Στο προηγούμενο άρθρο μου είχα γράψει ότι σύμφωνα με τα δικά μου κριτήρια η χώρα μας βιώνει, για δεύτερη φορά τα τελευταία 70 χρόνια, κατοχή. Σήμερα έρχομαι να συμπληρώσω ότι εκτός από την ξένη κατοχή και την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας βιώνουμε και κατοχή εσωτερική, κατοχή από ανθρώπους ανίκανους και πάνω από όλα υποκριτές και ψεύτες.

 Νομίζω ότι με τις τελευταίες εξελίξεις θα υπάρχουν ακόμα περισσότεροι που θα συμφωνούν μαζί μου. Εξελίξεις που πολλές φορές δεν άγγιξαν απλά το τραγικό αλλά το ξεπέρασαν κιόλας κατά πολύ.

Ας δούμε μερικά από τα τραγικά γεγονότα που βιώσαμε τις τελευταίες μέρες μέσα από τη δική μου ματιά και τη δική μου αντίληψη.

Πρώτον όταν ο εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας έκανε την πιο δημοκρατική κίνηση που έκανε στα 2 χρόνια της διακυβέρνησης του δηλαδή να εξαγγείλει δημοψήφισμα μέσα από το οποίο ο λαός θα αποφάσιζε για την τύχη του. Δεν εξετάζω αν ήταν λάθος η σωστή κίνηση σε διπλωματικό επίπεδο ήταν όμως σίγουρα αναφαίρετο δικαίωμα του, όπως νομίζαμε τουλάχιστον μέχρι πρότινος, και ταυτόχρονα, αν δεν απατώμαι, καθολικό αίτημα σύσσωμης της αντιπολίτευσης, μείζονος και ελάσσονος. Αποτέλεσμα: οι κατοχικές δυνάμεις ανακάλεσαν άμεσα στην τάξη τον πρωθυπουργό της κατεχόμενης χώρας και με συνοπτικές διαδικασίες τον απέπεμψαν μετά από λίγες μέρες. Οι δε δυνάμεις της αντιπολίτευσης ξέχασαν το δικαίωμα του λαού να αποφασίζει και δαιμονοποιήσανε άμεσα το δημοψήφισμα θυσιάζοντας το δικαίωμα του λαού να εκφραστεί στα μικροκομματικά τους συμφέροντα μαζί με τη προ καιρού θυσιασμένη αξιοπιστία και αξιοπρέπεια τους.  

Από εκεί και πέρα αρχίζει ένα θέατρο του παραλόγου που άφηνε άναυδο κάθε νοήμονα πολίτη.

Η Μέρκελ και ο Σαρκοζί βγαίνουν και με ύφος κατακτητή μας διατάζουν ουσιαστικά να μην τολμήσουμε να ρωτήσουμε τον λαό μας και επισήμως μας διατάζουν αν επιμείνουμε στο δημοψήφισμα το πότε πρέπει να το κάνουμε και με ποιο ερώτημα και το χειρότερο από όλα μας ανακοινώνουν και προκαταβολικά την τιμωρία μας που θα ήταν η αποχώρηση μας από τη ζώνη του ευρώ και η επιστροφή μας στη δραχμή. Το ύφος της σιχαμένης χοντρής και της τάπας ,που το παίζει γόης και που αν δεν ήταν πρόεδρος της Γαλλίας δεν θα του καθότανε καμιά, δεν σήκωνε αμφιβολία καμιά.

Δεν έχω νοιώσει χειρότερα στη ζωή μου ποτέ για αυτή την πατρίδα. Μου ήρθε να σπάσω την τηλεόραση, ένοιωσα τόσο ανήμπορος, τόσο λίγος και περίμενα να δω τις αντιδράσεις των εκπροσώπων μας. Την άλλη μέρα το πρωί τις είδα. Η μια πιο υποταχτική της άλλης και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας μας τέλειωσε.

Καμία φωνή αντίστασης, καμία φωνή αντίδρασης. Κάποτε ο λαός αυτός ξεσηκώθηκε απέναντι σε μια αυτοκρατορία όταν ο ποιητής έγραψε « καλύτερα μιάς ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή…..». κάποτε…….

Μετά την ταπείνωση οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι αποφάσισαν να μας διασκεδάσουν και μπήκε σε ενέργεια το σενάριο που της συγκυβέρνησης που το περίμενε και η κουτσή Μαρία ότι θα γινότανε αλλά αυτοί θέλανε να το κάνουν κάτι μεταξύ θρίλερ και κωμωδίας.

Αρχικά οι κυβερνητικοί βουλευτές συνωστιζόντουσαν στις τηλεοπτικές κάμερες και στα τηλεοπτικά στούντιο και διατράνωναν με στεντόρεια φωνή και κορώνες που δεν επέτρεπαν αμφισβήτηση την επιθυμία τους να καταψηφίσουν την κυβέρνηση στη ψήφο εμπιστοσύνης της επόμενης ημέρας. Την επόμενη ημέρα όλοι ψήφισαν ναι έχοντας πειστεί από το  απόλυτα σουρεαλιστικό επιχείρημα του πρωθυπουργού, που δεν νομίζω να έχει προηγούμενο στην παγκόσμιο πολιτική ιστορία, ότι ψηφίστε με για να παραιτηθώ!!!!!!!!   

Και αφου του έδωσαν την ψήφο εμπιστοσύνης την επομένη ημέρα όντως είπε ότι παραιτείται και ότι προχωράει σε κυβέρνηση συνεργασίας. Έτσι περνάμε στο επόμενο κεφάλαιο που είναι το σόου της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μια αξιωματικής αντιπολίτευσης που κάτω από το καταφύγιο της κριτικής και όχι των αποφάσεων ακολουθούσε αντιμνημονιακή πολιτική και βέβαια θα θυμάστε ότι εμένα τουλάχιστον δεν με είχε πείσει ποτέ και είχα γράψει κατ’ επανάληψη εδώ μέσα ότι αν ήταν κυβέρνηση τα ίδια μέτρα ακριβώς θα είχε ψηφίσει και την ίδια πολιτική με την κυβέρνηση θα είχε ακολουθήσει απλά έπρεπε να λαϊκίσει και να παραστήσει στον λαό για μικροκομματικά οφέλη κάτι που δεν ήταν.

Το σχέδιο της συνεργασίας των δυο κομμάτων μπήκε σε ενέργεια και εκεί πήρε εμπρός άλλος ένας τραγέλαφος, άλλο ένα δράμα για τον ελληνικό λαό.

Στην αρχή παρίσταναν ότι διαφωνούσαν για την χρονική διάρκεια της νέας κυβέρνησης, στη συνέχεια για το πώς θα την ονομάζουν, μετά ποιοι θα την  απαρτίζουν και στο τέλος ποιο θα είναι το αντικείμενο της. Θέματα δηλαδή που ουδόλως ενδιαφέρουν σε αυτή την φάση τον Ελληνικό λαό που απλά ανησυχεί για το μέλλον του, για το αύριο, για την δουλειά του , για το εισόδημα του, για την επιβίωση του. Ένας λαός που το μίνιμουμ που ζητάει είναι να του πούνε την αλήθεια και να δουλέψουμε όλοι για την ανάκαμψη και την απελευθέρωση της πατρίδας μας. Να του πούνε οριστικά ότι αυτό είναι το μέλλον σου και με αυτές τις συνθήκες θα ζήσεις και θα παλέψεις.

Αυτές λοιπόν τις στιγμές οι πολιτικοί ηγέτες αυτής της χώρας αντί να αφουγκράζονται την αγωνία του λαού επιδιδόντουσαν σε τακτικισμούς και πολιτικούς ελιγμούς με μόνο σκοπό όχι τη σωτηρία της πατρίδας αλλά το εκλογικό αποτέλεσμα των επερχόμενων εκλογών όποτε αυτές γίνουν.

Δεν θέλω να θίξω τον άνθρωπο αλλά ο Αντώνης Σαμαράς μου προκάλεσε θυμηδία και θυμό όταν τον έβλεπα με το φρεσκοβαμμένο του μαλλί να το παίζει οργισμένος και αγέλαστος σε κάθε του δημόσια εμφάνιση όπως εμφανώς τον είχαν συμβουλέψει οι επικοινωνιολόγοι του.

Συνέχεια έλεγε ότι θα συμμετάσχει στη κυβέρνηση αλλά χωρίς να θέλει να κυβερνήσει επιδιδόμενος σε αυτό που οι Έλληνες πολιτικοί είναι μετρ του είδους , στον λαϊκισμό και την δημαγωγία.

Θα πρέπει όμως να καταλάβουν ότι η Ελλάδα και οι Έλληνες δεν θα είναι ποτέ ίδιοι μετά από αυτή την κρίση. Τίποτε δεν θα είναι ίδιο και όλοι το έχουν καταλάβει εκτός από τους πολιτικούς μας αρχηγούς και κυρίως τους συγκάτοικους το πάλαι ποτέ του Χάρβαρντ.

Μετά από μια σειρά συσκέψεων και συζητήσεων και αφού τα πιο κάτω στελέχη της συμμαχίας έβγαζαν τα μάτια τους στα κανάλια προσπαθώντας να μεταθέσουν τις ευθύνες της καταστροφής της χώρας ο ένας στον άλλον βγήκαν και είπαν ότι τα βρήκαν.

Ο λαός ανακουφίστηκε και προσπάθησε να ηρεμήσει. Σιγά μην τον άφηναν όμως τα στελέχη και οι μεγαλοδημοσιογράφοι. Νέες αντιπαραθέσεις, νέες ανούσιες και προσχηματικές κόντρες. Μετα τον τραγέλαφο της ψήφου εμπιστοσύνης ζήσαμε μέσα σε λίγες μέρες ένα δεύτερο σουρεαλιστικό θέαμα.

Την αντιπολίτευση στη κυβέρνηση από τα ίδια κόμματα που θα την αποτελούν πριν ακόμα συνεχιστεί!!!!!.

Εκεί παρέδωσα πνεύμα και κατάλαβα ποιο θα είναι και το μέλλον και αυτής της κυβέρνησης, αυτής της χώρας και ταυτόχρονα απελπίστηκα. Τότε έκανα αυτό που κάνω πάντα όταν απελπίζομαι για τον οποιονδήποτε λόγο και είναι πολλοί οι λόγοι τον τελευταίο καιρό. Απέδρασα στο παρελθόν και έψαξα να βρω κάτι που θα με συγκινούσε από αυτά που έχω ζήσει και μου άρεσαν. Μοιραία στράφηκα στον αθλητισμό και θυμήθηκα τη νίκη του Βούλας Πατουλίδου στη Βαρκελώνη. Θυμήθηκα που με τη νίκη της και με τον συμβολισμό που μόνο ο αθλητισμός μπορεί να δώσει μπόρεσε και έκανε περήφανο ένα λαό και μετά μέσα στη συγκίνηση της και τη χαρά της φώναξε το περίφημο « Για την Ελλάδα ρε γαμώτο…..» και όλοι το χαρήκαμε και η μικρή μας πατρίδα για λίγο έγινε πολύ μεγάλη στη ψυχή μας. Αυτό είναι και το αίτημα του λαού μας αυτή τη στιγμή προς τις ηγεσίες μας…..»ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ….» ακούει κανείς;;; και συμπληρώνω εγώ : «και για τους Έλληνες ρε γαμώτο……»

Δεν αντέχω άλλο να με ξεφτιλίζει η κωλόχοντρη και ο ζουμπάς ρε γαμώτο. Δεν αντέχω άλλο να με παρεμβαίνουν στην ζωή μου όλες αυτές οι σκατόφατσες που εκπροσωπούν το οικονομικό κατεστημένο και τον οικονομικό κυνισμό που αγνοεί λαούς, ανάγκες και συναισθήματα και έχει μόνο Θεό το χρήμα.

Νομίζω ότι δεν είμαι ο μόνος που δεν αντέχω.

Μετά έκανα αυτό που επίσης κάνω πάντα όταν θέλω να αποδράσω, να ακούσω μουσική. Και έβαλα Αφροδίτη Μάνου και άκουσα να περιγράφει μαγικά πριν 18 χρόνια αυτό που βιώνουμε σήμερα. Σας ζητώ να το ακούσετε με προσοχή και θα τα βρείτε όλα μέσα στα 3 λεπτά που κρατάει το τραγούδι.

Λέγεται « ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ…..»

Καλή δύναμη και τα ξαναλέμε……….