Θυμάμαι όταν η χώρα μας ήταν σε φάση διεκδίκησης των ολυμπιακών αγώνων του 1996 ένα από τα επιχειρήματα των υποστηρικτών του εγχειρήματος ήταν και η άνοδος του επιπέδου του αθλητισμού μας τόσο σε επίπεδο βιτρίνας αλλά και σε επίπεδο μαζικού αθλητισμού. Τρανό παράδειγμα ήταν η άνοδος του Κορεάτικου αθλητισμού μετά την ολυμπιάδα της Σεούλ το 1988 αλλά και στη συνέχεια η αναγέννηση του Ισπανικού αθλητισμού μετά την ολυμπιάδα του 1992 στην Βαρκελώνη.

Έτσι όταν στο τέλος του καλοκαιριού του 1997 μας ανατέθηκε η διοργάνωση της ολυμπιάδας του 2004 και εγώ όπως πολλοί άνθρωποι του αθλητισμού ήμασταν ευτυχισμένοι και ονειρευόμασταν μια καινούργια ημέρα για τον Ελληνικό αθλητισμό. Μια καινούργια ημέρα πολύ καλύτερη για όλους μας και κυρίως για τις επόμενες γενιές αθλουμένων σε οποιοδήποτε επίπεδο.

Σε επίπεδο βιτρίνας είναι γεγονός ότι ο αθλητισμός μας στα χρόνια προ της ολυμπιάδας της Αθήνας γνώρισε άνθηση και επιτυχίες μεγάλες σε πολλά σπορ και αυτές οι επιτυχίες ήταν ο καλύτερος πρεσβευτής και ο μοναδικός ίσως διαφημιστής της πατρίδας στο εξωτερικό.

Παρότι γρήγορα αντιλήφθηκα ότι οι ολυμπιακοί αγώνες γινόντουσαν περισσότερο για τους εργολάβους και τους παρατρεχάμενους της αυλής πάντα ήλπιζα ότι τελικά οι ολυμπιακοί αγώνες θα αφήσουν μια σπουδαία παρακαταθήκη για τον αθλητισμό μας, το μεγαλύτερο σύγχρονο κοινωνικό γεγονός αλλά και το μεγαλύτερο σύγχρονο κοινωνικό αγαθό.

Τα έργα προχωρούσαν με συγκεκριμένους αργούς ρυθμούς μα σαφή και ξεκάθαρο σκοπό να φτάσουμε στο παρά πέντε να δοθούν με απ’ ευθείας αναθέσεις και υπερτιμολογημένα στους ημέτερους για να πλουτίσουν. Το έβλεπα ξεκάθαρα αλλά το όνειρο των ολυμπιακών αγώνων από μικρό παιδί ήταν μεγάλο και η ελπίδα για μια καλύτερη επόμενη ημέρα ακόμα μεγαλύτερη.

Οι επιτυχίες όπως είπαμε και προηγουμένως μεγάλες πριν την ολυμπιάδα και όλα συνηγορούσαν για την άνθηση του ελληνικού αθλητισμού που ερχότανε. Τι και αν εγώ και μερικοί ακόμα άνθρωποι που αγαπούσαμε το Φάληρο είδαμε το αγαπημένο μας γηπεδάκι να γκρεμίζεται για να γίνει συμπλήρωμα του παρκινγκ του τεράστιου γηπέδου που έγινε στην περιοχή του Τροκαντερό; Ποιός ασχολείται άραγε με το Φαληράκι και με το κάθε Φαληράκι; Άλλωστε στη θέση του θεμελιώθηκαν εκατοντάδες φορές φρούδες ελπίδες από αυτές που οι πολιτικοί μας και οι δήμαρχοι μας είναι πολύ καλά εκπαιδευμένοι να δίνουν πολύ εύκολα και ανέξοδα.

Και όμως αυτό που συνέβη στο ταπεινό και φτωχικό μπαλόνι του Φαλήρου ήταν προάγγελος του τι θα συνέβαινε σε ένα ευρύτερο φάσμα του Ελληνικού αθλητισμού μας.

Λίγο πριν τους ολυμπιακούς αγώνες έγινε το θαύμα της κατάκτησης του Ευρωπαικού πρωταθλήματος από την εθνική ομάδα του ποδοσφαίρου και έτσι όλοι οι ασχολούμενοι με τον αθλητισμό σηκώθηκαν ακόμα πιο ψηλά έστω και αν ήταν ολοφάνερη η προσπάθεια από παράγοντες και δημοσιογράφους του ποδοσφαίρου να εγκαθιδρύσουν την παντοκρατορία του ποδοσφαίρου απέναντι σε οποιοδήποτε άλλο άθλημα με προφανείς σκοπούς.

Λίγο πριν ξεκινήσει η ολυμπιάδα ξέσπασε το σκάνδαλο Κεντέρη- Θάνου και αυτό πάγωσε λίγο όλο τον κόσμο αλλά το γεγονός που ερχότανε ήταν πολύ μεγάλο για να σβηστεί από μια «εξαίρεση».

Η ολυμπιάδα έγινε και δεν το κρύβω την απόλαυσα. Πήγα σε αρκετά γήπεδα, είδα πολλά αθλήματα, συγκινήθηκα με στιγμές που μόνο ο αθλητισμός μπορεί να δώσει με κορυφαία για εμένα την αποθέωση του μεγαλύτερου αθλητή που ανέδειξε ο Ελληνικός αθλητισμός του Πύρρου Δήμα, χάρηκα με τις Ελληνικές επιτυχίες αλλά και παρακολούθησα πολύ σπουδαίους αγώνες σε όλα τα αθλήματα ενώ έννοιωσα κάτι πολύ όμορφο για να μπορέσω να το περιγράψω στην εξαιρετική τελετή έναρξης.

Με λίγα λόγια η εμπειρία των αγώνων ήταν πολύ όμορφη και περίμενα η συνέχεια να ήταν ακόμα καλύτερη. Ποια όμως ήταν η συνέχεια;

Ήταν μια συνέχεια βγαλμένη από τα χειρότερα μου όνειρα.

Η συνέχεια θα έλεγα ότι ήταν απρόσμενα εφιαλτική. Θα μου πείτε και για ολόκληρη την Ελλάδα η συνέχεια ήταν εφιαλτική πως θα ξέφευγε ο αθλητισμός της;

Για πάμε να δούμε τι έγινε στον Ελληνικό αθλητισμό μετα το 2004 πολύ λιτά και επιγραμματικά.

Το ποδόσφαιρο προσπάθησε να ηγεμονεύσει ολόκληρου του Ελληνικού αθλητισμού και με σύμμαχο τον καταστροφέα του ελληνικού αθλητισμού ΟΠΑΠ τα κατάφερε αλλα βουτηγμένο στην ανυπαρξία υποδομών, στην διαφθορά του, τον παραγοντισμό  και στον χουλιγκανισμό δεν κατάφερε να ξεπεράσει τον κακό του εαυτό και το μόνο που κατάφερε ήταν να πάρει τα μεγαλύτερα κονδύλια από κράτος και τηλεόραση και αυτά να κατασπαταληθούν σε οτιδήποτε άλλο εκτός από την πρόοδο του αθλήματος.

Το μπάσκετ βαθειά ριζωμένο στη συνείδηση και την ψυχή του Έλληνα παρέμεινε πολύ ψηλά στη βιτρίνα και σε επίπεδο εθνικών ομάδων και σε συλλογικό επίπεδο αλλα το πρωτάθλημα του δεν μπόρεσε να αντισταθεί και στους έξωθεν εχθρούς αλλά και στην δική του παθογένεια, διαπλοκή και αναξιοκρατία με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή το οικοδόμημα του Ελληνικού μπάσκετ να χαροπαλεύει μέσα στην οικονομική δυσπραγία και στην εχθρική στάση της αθλητικής ηγεσίας, μιας αθλητικής ηγεσίας που είναι η χειρότερη που γνώρισε ο τόπος τα τελευταία 35 χρόνια.

Ο στίβος και η άρση βαρών που προ της Ολυμπιάδας γνώρισαν άνθηση και επιτυχίες μεγάλες εγκλωβισμένοι στα πολλά σκάνδαλα ντόπινγκ ο μεν στίβος είναι σε επίπεδα 1990 η δε άρση βαρών ανύπαρκτη. Όλοι μας οι αθλητές του στίβου που πήραν μετάλλια στην ολυμπιάδα της Αθήνας, με μικρές εξαιρέσεις πιάστηκαν τα επόμενα χρόνια ντοπέ δίνοντας  ένα πολύ μεγάλο χτύπημα στον κλασσικό μας αθλητισμό.

Το βόλεϊ παλεύει στη μετριότητα ανήμπορο να αναδείξει καινούργια παιδιά και βυθισμένο στα οικονομικά του προβλήματα αδυνατεί να διοργανώσει τα μικρότερα πρωταθλήματα του κάτω από την A1 ανδρών και γυναικών.

Το πόλο συνεχίζει να δίνει διακρίσεις γιατί και αυτό όπως το μπάσκετ κουβαλάει παράδοση και ανθρώπους με αγάπη για το άθλημα τους που το πάθος τους και μόνο αυτό το κρατάει ζωντανό και σε υψηλό επίπεδο σε άντρες και γυναίκες.

Η κολύμβηση σε μέτρια επίπεδα που ένας Γιαννιώτης που με την τρέλα του κρατάει ψηλά τη σημαία.

Τα βαριά αθλήματα με λίγες εξαιρέσεις πολύ κάτω από αυτά που ήταν.

Η κωπηλασία είναι ψηλά δείχνοντας ότι εκεί συνεχίζεται μια πολύ καλή δουλειά ενώ η ιστιοπλοΐα ήταν πάντα υπόθεση για λίγους,

Το χάντμπολ δυσκολεύεται και αυτό να σταθεί εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων.

Αυτά για τα αθλήματα. Πάμε να δούμε στον μαζικό αθλητισμό τι γίνεται. Τίποτα απολύτως αφου χώροι για μαζικό αθλητισμό στην Ελλάδα είναι πιο σπάνιοι και από σαβάνα στην Ελλάδα. Ο Άγιος Κοσμάς στην Αθήνα έκλεισε για τον πολύ κόσμο, ανοιχτά γήπεδα μπάσκετ και βόλεϊ έγιναν τα περισσότερα γήπεδα 5Χ5 που η χρήση τους αποφέρει πολλά χρήματα σε αυτούς που τα εκμεταλλεύονται.

Μόνη σταθερή εκδήλωση κάτι χρηματοδοτούμενοι μαραθώνιοι που περισσότερο γίνονται για να φανεί ο σπόνσορας και λιγότερο να αθληθεί ο μέσος Έλληνας.

Πάρκα και άλση για τρέξιμο στα μεγάλα αστικά κέντρα από ανύπαρκτα έως ελάχιστα.

Πισίνες για το κοινό επίσης ελάχιστες.

Η τοπική αυτοδιοίκηση που θα μπορούσε να παίξει σημαντικό ρόλο στον μαζικό αθλητισμό αλλά και στον συλλογικό αθλητισμό είτε είναι στεγνή από οικονομικούς πόρους είτε είναι στεγνή από ιδέες και επιθυμία να παίξει αυτόν τον ρόλο αφού είναι επανδρωμένη από ανθρώπους ανίκανους να σκεφτούν και να υλοποιήσουν το οτιδήποτε.

Ένα από τα ζητούμενα όταν έγινε η ολυμπιάδα ήταν η βελτίωση του επιπέδου των φιλάθλων και αυτών που θα γέμιζαν τα γήπεδα τα επόμενα χρόνια. Τι λέτε ωραίο δεν ακούγεται σαν ανέκδοτο αυτό;

Για την ολυμπιάδα δαπανήθηκαν εκατοντάδες εκατομμύρια για να φτιαχτούν γήπεδα μεγαθήρια. Θα άξιζε τον κόπο να δούμε πόσα από αυτά είναι σήμερα ανεκμετάλλευτα. Το κλειστό του Ελληνικού τι κάνει; Το κλειστό του Ταε κβο ντο στο Φάληρο τι γίνεται όταν δεν έχει συνέδριο κάνα δυο φορές το χρόνο η καμιά συναυλία επίσης κάνα δυο φορές τον χρόνο;

Το σπίτι της άρσης βαρών μήπως άλλαξε ενοίκους η παραμένει ακατοίκητο; Άγνωστο σε εμένα τουλάχιστον. Τι έγιναν άραγε αυτά τα μεγαθήρια, πόσο κοστίζουν στο κράτος έτσι ανενεργά που παραμένουν; Με αυτά τα λεφτά που ξοδεύτηκαν η που χάνονται καθημερινά πόσα μικρά και λειτουργικά  προπονητήρια θα είχαμε που εκεί θα γινότανε πραγματικός αθλητισμός και εκεί μέσα θα στεγάζονταν τα όνειρα και οι προσπάθειες της νεολαίας μας, εκεί μέσα θα έπαιρναν τα παιδιά μας τα ανεκτίμητα δώρα του αθλητισμού, του μεγαλύτερου επαναλαμβάνω κοινωνικού αγαθού της εποχής μας.

Έτσι με αυτές τις σκέψεις εγώ προσωπικά βγάζω το συμπέρασμα ότι η ολυμπιάδα μας ήταν μια ακόμα χαμένη ευκαιρία αυτής της μικρής χώρας, αυτού του λαού. Μια χαμένη ευκαιρία που η χώρα μας και ο αθλητισμός μας όμοια δυστυχώς δεν θα ξαναβρεί πριν περάσουν εκατοντάδες χρόνια. Και τότε εκείνο το Αυγουστιάτικο βράδυ του 1997 που παίρναμε τους Ολυμπιακούς του 2004 το ξέραμε ότι ήταν μια ανεπανάληπτη ευκαιρία που δεν έπρεπε να χάσουμε για αυτό και πανηγυρίζαμε στους δρόμους και στις πλατείες. Ακόμα θυμάμαι το τραγούδι της Χαρούλας που σιγοτραγουδούσα και έλεγε: « ……και μες την παρακμή της χτυπάει και ολυμπιάδα». Το θυμάμαι πολύ καλά, όπως θυμάμαι ότι τότε το Φάληρο είχε το γηπεδάκι του που φιλοξενούσε τα όνειρα μας και που τώρα δεν έχει κανένα κλειστό γυμναστήριο και ο Πειραιάς το μέρος που μένω από την πρώτη ημέρα της ύπαρξης μου είχε τότε το ταπεινό Παπαστράτειο που τώρα δεν έχει και το μόνο γήπεδο που έχει και στεγάζει όλες τις Πειραϊκές ομάδες είναι ένα γήπεδο 80 θέσεων δίπλα σε ένα τέρμα λεωφορείων…….ίσως για να είναι ο μαύρος καπνός των καυσαερίων ασορτί με αυτό που ζούμε σε μια πόλη που πριν 7 μόλις χρόνια διοργάνωσε ολυμπιάδα……….