Ευτυχώς που υπάρχει και το µπάσκετ του Παναθηναϊκού, για να µας κάνει να χαιρόµαστε µια στάλα, στη δύσκολη εποχή που ζούµε. Πάλι πρωταθλήτρια Ευρώπης, για έκτη φορά, αυτή η οµάδα. Η καταπληκτική οµάδα! Που αλλάζουν οι καιροί, παίκτες φεύγουν, παίκτες έρχονται, αλλά αυτή κρατάει πάντα ψηλά τη σηµαία. Και, ξαναλέω, δίνει χαρά στους Ελληνες µε το παιχνίδι της, τις νίκες της, τους τίτλους που κατακτά. ∆εν είµαι του µπάσκετ.Είµαι του ποδοσφαίρου. Την εποχήπου µεγάλωνα, δεν υπήρχαν γήπεδα µπάσκετ. Υπήρχαν µονάχααλάνες, µε δύο κοτρώνες για γκολπόστ. Και τόπια φτιαγµένα από κουρέλια. Με αυτά τα τόπια µπορούσεςνα παίξεις ποδόσφαιρο. 

Αλλά όχικαι µπάσκετ. Κι ύστερα το µπάσκετ έχειανάγκη από ψηλά και γυµνασµένα παιδιά, και όχι από πεινασµένους κοντοστούπηδες της λαϊκής γειτονιάς, οι οποίοι έπαιζαν ξυπόλυτοι – όπως εγώ – κατά κανόνα. 

Στη δική µου γειτονιά υπήρχαν δύο γήπεδα µπάσκετ: του Πανελληνίου, στο γνωστό γυµναστήριο καιτου Τρίτωνα, στην οδό 3ης Σεπτεµβρίου. Μερικά παιδιά, που είχαν την έφεση αλλά και τα σωµατικά προσόντα, τρύπωναν, παρακολουθούσαν, µάθαιναν, έπαιζαν. Ετσι βγήκανο Αµερικάνος, ο Στεφανίδης, ο Μανιάς, ο Χολέβας, ο Ζούπας, ο Μόσχος και τόσοι άλλοι. Οι αλάνες ήταν χιλιάδες στην Αθήνα και την περιφέρεια και, φυσικά, απείρως πιο προσιτές. Και από αυτές τις αλάνες ξεπετάχτηκαν οι Λινοξυλάκηδες, οι Μπέµπηδες, οι Σιδέρηδες, οι Μαρόπουλοι και οι Λουκανίδηδες. 

Να γυρίσω στον Παναθηναϊκό: έχει έναν παίκτη, τον ∆ιαµαντίδη, που χαίρεσαι να τον βλέπεις! Και είσαι βέβαιος πως µε αυτόν τον παίκτη, η νίκη είναι πάντοτε κοντά. Ας µην ξεχνάµε όµως πως η σηµερινή άνθηση του µπάσκετ έχει την αφετηρία της σε έναν πολύ µεγάλο µπασκετµπολίστα, που άλλαξε ριζικά τους «κανόνες του παιχνιδιού»: τον Νίκο Γκάλη. Που «γέννησε» τον συνοµήλικό του Παναγιώτη Γιαννάκη, αλλά και όλα τ’ άλλα παιδιά, όπως τον Φασούλα. 

Μου αρέσει ο ∆ιαµαντίδης και λόγω φάτσας– όπως θα έλεγανο ∆ιαλεγµένος και ο Θανάσης Βέγγος, ο µοναδικός. Εκπέµπει µια ευγένεια αυτή η φάτσα. Και είναι κρίµα, που ένας τέτοιος µπασκετµπολίστας τα «παρατάει», γιατί έγινε 31 χρονών. 

Αλλά είναι µάλλον βέβαιο ότι στο πόδι του θα έρθουν κι άλλοι. Γιατί το ελληνικό µπάσκετ έχει πάρει φόρα – από χρόνια – και δεν σταµατάει. 

Και θέλω εδώ να θυµίσω ότι η εθνική οµάδα, που συντίθεται φυσικά µόνο από έλληνες παίκτες, έχει καταγάγει θριάµβους. Ως και τους Αµερικανούς έχει νικήσει! Αφήνω τις επιτυχίες των εφηβικών οµάδων, που είναι αναρίθµητες. Και αποτελούν εγγύηση για το µέλλον του µπάσκετ στη χώρα µας. 

Μια χώρα, που ήταν πάντοτε γεµάτη ήλιο και χαµόγελα, και τώρα βαδίζει σκυφτή και απελπισµένη. Γι’ αυτό και έχει µεγάλη ανάγκη από ενέσεις χαράς, όπως αυτή της Κυριακής, του Παναθηναϊκού.