Θα ξεκινήσουμε από τον Παναθηναϊκό που αυτή τη στιγμή δείχνει και σε καλύτερη κατάσταση αφου οι απώλειες και αλλαγές του σε σχέση με το περσινό υλικό του ήταν σαφώς πιο μικρές από αυτές του Ολυμπιακού.

Από την περσινή ομάδα αποχώρησαν οι Φώτσης, Νίκολας και Τέπιτς και θα έλεγα ότι μέχρι στιγμής μόνο η απουσία του Φώτση είναι αισθητή αν και ο Σμιθ που τον έχει αντικαταστήσει είναι αρκετά σημαντικός παίκτης και τώρα που έχει την ευκαιρία να παίξει σε ομάδα στο ψηλότερο Ευρωπαϊκό επίπεδο αποδεικνύει ότι είναι και για αυτό το επίπεδο αλλά Φώτσης ειδικά στο σουτ ακόμα δεν είναι.

Η δύναμη του Παναθηναϊκού είναι πάνω κάτω στα ίδια κομμάτια του παιχνιδιού του τα τελευταία χρόνια. Η παρουσία κορμού εδώ και πολλά χρόνια που εμπλουτίζεται με σύνεση και χωρίς να αλλοιώνεται ο χαρακτήρας της ομάδας είναι το πρώτο δυνατό κομμάτι της ομάδας. Συμπληρωματικό θετικό στοιχείο για την ομάδα η σε μεγάλο βαθμό αφομοίωση του κάθε καινούργιου κομματιού στο πάζλ της ομάδας. Έτσι Σμιθ, Λόγκαν αλλά και ο παλιός- νέος Γιασικεβίτσιους είναι απόλυτα λειτουργικοί μέσα στην ομάδα.

Δυνατό κομμάτι και φέτος οι αυτοματισμοί στην επίθεση και ο σχεδόν πάντα εύστοχος αμυντικός σχεδιασμός πάνω στα δυνατά κομμάτια του αντιπάλου.

Σε αυτούς τους αυτοματισμούς οφείλεται και το πολύ μεγάλο ποσοστό στα τρίποντα που έχει φέτος η ομάδα που είναι κοντά στο 50% στα παιχνίδια της Ευρωλίγκα με κύριους εκφραστές στα τελειώματα τους Διαμαντίδη, Σάτο, Λόγκαν, Καιμακόγλου και Σμιθ.

Τέλος η παρουσία του Διαμαντίδη αλλά και του Καλάθη στην οργάνωση του παιχνιδιού εξασφαλίζει έλεγχο του ρυθμού του παιχνιδιού και επιβολή του ρυθμού που συμφέρει την ομάδα σύμφωνα με τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες του παιχνιδιού.

Μειονέκτημα μέχρι στιγμής στην ομάδα που της στοιχίζει είναι η κακή κατάσταση μέχρι στιγμής του Μπατίστ και η εμφανής  αδυναμία του Μάριτς στον τομέα της φυσικής κατάστασης που δεν του επιτρέπει να μείνει στο παιχνίδι πολύ ώρα αν και όσο παίζει δίνει ποιότητα στην ομάδα. Ο συνδυασμός αυτός έχει δώσει μεγάλος βάρος στον Βουγιούκα στην θέση 5 ίσως περισσότερο από όσο είναι σε θέση να σηκώσει.

Επίσης άλλο ένα μειονέκτημα που έδειξε ο Παναθηναικός , κυρίως στο παιχνίδι με την ΤΣΣΚΑ, είναι η πολύ μεγάλη η εξάρτηση του παιχνιδιού του από τον Διαμαντίδη που όταν λείψει  η δεν είναι σε καλή μέρα η υπόλοιπη ομάδα πελαγώνει και δείχνει μάλλον απρόσωπη.

Περνάμε τώρα στο αντίπαλο στρατόπεδο που τα ζητούμενα και τα προβλήματα είναι σαφώς περισσότερα. Ο Ολυμπιακός είναι μια νέα και νεανική ομάδα που από την περσινή ομάδα μετράει πολλές και πολύ σημαντικές απώλειες. Παίκτες του επιπέδου του Μπουρούση, του Νεστέροβιτς, του Τεόντοσιτς, του Γκόρντον, του Μαυροκεφαλίδη και του Παπαλουκά που είναι οι βασικές απώλειες από πέρσι δεν είναι εύκολο να αντικατασταθούν και ίσως δεν είναι ούτε καν δύσκολο και να είναι απλά αδύνατον.

Ο Ολυμπιακός αφού πέρασε μια τεράστια ταλαιπωρία το καλοκαίρι με την αποχώρηση των αδελφών Αγγελόπουλου αποφάσισε να προχωρήσει σε μια μεγάλη μείωση του μπάτζετ και ταυτόχρονα να επενδύσει σε νέα παιδιά , ελληνόπουλα και μη, και με ξεκάθαρο ηγέτη τον Σπανούλη να στηριχθούν στην επιθυμία, τον ενθουσιασμό και την ομαδικότητα.

Νομίζω ότι οι άνθρωποι της ομάδας θα είναι γνώστες ότι ένα τέτοιο εγχείρημα απαιτεί τόλμη, πολύ δουλειά, υπομονή για αποτελέσματα και στήριξη στις πολλές δύσκολες στιγμές που θα έχει η ομάδα μέσα στη χρονιά και που κάποιες ήδη έχουν εμφανιστεί ήδη.

Η ομάδα είναι σαφές ότι δουλεύει και προσπαθεί πολύ μέσα στο γήπεδο, βγάζει πολύ ενέργεια στο αμυντικό κομμάτι με πίεση σε όλο το γήπεδο και προσπάθεια να βρεί όσο το δυνατόν περισσότερα καλάθια στο ανοιχτό γήπεδο. Επίσης είναι σαφές ότι ο ηγετικός ρόλος του Σπανούλη είναι απόλυτα αποδεκτός από όλη την ομάδα και έτσι δεν δημιουργούνται κραδασμοί στα εσωτερικά της ομάδας.

Ταυτόχρονα δίνεται χρόνος και ευκαιρίες στα νέα παιδιά όπως είναι ο Παπανικολάου, ο Κατσίβελης και ο Μάντζαρης, ενώ λιγότερες ευκαιρίες έχει ο Σλουκας, γεγονός που αποτελεί επένδυση για το μέλλον.

Όμως οι μεγάλες ομάδες κακά τα ψέματα περισσότερο ενδιαφέρονται για το παρόν και τα αποτελέσματα εδώ και τώρα και έτσι τα θετικά για τον Ολυμπιακό σταματάνε κάπου εδώ και αρχίζουν τα αρνητικά. Εμφανής η έλλειψη εμπειρίας αλλά και μεγάλης ποιότητας στην ομάδα που ενώ παλεύει τα παιχνίδια πολλά τα χάνει από αυτές τις δυο βασικές ελλείψεις.

Άλλο εμφανές μειονέκτημα είναι η κακή χημεία των ψηλών αφου το δίδυμο Παπαδόπουλου- Άντιτς είναι απελπιστικά αργό για τις ανάγκες του σύγχρονου μπάσκετ και σε πολύ κακή ατομική κατάσταση  ο καθένας ενώ το δίδυμο Χάινς- Πρίντεζη ενώ ατομικά είναι σε πολύ καλή κατάσταση δεν παύει να είναι πολύ χαμηλό σε ύψος με αποτέλεσμα να υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στα ρημπάουντ.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα για άλλη μια χρονιά είναι η επιλογή των Αμερικανών παικτών που και πάλι είναι προβληματική και η παρουσία Χάουαρντ και Λούκας μάλλον δεν προσθέτει τίποτα  και ρηχαίνει πολύ την ποιότητα της ομάδας.

Αυτή σε γενικές γραμμές είναι η εικόνα των δυο μεγάλων αντιπάλων με τα μέχρι στιγμής δεδομένα και με την σημείωση ότι ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς.

Για το παιχνίδι της Κυριακής οι στόχοι του Παναθηναικού νομίζω ότι είναι ξεκάθαροι. Πολύ κυνηγητό στον Σπανούλη για να περιορίσουν και το σκοράρισμα του αλλά και την δημιουργία του, να χτυπήσουν με pick ‘n roll στα αργά πόδια του Παπαδόπουλου και του Άντιτς και να πάνε σε post game όταν στο παρκέ ο Ολυμπιακός θα έχει στο πεντάρι τον Χάινς. Επίσης είναι σίγουρο ότι θα πιέσει στο low post game και με τους περιφερειακούς του παίκτες παιχνίδι που αρέσει στον Ομπράντοβιτς.

Ο Ολυμπιακός έχει πιο δύσκολα προβλήματα να λύσει με πρώτο και καλύτερο τον έλεγχο του ρυθμού αφου εδώ ο Ίβκοβιτς θα έχει ένα μεγάλο δίλλημα. Να ανοίξει τον  ρυθμό του παιχνιδιού για να βρεί εύκολα καλάθια στον αιφνιδιασμό αφου στο πέντε εναντίον πέντε είναι εμφανείς οι αδυναμίες της ομάδας η να ελέγξει τον ρυθμό και να πάει σε λίγες επιθέσεις το παιχνίδι στην έδρα του αντιπάλου.

Από εκεί και πέρα ο περιορισμός των συνεργασιών Διαμαντίδη- Μπατίστ είναι ένα ζητούμενο.

Ο έλεγχος των ρημπάουντ πολύ σημαντικό, όπως και η αντίδραση  στο post game κυρίως του Σάτο και του Καιμακόγλου.

Ο περιορισμός των λαθών απέναντι στην πίεση της άμυνας του Παναθηναικού είναι βασική προϋπόθεση για να μείνει ο Ολυμπιακός στην διεκδίκηση της νίκης όπως και η ανεύρεση και άλλων λύσεων στο επιθετικό παιχνίδι πλην του Σπανούλη.

Θα τελειώσω ευχόμενος να γίνει ένα καλό παιχνίδι και να βγει το μπάσκετ κερδισμένο η τουλάχιστον όσο το δυνατόν λιγότερο τραυματισμένο και με την λιγότερο δυνατή ηχορύπανση.

Ας το απολαύσουμε και ο καλύτερος ας κερδίσει…..

 

Υ.Γ.1 Όταν διάβασα τις φετινές ντιρεκτίβες για την διαιτησία και κυρίως στο κομμάτι του πειθαρχικού ελέγχου ήμουν βέβαιος για το τι θα επακολουθήσει. Δυστυχώς κάθε εβδομάδα σε όλα τα επίπεδα και σε όλες τις κατηγορίες οι ανησυχίες μου επιβεβαιώνονται. Κατάχρηση σφυριγμάτων με αποτέλεσμα το παιχνίδι να σταματάει κάθε 15 δευτερόλεπτα κατά μέσο όρο κάνοντας το παιχνίδι εξαιρετικά κουραστικό στο να το παρακολουθήσει ο μέσος τηλεθεατής την στιγμή που το ζητούμενο σε άλλα αθλήματα είναι το όσο το δυνατόν λιγότερα σφυρίγματα και να μην ανακόπτεται ο ρυθμός του παιχνιδιού. Στον δε πειθαρχικό έλεγχο τον λεγόμενο έχουμε μεταβάλει τους διαιτητές σε δεσμοφύλακες σε αναμορφωτήριο αμερικάνικης ταινίας που δεν σηκώνουν αντανακλαστικές αντιδράσεις αθλητών και προπονητών που εκείνη τη στιγμή είναι με 200 σφυγμούς και τους τιμωρούν αυτόματα και με πάθος. Έχουμε φτάσει στο σημείο οι διαιτητές αντί για συνεργάτες με τους προπονητές και τους παίκτες στην υπηρεσία του παιχνιδιού, που είναι πάνω από όλους, να είναι εχθροί τους αλλά και αποκλειστικοί πρωταγωνιστές αν όχι και διαμορφωτές του αποτελέσματος.

Έχω δει πολλά παιχνίδια φέτος που σχεδόν σε όλα υπάρχουν απίθανες τεχνικές ποινές, συνεχείς προστριβές και παράπονα κατά τη διάρκεια και μετά τα παιχνίδια. Νομίζω ότι μια καλύτερη συνεργασία προπονητών-παικτών και διαιτητών που να βασίζεται στον σεβασμό και στην αλληλοκατανόηση και όχι στον αυταρχισμό και την μόνιμη αντιπαράθεση μεταξύ τους είναι το ζητούμενο. Έχω πει πολλές φορές ότι η σύγχρονη γενιά των νέων διαιτητών είναι πολύ καλή, αποτελείται από παιδιά με μεγάλο πάθος για αυτό που κάνουν, που επιμορφώνονται συνεχώς και που γυμνάζονται στον ίδιο βαθμό με τους αθλητές. Μάλιστα κάτω από την επίβλεψη και καθοδήγηση του Κώστα Ρήγα, που επέστρεψε στην Ελληνική διαιτησία, έχουν τη δυνατότητα να βελτιωθούν ακόμα περισσότερο σαν διαιτητές. Νομίζω ότι θα τους βοηθήσει να έχουν και τους υπόλοιπους παράγοντες του παιχνιδιού δίπλα τους και όχι απέναντί τους. Άλλωστε ο σεβασμός κερδίζεται με την προσωπικότητα και τις ικανότητες και δεν επιβάλλεται.

 

Υ.Γ.2. Αύριο είναι η επέτειος της εξέγερσης του  πολυτεχνείου. Μιάς ημέρας που την βίωσα στην εφηβεία με την επαναστατικότητα και ταυτόχρονα με την αγνότητα της ηλικίας. Μιας ημέρας που αποτέλεσε την αρχή του τέλους της χούντας που βέβαια τελικά έπρεπε να έρθει η εθνική τραγωδία που κατέληξε στην κατοχή του 40% της Κύπρου για να πέσει οριστικά. Νομίζω ότι το νόημα εκείνης της εξέγερσης σήμερα που βιώνουμε την ξένη κατοχή είναι πιο επίκαιρο από κάθε άλλη φορά. Όμως πόσο θλιβερό είναι αλήθεια σήμερα 38 χρόνια μετά να βρίσκει πολλούς από τους πρωταγωνιστές να έχουν οδηγήσει την χώρα στην καταστροφή, την κατοχή, την διαφθορά και την απαξίωση και ταυτόχρονα να συγκυβερνούν με την άκρα δεξιά και τον Άδωνη Γεωργιάδη……..

Τι θλίψη Θεέ μου, τι θλίψη…..

Το τραγούδι αφιερωμένο σε εκείνες τις μέρες και σε όσους δεν ξεπουλήθηκαν και δεν αλλοτριώθηκαν από εξουσίες και χρήμα και μέσα τους ακόμα σιγοκαίει η σπίθα του ξεσηκωμού και της ανθρωπιάς σαν αυτόν που το έγραψε…………