Πότε στο "Αλεξάνδρειο" και πότε στο "Κλ.Βικελίδης", στις πιο πολιτισμένες... καυτές έδρες στην Ελλάδα, ίσως και στην Ευρώπη. Το πάθημα του υποβιβασμού της ποδοσφαιρικής ομάδας και κυρίως όσα συνέβησαν στον τότε αγώνα με τον Ηρακλή, αποτέλεσαν μάθημα για όλους, καθώς από εκείνη τη χρονιά και μετά ο κόσμος του Άρη, δεν άλλαξε απλά αλλά μεταμορφώθηκε προς το καλύτερο. Κόσμος με άποψη και κυρίως κόσμος έτοιμος να χειροκροτήσει τον αντίπαλο όταν αυτός είναι αποδεδειγμένα ανώτερος... Αυτή είναι τουλάχιστον η προσωπική μου άποψη ή η αίσθηση που έχω αποκομίσει όταν παρακολουθώ τους αγώνες των κιτρινόμαυρων. 

Το "πείσμα" λοιπόν του SUPER 3 για τον Λευτέρη Σούμποτιτς, ενδεχομένως να πηγάζει σε όλα τα παραπάνω... Και κυρίως στην "άποψη" που χαρακτηρίζει αυτόν τον κόσμο. Απλά, σαν άνθρωπο του μπάσκετ και κυρίως σαν φίλαθλο, αυτή η ιστορία αρχίζει και με ενοχλεί. Πόσο μάλλον δε από τη στιγμή που ο Σούμποτιτς, με απλές κινήσεις και κυρίως με δουλειά, κατάφερε όχι απλά να συμμαζέψει το σκορποχώρι του ανεκδιήγητου Ντρούκερ, αλλά πολύ περισσότερο, εκτός απροόπτου, να απέχει 40 λεπτά από την επιστροφή στην Ευρωλίγκα... 

Δεν ξέρω τι και πως... Έχω ακούσει και εγώ τις φήμες για το... περίφημο ματς στον Παπαστράτειο, αλλά ρε παλικάρια, μπας και πρέπει να τα βάλετε όλα αυτά στην άκρη και να κάνετε μια νέα αρχή; Και έγκλημα να είχε κάνει ο άνθρωπος, έπειτα από τόσα χρόνια θα είχε παραγραφεί... 

Για το καλό που λένε... Για εκείνα τα χρόνια, τα παλιά, τα όμορφα...