Εδώ και μέρες έψαχνα για ποιο μπασκετικό θέμα να γράψω και δεν το κρύβω ότι

αντιμετώπιζα πολλές δυσκολίες αφου ακόμα και οι ημιτελικοί των playoff δεν νομίζω

ότι θα έδιναν την αφορμή σε κάποιον να γράψει κάτι που θα ενδιέφερε τον

οποιονδήποτε αφού ήταν δυο ημιτελικοί καθαρά διαδικαστικοί, χωρίς καμιά συγκίνηση,

δυο ημιτελικοί –καθρέφτης ενός πρωταθλήματος που ο ανταγωνισμός μεταξύ των δυο

πρώτων και των υπολοίπων ομάδων είναι μηδενικός.

Προσπαθώντας λοιπόν να βρω κάτι να γράψω για μπάσκετ ήρθαν τα καινούργια

οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης που μου έδωσαν τη χαριστική βολή.

Τι να γράψεις για το μπάσκετ την ώρα η χώρα σου κινδυνεύει από ανθρώπους

ανάλγητους, από ανθρώπους που έχουν τσακωθεί με την αλήθεια, από ανθρώπους που

έχουν πάρει αποστάσεις από την ανθρωπιά και από την υπευθυνότητα.

Δεν είμαι ούτε πολιτικός ούτε πολύξερος, ούτε παντογνώστης, ούτε μυαλοπώλης. Απλά

είμαι άνθρωπος με μνήμη και κρίση που θυμάται και αξιολογεί τα λεγόμενα αυτών που

τον κυβερνάνε.

Θυμάμαι λοιπόν τη ληστεία του χρηματιστηρίου που έμεινε ατιμώρητη ενώ οι

πρωταγωνιστές της είναι και πάλι κυβερνώντες.

Θυμάμαι ποιοί δανείστηκαν με υπέρογκο επιτόκιο για να παρουσιάσουν πλαστά στοιχεία

που θα μας επέτρεπαν να μπούμε στην ευρωζώνη εξαπατώντας τους ευρωπαίους εταίρους

μας, στήνοντας την εικόνα του ευρωπαίου ηγέτη για πάρτη του και ταυτόχρονα

υποθηκεύοντας το μέλλον των Ελλήνων για δεκάδες χρόνια.

Θυμάμαι τις μίζες της Siemens, θυμάμαι τα υποβρύχια που γέρνουν και τα στείλαμε

στη καλύμπρα μπας και ισιώσουν.

Θυμάμαι τους Ολυμπιακούς αγώνες που κάναμε μέσα στη χλιδή και στα μυθικά κέρδη για

τους κολλητούς της σιδηράς κυρίας φτιάχνοντας δεκάδες πολυδάπανες εγκαταστάσεις

ξοδεύοντας δισεκατομμύρια και που αυτή τη στιγμή χάσκουν ανεκμετάλλευτες αφού δεν

υπήρξε κανείς προγραμματισμός για μεταολυμπιακή χρήση.

Θυμάμαι ότι αυτοί που είναι σήμερα αξιωματική  αντιπολίτευση και προβάλλουν ως

μελλοντικοί σωτήρες και ως αυτοί που κατέχουν τις μαγικές λύσεις που θα μας

βγάλουν μέσα σε μια νύχτα από το αδιέξοδο να κυβερνούν την χώρα για 5,5 χρόνια ,

τον ηγέτη τους να μιλάει συνέχεια με συνθήματα χωρίς καμία ουσία, τους

παρατρεχάμενους του να χτίζουν τη μια βίλλα πίσω από την άλλη.

Θυμάμαι υπουργούς της προηγούμενης κυβέρνησης να φτιάχνουν οφσορ εταιρείες για το

αύριο των παιδιών τους.

Θυμάμαι το Βατοπαίδι, θυμάμαι τα δομημένα ομόλογα και πως τα χρήματα του Ελληνικού

λαού παίχθηκαν στον τζόγο και μάλιστα τζόγο υψηλού ρίσκου.

Θυμάμαι σε τι κατάσταση παρέδωσαν την χώρα παραδίδοντας την εξουσία με χαρά που

δεν κρυβότανε με τίποτα.

Θυμάμαι τα μεγάλα λόγια και τις υποσχέσεις του νυν πρωθυπουργού όταν ανέλαβε όταν

με στόμφο και σιγουριά μας έλεγε ότι λεφτά υπάρχουν.

Θυμάμαι ότι την ημέρα που μας έβαζε στο μνημόνιο, χωρίς καμία τέτοια λαϊκή εντολή,

που μας το παρουσίαζε κάτι σαν εθνικό θρίαμβο και σαν σωτηρία της πατρίδας και ένα

χρόνο μετά μας ανακοινώνει την αποτυχία της πολιτικής του και την αναγκαιότητα

νέων μέτρων γιατί λέει έχουμε λεφτά μέχρι της 15 Ιουλίου…..

Θυμάμαι τον γιάπη υπουργό οικονομικών μας να μας διαβεβαιώνει από καιρού εις

καιρόν ότι όλα πάνε καλά, ότι δεν θα χρειαστούν καινούργια μέτρα και ότι μέσα στο

2011 θα βγούμε στις αγορές ενώ με τα spread στις 1400 μονάδες στη μόνη αγορά που

μπορούμε να βγούμε είναι στη Βαρβάκειο και σε αυτή για λίγα πράγματα….

Όπως θυμάμαι λοιπόν όλα αυτά ακούω και τα νέα μέτρα, ακούω ότι η πατρίδα μου

ξεπουλάει τα λιμάνια της, τα αεροδρόμια της, φως, νερό, τηλέφωνο, ταχυδρομεία, τα

πάντα όλα που λέει και ο Αλέφαντος και πάνω από όλα πουλάει τον μεγάλυτερο πλούτο

που μπορεί να έχει ένα κράτος , την αξιοπρέπεια του που χωρίς αυτήν το μέλλον

είναι ζοφερό και τραγικό.

Και ενώ ακούω αυτά τα μέτρα βλέπω ένα λαό κουρνιασμένο, καθηλωμένο από τον φόβο

του, φόβο που με μεγάλη επιτυχία του έχουν εμφυτεύσει οι κατ΄ επάγγελμα

προπαγανδιστές των 8.00 μ.μ.

Έναν λαό που περιμένει λύσεις από αυτούς τους ίδιους που του δημιούργησαν το

πρόβλημα βυθισμένοι στο μακροχρόνιο ταμπού ότι και ποιοι άλλοι να έρθουν και τι θα

κάνουν αφήνοντας με εμένα πάντα με το αναπάντητο ερώτημα πόσο χειρότερα μπορούν να

κάνουν τα πράγματα κάποιοι άλλοι από αυτά που έχουν κάνει αυτοί που μας έχουν

κυβερνήσει τα τελευταία 35 χρόνια.

Έτσι και εγώ μένω άπραγος, φοβισμένος, χωρίς ελπίδα, βλέποντας την πατρίδα μου να

έχει χάσει την αξιοπρέπεια της , την εθνική της κυριαρχία, τον λαό της. Έναν λαό

που αφου τον αποβλάκωσαν με σαχλοράγουδα, με τόπους διασκέδασης που κυριαρχούν τα

εκατομμύρια ντεσιμπέλ, με κενά πρότυπα και με τη νοοτροπία του ατομικού

συμφέροντος τον έκαναν συνένοχο και μετά ψηφοφόρο τους.

Έτσι με αυτές τις σκέψεις κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να θυμηθώ παλιά που νέα

παιδιά βάζανε τα στήθια τους μπροστά για μια καλύτερη κοινωνία , για ένα καλύτερο

κόσμο κόντρα σε κέντρα αποφάσεων , κόντρα σε τανκς, κόντρα σε ανάλγητους

μηχανισμούς καταστολής, κόντρα σε ηγέτες σκληρούς και δυνατούς και όχι κόντρα σε

ηγέτες που κάνουν πάρτι με ανήλικα κοριτσάκια η γερομπαμπαλήδες που κυνηγάνε

καμαριέρες και εκεί μου έρχεται μια αχτίνα ελπίδας που έχει τη μορφή νέων ανθρώπων

που βγαίνουν και διεκδικούν μια καλύτερη ζωή, χωρίς 2.000.000 ανέργους, χωρίς

φτώχεια και ανέχεια, με κοινωνική δικαιοσύνη, με δικαίωμα στη διαφορετικότητα και

με ηγέτες τους άξιους και όχι τους φυτευτούς και τους « πρόθυμους».

Με αυτές τις σκέψεις θα με συγχωρέσετε αλλά δεν μπορώ να γράψω για μπάσκετ.

Ίσως το καταφέρω την άλλη εβδομάδα με αφορμή τους τελικούς.

Μέχρι τότε να είστε καλά και ακούστε ένα «παρατράγουδο» από αυτά που δεν πρέπει να

ακούγονται……….