάπες, σε ιδέες και διαψεύστηκαν αλλά η ζωή λεχώνα ελπίδες γέννησε που λέει και ο πολύ μεγάλος Μανώλης Ρασούλης……

Τίποτα δεν πάει χαμένο αδέλφια, ο αγώνας της ζωής συνεχίζεται…….