Απόψε ίσως πολλοί να περιμένατε να μιλήσουμε για τους δύο πρώτους τελικούς του

μπάσκετ. Συγγνώμη αλλά δεν θα το κάνω γιατί αν το κάνω ενώ παραμένω επαγγελματίας

προπονητής η θα γράψω πράγματα που θα με καταστήσουν στόχο και θα μου

δημιουργήσουν πρόβλημα η θα αναγκαστώ να γράψω ψεύτικα και φτιασιδωμένα πράγματα

ενώ δεν θα ήθελα να μου συμβεί ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ο καθένας ότι κατάλαβε

και ότι του άρεσε από αυτά τα δυο παιχνίδια. Εγώ δεν είμαι εδώ ούτε να ρίχνω νερό

στον ανεμόμυλο του φανατισμού αλλά και ούτε να κάνω δημόσιες σχέσεις και να λέω

ψέματα στον κόσμο που κάνει τον κόπο να με διαβάσει. Ο καθένας ότι κατάλαβε

αδέλφια.

Πάμε λοιπόν στο πιο σημαντικό αθλητικό γεγονός της προηγούμενης εβδομάδας που για

εμένα ήταν η παρουσία και νίκη της Μπαρτσελώνα στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ

παρουσία και νίκη που επιβεβαίωσε την άποψη πολλών, μεταξύ των οποίων και εγώ, ότι

η Μπαρτσελώνα είναι σίγουρα η καλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα στον πλανήτη αυτή τη

στιγμή και για πολλούς , που και πάλι συμπεριλαμβάνομαι και εγώ, είναι η καλύτερη

ομάδα όλων των εποχών.

Εισαγωγικά να σας πω ότι είμαι φανατικός φίλος της Μπάρτσα εδώ και πολλά χρόνια

για αυτό που αντιπροσωπεύει αυτή η ομάδα και αθλητικά αλλά και γενικότερα.

Είμαι φανατικός φίλος της γιατί αντιπροσωπεύει και παίζει πάντα για το όμορφο

ποδόσφαιρο και όχι για το αποτέλεσμα. Είμαι φανατικός φίλος της για την αθλητική

και όχι μόνο κουλτούρα που έχουν οι οπαδοί και φίλοι της, κουλτούρα ομορφιάς και

αθλητικού πολιτισμού.

Είμαι φίλος της για αυτό που αντιπροσώπευσε κατά τη διάρκεια του Ισπανικού

εμφυλίου πολέμου αλλά και στη συνέχεια κατά τη διάρκεια του φρανκικού καθεστώτος.

Είμαι φίλος της γιατί αυτός ο τεράστιος αθλητικός οργανισμός δεν είναι μια ανώνυμη

εταιρεία αλλά μια εταιρεία λαϊκής βάσης πού ανήκει στον κόσμο της και στα μέλη της

που είναι πάνω από 150.000 ενεργά μέλη που είναι η μεγάλη της δύναμη.

Τέλος είμαι φίλος της γιατί τη φανέλα της την έχουν φορέσει μερικοί από τους

καλύτερους και θεαματικότερους παίκτες του κόσμου παλιότερα ο Κρόιφ, ο Μαραντόνα,

ο Ρομάριο, ο Στόιτσκοφ, ο Ροναλντίνιο, ο Φίγκο και τώρα τελευταία ο Μέσι, ο

Ινιέστα και ο κατά την ταπεινή μου και ασήμαντη γνώμη καλύτερος παίκτης του κόσμου

αυτή τη στιγμή ο πολύ σημαντικός κύριος Τσάβι.

Θέλω να σας πω ότι δεν είμαι όψιμος φίλος της Μπάρτσα τώρα που είναι ίσως μόδα η

τώρα που παίρνει τους τίτλους τον έναν πίσω από τον άλλον. Ήμουν Μπάρτσα και τότε

που η ταμπέλα λούζερ την ακολουθούσε γιατί και τότε όπως και τώρα το ζητούμενο δεν

ήταν οι νίκες με οποιονδήποτε τρόπο, ήταν  η προσφορά αθλητικού θεάματος και η

νίκη να είναι αποτέλεσμα αγωνιστικής ανωτερότητας και όχι τακτικισμών στυλ

Μουρίνιο και των μιμητών και θαυμαστών του που για το αποτέλεσμα δεν διστάζουν να

κακοποιήσουν ποδόσφαιρο και αθλητικό πνεύμα ταυτόχρονα.

Στις παρακάτω λίγες γραμμές θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω τι έχει δώσει αυτή η

ομάδα τα τελευταία 3 χρόνια στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο αλλά και στον παγκόσμιο

αθλητισμό γιατί το πιστεύω μου είναι ότι όλοι οι προπονητές , όλων των αθλημάτων

θα πρέπει να μελετήσουν τον τρόπο σκέψης αυτής της ομάδας, την φιλοσοφία της και

κυρίως το ομαδικό της πνεύμα και τον τρόπο που σκέπτονται και λειτουργούν πάντα

για το καλό της ομάδας όλα τα μέλη της.

Όταν η Μπάρτσα πήρε το 2006 το Τσάμπιονς Λιγκ με αστέρι της τότε τον Ροναλντίνιο

όλοι μιλούσαν για την επερχόμενη της αυτοκρατορία. Δυστυχώς ο Ροναλντίνιο

ακολούθησε λάθος δρόμους, εγκατέλειψε την σεμνότητα και την αθλητική ζωή, μέχρι

και στο Φρατζέλικο βρέθηκε να ξεσαλώνει, και την κατηφόρα του δυστυχώς ακολούθησε

και η ομάδα που τα επόμενα δύο χρόνια βρέθηκε όχι μόνο εκτός τίτλων αλλά και εκτός

φιλοσοφίας της εντελώς στη προσπάθεια της να ξανακάνει τον σούπερ σταρ της ηγέτη

και σημαιοφόρο της και όσο αυτός δεν ανταποκρινότανε τόσο και η ομάδα ακολουθούσε

την κατηφόρα.

Το καλοκαίρι του 2008 η ομάδα πήρε κάποιες αποφάσεις που έμελλε να της αλλάξουν

πορεία αλλά και να την καταστήσουν την ομορφότερη ομάδα στον κόσμο.

Στην αρχή πουλήθηκε ο Ροναλντίνιο, μετά ο Πεπ Γκουαρντιόλα ανέλαβε την τεχνική

ηγεσία με μόνη προυπηρεσία την παρουσία του στην ομάδα νέων, αποφασίστηκε η

αξιόποιηση των παικτών των προερχομένων από την ακαδημία του συλλόγου, την

περίφημη Μασία,  και τέλος αποφασίστηκε ο σταρ της ομάδας να είναι η ίδια η ομάδα

με σωματοφύλακες την αγία τριάδα Μέσι, Τσάβι και Ινιέστα.

Πολλοί θεώρησαν ότι η Μπάρτσα πετάει λευκή πετσέτα για τα επόμενα χρόνια αφου

ηχηρές μεταγραφές δεν έγιναν πλην του δεξιού μπακ Ντάνι Άλβες και στην ομάδα ήρθαν

κάποιοι Μπουσκέτς,  Πέδρο, Μπόγιαν, Πικέ και κάποια άλλα παιδάκια που δεν τα ήξερε

κανείς.

Τα πρώτα αποτελέσματα φαίνεται να δικαιώνουν τις Κασσάνδρες. Ήττα τη πρώτη

αγωνιστική στην Αλμερία ισοπαλία μέσα στο Καμπ Νου τη δεύτερη με την Σανταντέρ. Η

συνέχεια όμως είναι καταλυτική. 7 τίτλοι την πρώτη χρονιά, 2 την δεύτερη και 2 ήδη

την τρίτη ενώ υπάρχουν ακόμα πολλοί για να διεκδικηθούν. Πάνω από όλα όμως και

πέρα από τους τίτλους φανταστικό ποδόσφαιρο που πολλοί δεν διστάζουν να το

ονομάσουν play station για να εκφράσουν την τελειότητα του.

Απίθανοι αυτοματισμοί, εξαντλητικό passing game και κατοχή της μπάλας που

ανεξάρτήτως αντιπάλου ξεπερνάει πάντα το 70%, ασταμάτητο πρες σε όλα τα μήκη και

πλάτη του γηπέδου, εξαιρετική τεχνική κατάρτιση όλων των παικτών, αυτοπεποίθηση

και εμπιστοσύνη στις ικανότητες της ομάδας τους και τέλος απίθανες ατομικές

ενέργειες από τους σολίστ της ομάδας.

Ποια είναι όμως τα μυστικά αυτής της ομάδας, που δεν νομίζω ότι είναι μυστικά

γιατί είναι τόσο ολοφάνερα;

Πρώτο και καλύτερο η παρουσία του Πεπ Γκουαρντιόλα ενός εκπληκτικού προπονητή.

Ενός προπονητή που ξέρει τα πάντα για το περιβάλλον της ομάδας, ενός προπονητή που

είναι ο ορισμός του αντί-σταρ, ενός προπονητή που δεν είναι εγωκεντρικός, που δεν

είναι εγωπαθής, ενός προπονητή που είναι πάντα δίπλα στους παίκτες του και που

έχει καταφέρει να παίζουν οι παίκτες του και για αυτόν. Ενός προπονητή που δεν

διστάζει να αποκαθηλώνεται κλαίγοντας μπροστά στους παίκτες του, γινόμενος ένα

μαζί τους στα πανηγύρια και στις πλάκες της ομάδας, που φοράει τζιν παντελόνια,

ενός προπονητή που επιβάλλεται με την τεράστια προσωπικότητα του και όχι με τον

φόβο και την εξουσιομανία. Ενός προπονητή που δεν θέλει να δεσμεύεται με

μακροχρόνια συμβόλαια για να μην είναι βάρος το συμβόλαιο του σε περίπτωση που

κάτι δεν πάει καλά. Ενός προπονητή που τραγουδάει τον ύμνο της ομάδας του στις

φιέστες γιατί είναι οπαδός της. Ενός προπονητή που λατρεύτηκε σαν παίκτης και

λατρεύεται ακόμα περισσότερο σαν προπονητής.

Δεύτερον η μεγάλη ομοιογένεια όχι μόνο αγωνιστική αλλά και ψυχική γεγονός που έχει

να κάνει και με το ότι 16 παίκτες στους 24 του ρόστερ προέρχονται από τις

ακαδημίες του συλλόγου, ακαδημίες που προετοιμάζουν τους παίκτες για να είναι

έτοιμοι όχι μόνο αγωνιστικά αλλά και σαν προσωπικότητες όταν θα ενταχθούν στην

πρώτη ομάδα και ταυτόχρονα αγαπάνε τη φανέλα που φοράνε και υπηρετούν από μικρά

παιδιά.

Τρίτον η τοποθέτηση όλων αυτών των τεράστιων προσωπικοτήτων κάτω από την ομάδα.

Κανείς είτε παίκτης, είτε προπονητής δεν βάζει τον εγωισμό του πάνω από το

συμφέρον της ομάδας και όποιος το κάνει βρίσκεται εκτός. Ο Ετό ζήτησε περισσότερα

λεφτά, βρέθηκε στην Ίντερ. Ο Τουρέ άρχισε τα τσαλίμια με τον περίφημο Σέλουκ, σε

χρόνο μηδέν βρέθηκε στην Μάντσεστερ Σίτυ. Ο Ιμπραήμοβιτς που αντικατέστησε τον Ετό

δεν μπόρεσε να προσαρμοσθεί στο πνεύμα της ομάδας και παρότι ξοδεύτηκαν ένα κάρο

λεφτά το ένα λάθος δεν έφερε και άλλο και μέσα σε ένα χρόνο βρέθηκε στην Μίλαν και

στη θέση του ήρθε ο Βίγια ένας κινητικός σέντερ φορ που ταιριάζει απόλυτα στο

πνεύμα της ομάδας.

Άφησα για τελευταία τα δύο βασικά συστατικά αυτής της ομάδας, αυτά που την κάνουν

τόσο ξεχωριστή και τόσο αγαπητή σαν ομάδα.

Πρώτον είναι η σεμνότητα και η ταπεινότητα που βγάζει αυτή η ομάδα και κυρίως τα

βασικά της στελέχη. Βλέπει κανείς τους τεράστιους παιχταράδες Τσάβι, Ινιέστα και

Μέσι να μην έχουν ίχνος βεντετισμού, να είναι πάντα σεμνοί και ταπεινοί και δεν

αποφεύγει τον πειρασμό να τους συγκρίνει με κάτι δικά μας παιδάκια τα οποία πριν

προλάβουν να ιδρώσουν την φανέλα έχουν γυρίσει όλα τα ξενυχτάδικα, τα έχουν

φτιάξει με όλες τις γλάστρες τραγουδίστριες της παραλιακής και έχουν απασχολήσει

όλες τις κοσμικές στήλες με τις μεταμεσονύχτιες δραστηριότητες τους και ταυτόχρονα

τα έχουν βάλει με όλους τους προπονητές τους ότι τους αδικούν ακόμα και αν

πρόκειται για ανθρώπους και ομάδες που τους έχουν δώσει τα πάντα και αυτοί τους το

ανταποδίδουν με αχαριστία και βέβαια παραμένουν στάσιμοι αγωνιστικά αν όχι

χειροτερεύουν χρόνο με τον χρόνο.

Διάβαζα την προηγούμενη εβδομάδα μια συνέντευξη σε ένα περιοδικό του Ινιέστα και

εκεί κατάλαβα γιατί αυτή η ομάδα είναι τόσο ψηλά. Ήταν ένα μνημείο σεμνότητας και

ταπεινότητας οπού μεταξύ άλλων λέει ότι αυτός ο τεράστιος παίκτης μένει στην

εργατική συνοικία της Βαρκελώνης γιατί εκεί μένουν 3 φίλοι του που μεγάλωσαν

μαζί!!!! Αυτός ο τεράστιος παίκτης με τα φτωχικά παιδικά χρόνια στα οποία ο

πατέρας του έκανε οικονομίες 3 χρόνια για να του πάρει τα πρώτα του ποδοσφαιρικά

παπούτσια δεν μένει σε βίλλες και επαύλεις σε κάποια αριστοκρατική συνοικία μόνο

και μόνο για να μείνει δίπλα στους φίλους του….Αυτός ο τεράστιος παίκτης αποτελεί

ύμνο προς τις πανανθρώπινες αξίες τις φιλίας και της ταπεινότητας. Δεν σας κρύβω

ότι όταν διάβασα το συγκεκριμένο απόσπασμα βούρκωσα και δικαιώθηκα ταυτόχρονα

γιατί απόλυτο μου πιστεύω , αθλητικό και κοινωνικό, είναι ότι η φιλία είναι ένα

τεράστιο πράγμα και χαρακτηριστικό πραγματικά σπουδαίων και μεγάλων ανθρώπων.

Φιλία που έχει οδηγήσει ομάδες σε θαύματα μεγάλα και αξεπέραστα.

Πάμε και στο τελευταίο και ίσως σημαντικότερο στοιχείο αυτής της τεράστιας ομάδας

που είναι όμως και το αποτέλεσμα όλων των παραπάνω και που είναι η χαρά του

παιχνιδιού.

Πολλές ομάδες, αθλητές, προπονητές και παράγοντες στην προσπάθεια τους να

κυνηγήσουν την τελειότητα καταφέρνουν να χάσουν την χαρά του παιχνιδιού. Η Μπάρτσα

όχι μόνο δεν έχασε ποτέ την χαρά του παιχνιδιού αλλά και τη κατέστησε ως το

σημαντικότερο της όπλο στο κυνήγι της τελειότητας.

Διασκεδάζοντας το παιχνίδι κατάφερε να φτάσει όσο καμιά άλλη ομάδα στο παρελθόν

κοντά στην τελειότητα χωρίς ποτέ να χάσουν την χαρά του παιχνιδιού. Ίσως αυτό να

είναι το σημαντικότερο μήνυμα που πρέπει όλοι οι ασχολούμενοι με τον αθλητισμό να

λάβουν.

Μάλιστα όχι μόνο διασκεδάζουν οι ίδιοι το παιχνίδι αλλά στόχος τους είναι και να

διασκεδάζουν και οι θεατές το παιχνίδι παίζοντας πάντα για το ποδόσφαιρο μακριά

από τακτικές που  αποσκοπούν στο σπάσιμο των ποδιών των αντιπάλων η που το μόνο

που δεν κάνουν για να καταστρέψουν το παιχνίδι είναι να βάλουν και το πούλμαν της

ομάδας μπροστά στο τέρμα για να μην δεχθούν γκολ.

Αυτά ήταν αυτά που είχα να καταθέσω για την μεγάλη αυτή ομάδα που κάθε φορά που τη

βλέπουμε μας προσφέρει χαρά, χαρά που είναι τόσο σπάνια στις μέρες μας. Να είσαι

καλά αγαπημένη μου Μπάρτσα και εγώ προσωπικά αισθάνομαι πολύ τυχερός που μπορώ και

βλέπω αυτήν την ομάδα και μακάρι να κρατήσει για πολύ ακόμα αυτή η μηχανή

παραγωγής θεάματος, ήθους και αξιών.

Αυτά για αυτή την εβδομάδα και τα λέμε την επόμενη εβδομάδα με την ευχή να υπάρχει

το μπάσκετ και την επόμενη εβδομάδα.

Υ. Γ Η φετινή χρονιά αναμφίβολα είναι η δυσκολότερη της ζωής μου αφου μέσα σε 5

μήνες έχω συνεχείς απώλειες φίλων που μου έχουν σκορπίσει απέραντη θλίψη, θλίψη

που δύσκολα αντέχεται και θέλει μεγάλη προσπάθεια να την ξεπεράσεις και να

ξεχάσεις. Μέσα σε αυτό το κατάμαυρο σκηνικό της ζωής μου και πριν προλάβω να

συνέλθω από το ένα σοκ στο άλλο το τηλέφωνο χτύπησε και πάλι όχι για καλό. Ο

Αλέκος ο Ζαδές , ιστορικός παράγοντας του αγαπημένου μας Φαλήρου και έφορος της

ομάδας την δοξασμένη χρονιά της ανόδου μας στην α1 δεν είναι πια μαζί μας. Πέθανε

όπως έζησε, αξιοπρεπής, σεμνός, έντιμος, λιγομίλητος και μακριά από τα φώτα της

δημοσιότητας που τα άφηνε για άλλους φωστήρες του αθλήματος.

Ο Αλέκος ήταν από εκείνους τους παράγοντες που οι ομάδες τους ήταν σαν παιδιά

τους. Και όπως έκαναν και για τα παιδιά τους έτσι και ο Αλέκος πρόσεχε την ομάδα

σαν παιδί του, την καμάρωνε σαν παιδί του, στεναχωριότανε όταν κάτι δεν πήγαινε

καλά και κυρίως όταν το παιδί του τον χρειαζότανε ο Αλέκος ήταν πάντα εκεί έτοιμος

να βάλει τα στήθια του μπροστά του και να θυσιαστεί για το καλό του παιδιού του.

Αλέκο καλό σου ταξίδι και καλή αντάμωση και τότε να είσαι σίγουρος ότι θα

ξαναφτιάξουμε το Φαληράκι μας για να γουστάρουμε….

Αφιερωμένο το τραγούδι στον κυρ Αλέκο και σε όλους τους χαμένους φίλους………