Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΟΡΩΤΟΥ

Με τα παιχνίδια της τελευταίας αγωνιστικής που έγιναν το προηγούμενο Σάββατο

ολοκληρώθηκε το πρωτάθλημα της Α2, ενός πρωταθλήματος που το χαρακτηριστικό του

για άλλη μια φορά ήταν ο ψηλός ανταγωνισμός στο μεγαλύτερο ποσοστό των παιχνιδιών

αλλά και το μεγάλο ενδιαφέρον που το συνόδεψε μέχρι το τέλος και για το ποιες

ομάδες θα καταλάβουν τις δυο προνομιούχες θέσεις που οδήγησαν στην Α1 αλλά κυρίως

εκεί που έγινε η μεγάλη μάχη ήταν για την αποφυγή του υποβιβασμού οπού η μάχη

κράτησε μέχρι την τελευταία αγωνιστική και στην οποία μάχη εμπλεκόντουσαν πολλές

ομάδες.

Τελικά ΚΑΟΔ και Ρέθυμνο κατέκτησαν δικαιότατα τις θέσεις της ανόδου ενώ Νήαρ Ηστ,

Κόροιβος Αμαλιάδας και Ολυμπιάδα Πατρών έπεσαν στην Β΄ Εθνική μετά από μεγάλη

προσπάθεια που δυστυχώς για αυτές τις ομάδες δεν ευοδώθηκε. Το ότι για άλλη μια

χρονιά έπεσε ομάδα που έκανε 13 νίκες καταδεικνύει τη δυσκολία αυτού τόσο ωραίου

πρωταθλήματος για όσους το παρακολουθούν και αδυσώπητου και ψυχοφθόρου για όσους

συμμετέχουν ενεργά.

Ας πούμε αρχικά δυο λόγια για κάθε ομάδα ξεχωριστά από αυτές που συμμετείχαν στο

πρωτάθλημα και τις εντυπώσεις που άφησαν σε εμάς.

Αρχικά ο ΚΑΟΔ σίγουρα ήταν η καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος και η άνοδος του

ήταν πέρα για πέρα δίκαιη. Ποιοτικό ρόστερ, καλά δουλεμένη ομάδα, με πολύ σταθερή

απόδοση σε όλη τη διάρκεια του πρωταθλήματος τόσο εντός έδρας, που τη κράτησε

αλώβητη, όσο και εκτός έδρας που ειδικά στον πρώτο γύρο έκανε πολύ μεγάλες νίκες

που του έδωσαν μεγάλη ώθηση.

Πολύ μεγάλη δύναμη στο παιχνίδι κοντά στο καλάθι που εξισορροπούσε μια κάποια

σχετική αδυναμία στο περιφερειακό σουτ. Μεγάλοι πρωταγωνιστές οι Γιοβάνοβιτς,

Μαργαρίτης, Τζαμάτος που έδωσαν μεγάλη επιθετική δύναμη κοντά στο καλάθι.

Δεύτερο τερμάτισε επίσης δίκαια το Ρέθυμνο, μια ομάδα με τελείως διαφορετικούς

προσανατολισμούς από τον ΚΑΟΔ. Το Ρέθυμνο στηρίχτηκε πολύ στους πολύ καλούς

περιφερειακούς του σουτέρ που ταιριάζουν απόλυτα με τη φιλοσοφία του προπονητή

τους του Στέργιου του Κουφού.

Ομάδα που ξεκίνησε μέτρια, είχε ένα φορμάρισμα πολύ σημαντικό μετά τα μισά του

πρωταθλήματος όπου και έκανε νίκες πολύ σημαντικές για την τελική έκβαση του

πρωταθλήματος. Προς το τέλος έκανε μια σημαντική κοιλιά στην απόδοση της που της

δημιούργησε πρόβλημα αλλά η ήττα των Ίκαρων Σερρών από τη Νηαρ Ηστ τον απάλλαξε

από κάθε άλλη περιπέτεια. Ομάδα με πολύ καλό pick ‘n roll και με τεράστια δύναμη

στα επιθετικά ρημπάουντ. Κυριακόπουλος, Λάτοβιτς και Κούμουλος ήταν οι τρείς

εμπειρότεροι και ποιοτικότεροι παίκτες του ΑΓΟΡ ενώ αποκάλυψη ήταν η παρουσία του

Τσόχλα που έκανε ένα καταπληκτικό πρωτάθλημα.

Τρίτοι τερμάτισαν οι Ίκαροι Σερρών μια σε εμένα εξαιρετικά συμπαθής ομάδα αφου

εκτός του ότι ήταν μια πάρα πολύ καλά δουλεμένη ομάδα από έναν από τους καλύτερους

προπονητές της κατηγορίας, τον Λευτέρη Χατζηκυριακίδη, ήταν και μια ομάδα που

χαιρόσουνα να παίζεις αντίπαλος της αφού οι άνθρωποι της επένδυσαν μόνο στον

αθλητισμό και κάθε παιχνίδι τους είτε εντός είτε εκτός έδρας ήταν μάθημα αθλητικού

πολιτισμού.

Οι Ίκαροι πάλεψαν σε όλη τη διάρκεια του πρωταθλήματος βρισκόμενοι στις πρώτες

θέσεις αλλά στη μεγαλύτερη διάρκεια του πρωταθλήματος ήταν σχετικά αδύνατοι σε

σημαντικά εκτός έδρας παιχνίδια.

Όταν έκαναν ένα σερί νικών και με νίκες εκτός έδρας και έφτασαν κοντά στο θαύμα

της ανόδου ήρθε η ήττα τους μέσα στην έδρα τους από τη Νήαρ Ηστ στη μεγαλύτερη

έκπληξη του πρωταθλήματος που τους στέρησε ενδεχομένως την άνοδο.

Σημαντικό ρόλο έπαιξε και η ατυχία για αυτή την ομάδα αφου στο κρισιμότερο σημείο

έχασε σημαντικούς παίκτες από τραυματισμούς γεγονός που τους στοίχησε.

Κακαρούδης, Καμπερίδης και Συμεωνίδης οι βασικοί πρωταγωνιστές της ομάδας.

Τέταρτο τερμάτισε το Λαύριο μετά από μια ηρωική προσπάθεια παικτών και

προπονητικού τιμ αφου τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπισαν ήταν πολλά.

Το Λαύριο στο πρώτο γύρο ήταν πολύ καλή ομάδα και με μεγάλες νίκες πρόβαλε φαβορί

για την κατάκτηση της δεύτερης θέσης αν αναλογιστεί κανείς και το ότι είχε και το

ευνοϊκότερο σαφώς πρόγραμμα στο δεύτερο γύρο. Ο τραυματισμός του Γιαννακόπουλου

και του Ψηλέα αλλά και τα συνεχιζόμενα προβλήματα επηρέασαν σαφώς την ομάδα που

τέλειωσε πολύ άσχημα το πρωτάθλημα.

Κακιούζης, Γιαννακόπουλος και  Ψηλέας οι πρωταγωνιστές της ομάδας.

Στην πέμπτη θέση τερμάτισε ο ιστορικός Απόλλωνας Πάτρας που στηρίχτηκε κατά βάση

σε παιδιά από την Πάτρα και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Πολύ δυνατή έδρα αφού ο

Απόλλωνας είναι ομάδα με τεράστια απήχηση στον κόσμο της Πάτρας. Επίσης στηρίχτηκε

πολύ στην άμυνα του που ήταν η δεύτερη καλύτερη του πρωταθλήματος. Αργυρόπουλος,

Πάντελιτς και Λιανός οι πρωταγωνιστές της ομάδας.

Περνάμε στον έκτο Αμύντα που για εμένα ήταν η καλύτερη ομάδα του δεύτερου γύρου

αφού κατάφερε από το γκρουπ των ομάδων που κινδύνευαν να τερματίσει πολύ ψηλά.

Αυτό εκτός από επιτυχία του συλλόγου είναι και επιτυχία του παραγωγικού αθλητισμού

αφου είναι γνωστό το πως κινείται το συγκεκριμένο σωματείο εδώ και χρόνια.

Είναι μια ομάδα που πίστευα πολύ, γιατί μην ξεχνάτε ότι εγώ την έχτισα με παιδιά

της απόλυτης επιλογής μου, την δούλεψα στην προετοιμασία και από το κύπελλο είχε

δείξει τι μπορεί να κάνει. Δυστυχώς για λόγους που ανέλυσα όταν έφυγα κάτι

στράβωσε μετά τις 2 πρώτες αγωνιστικές, η ψυχολογία έπεσε και έπρεπε να γίνει

κάποια αλλαγή για να τονωθεί το ηθικό των παιδιών. Η αλλαγή αυτή έγινε και στο

πρόσωπο του Αλέξη του Ζαβού η ομάδα βρήκε τον προπονητή που την καθοδήγησε ιδανικά

και την οδήγησε σε μεγάλες νίκες.

Πάθος, πιεστική άμυνα και πολύ παιχνίδι στο ανοιχτό γήπεδο τα κύρια χαρακτηριστικά

αυτής της ομάδας. Πρωταγωνιστές σε αυτή την ομάδα δεν είναι κάποιοι συγκεκριμένοι

παίκτες αλλά η παρέα που δίνει σε αυτή την ομάδα μεγάλη ώθηση.

Έβδομος τερμάτισε ο Αρκαδικός που αυτή τη δεύτερη του χρονιά στην κατηγορία

κατάφερε να σταθεροποιηθεί στις δυνάμεις της κατηγορίας. Ο πρώτος του γύρος ήταν

καλύτερος από τον δεύτερο στον οποίο όμως έπαιξε ρόλο και η απουσία του Κατιάκου

λόγω στράτευσης.

Ευχάριστη έκπληξη η εικόνα του νεαρού Παπαδάκη που ήταν ένα από τα καλύτερα πλει

μέικερ της κατηγορίας ενώ σημαντικές βοήθειες έδωσαν και οι Κατιάκος, Κόκκαλης.

Όγδοος τερμάτισε ο Πανελευσινιακός μια ομάδα πολύ οργανωμένη που εγώ στην αρχή την

θεωρούσα από τα φαβορί της ανόδου. Πράγματι ο πρώτος γύρος ήταν πολύ καλός αλλά οι

δύο συνεχόμενες ήττες εντός έδρας από ΚΑΟΔ και Ρέθυμνο στη στροφή του γύρου

φαίνεται ότι απογοητεύσανε την ομάδα και σε συνδυασμό με τους πολλούς

τραυματισμούς που έπληξαν την ομάδα την οδήγησαν σε έναν μετριότατο δεύτερο γύρο

που έριξαν αρκετά την ομάδα βαθμολογικά.

Ομάδα που κόσμησε το πρωτάθλημα με την πολιτισμένη ατμόσφαιρα που υπήρχε στο

γήπεδο της

Βασικοί πρωταγωνιστές της οι Κακλαμάνος, Νίκου και Δεληγιάννης.

Ένατη τερμάτισε η ΑΕΚ Άργους μια ομάδα με πολύ ποιοτική πεντάδα αλλά χωρίς πολύ

βάθος στο ρόστερ της που της στοίχησε κάποιες ήττες απέναντι σε ομάδες που

μπόρεσαν να το εκμεταλλευτούν αυτό το μειονέκτημα της. Λιούις, Γκιζόγιαννης και ο

Παπαντωνίου ήταν οι πρωταγωνιστές αυτής της ομάδας.

Δέκατο τερμάτισε το ιστορικό Παγκράτι μετά από μια αγωνιώδη προσπάθεια για τη

σωτηρία του. Ομάδα που ξεκίνησε με πολλές φιλοδοξίες βασιζόμενη στα πολλά και

μεγάλα ονόματα που πήρε το καλοκαίρι. Όλα αυτά τα ονόματα δεν μπόρεσαν αρχικά να

κάνουν μια καλή ομάδα και στην αρχή του πρωταθλήματος γνώρισε αρκετές εντός έδρας

ήττες που την έβαλαν από νωρίς στο πρόβλημα. Η εμπειρία και η ποιότητα κάποιων

παικτών του Παγκρατίου αλλά και η πολύ δυνατή έδρα του ήταν τα στοιχεία που του

χάρισαν την σωτηρία. Βασιλόπουλος, Μαχαίρας και Βαρδιάνος ήταν οι πρωταγωνιστές

αλλά και πολύ ευχάριστη η παρουσία του Βούλγαρη μετά τη περσινή του περιπέτεια.

Ενδέκατος ο Πιερικός μια ομάδα που άξιζε για πολλούς λόγους να παραμείνει στην

κατηγορία με σημαντικότερους την προσπάθεια της διοίκησης του που είναι γιγάντια

και την παρουσία του κόσμου του που επειδή τους γνώρισα από κοντά έχω να πω ότι

πρόκειται για ένα καταπληκτικό μπασκετικό κοινό που και γέμιζε πάντα το γήπεδο

αλλά και που σεβότανε πάντα την ομάδα του αλλά και τον αντίπαλο. Ομάδα με

έμπειρους παίκτες που μέχρι το Πάσχα φαινότανε ότι θα σωθεί εύκολα, εκεί έκανε μια

σημαντική κοιλιά και ευτυχώς έστω και τελευταία στιγμή κατάφερε να κερδίσει την

σωτηρία της. Πιστεύω ότι του χρόνου εκμεταλλευόμενη την φετινή εμπειρία της θα

παρουσιαστεί πολύ πιο φρέσκια και πολύ καλύτερη. .Επειδή δούλεψα σε αυτή την ομάδα

δεν θα πω ονόματα πρωταγωνιστών και θα πω ότι πρωταγωνιστής σε αυτή την ομάδα ήταν

ο κόσμος της.

Δωδέκατος φέτος τερμάτισε ο Ερμής Λαγκαδά εξασφαλίζοντας πιο γρήγορα τη σωτηρία

του από τις προηγούμενες χρονιές χωρίς να κάνει όμως κάποιο βήμα παραπάνω.

Σημαντικό ρόλο έπαιξε για άλλη μια χρονιά η έδρα που  έδωσε πολλές σημαντικές

νίκες.

Πρωταγωνιστές οι Παναγιωτόπουλος, Αναγνωστόπουλος και Ράλλης.

Τελευταίος διασωθείς ο Πανερυθραικός μετά από σκληρή και ηρωική προσπάθεια.

Προσωπική μου γνώμη ότι ήταν και δίκαιη η σωτηρία του αλλά και καλό για το μπάσκετ

αφου πρόκειται για μια υγιή ομάδα που αξίζει να βρίσκεται ψηλά στο Ελληνικό

μπάσκετ. Τα παιδιά του Πανερυθραικού προσπάθησαν πολύ, ήταν πολύ ανταγωνιστικοί

στα περισσότερα παιχνίδια και κατάφεραν να σώσουν την κατηγορία. Μια κατηγορία που

είχαν χάσει άδικα πριν δυο χρόνια.

Λάκσα, Σιζόπουλος και Κούρτης ήταν οι πρωταγωνιστές μιας ομάδας που έτσι και

αλλιώς στηρίχτηκε πολύ στο σύνολο.

Πάμε στις ομάδες που έπεσαν με πρώτη την Ολυμπιάδα που ουσιαστικά έπεσε από την

νίκη του Πανερυθραικού στην Τρίπολη και εμένα μου ήρθε στο μυαλό η γνωστή παροιμία

εκεί που ειμαι ήσουν και εκεί που ήμουν είσαι ενθυμούμενος κάποιες περσινά

παιχνίδια….

Η προσπάθεια των παιδιών και του προπονητή της Ολυμπιάδας ηρωική αλλά δεν νομίζω

ότι το πρωτάθλημα της Α2 θα χάσει τίποτα με την απουσία της. Νομίζω ότι και η ίδια

η Ολυμπιάδα θα έχει να κερδίσει πολλά με ενδεχόμενη αλλαγή του διοικητικού της

καθεστώτος που θα προέλθει από τον υποβιβασμό της.

Κουτρούλιας, Βεσκούκης και Μακρής Ν. οι καλύτεροι παίκτες της.

Φιλότιμη προσπάθεια του Κόροιβου που με τις πολλές νίκες που έκανε στον δεύτερο

γύρο παρά λίγο να καταφέρει κάτι που στην αρχή του δευτέρου γύρου φάνταζε απίθανο.

Την προσπάθεια την έκανε ακόμα πιο ηρωική η απώλεια πολλών βασικών παικτών μέσα

στη περίοδο που έκανε το έργο της ομάδας πολύ πιο δύσκολο.

Πέττας, Κοσάνοβιτς και Πέκοβιτς , όσο έπαιξε, ήταν οι πρωταγωνιστές.

Τέλος τελευταία τερμάτισε η Νήαρ Ήστ μια ομάδα με τεράστια ιστορία στον μπασκετικό

χώρο που όλοι οι μπασκετικοί εύχονται να ξαναβρεί τον δρόμο της.

Από την αρχή έμεινε πίσω βαθμολογικά και ουσιαστικά έδωσε την μάχη της μόνο στον

πρώτο γύρο.

Στα συν της είναι ότι παρότι είχε πέσει από νωρίς πάλεψε όλα τα παιχνίδια μέχρι

τέλος κερδίζοντας και ομάδες που κινδύνευαν και είχαν μεγάλο ενδιαφέρον αλλά και

κάνοντας την νίκη- έκπληξη της χρονιάς μέσα στις Σέρρες διατηρώντας την περηφάνια

του συλλόγου ψηλά. Η απώλεια του Κουπίδη σίγουρα έπαιξε μεγάλο ρόλο στη τελική

έκβαση της προσπάθειας.

Σε γενικές γραμμές αυτή ήταν η εικόνα των ομάδων του φετινού πρωταθλήματος της

Α2 , ενός πρωταθλήματος συγκλονιστικού και ανταγωνιστικού το οποίο κερδίζει το

ενδιαφέρον των καθαρά μπασκετικών φιλάθλων.

Υπήρχαν πράγματα που μου άρεσαν και βέβαια πράγματα που δεν μου άρεσαν σε αυτό το

πρωτάθλημα. Στα θετικά συγκαταλέγεται η μεγάλη παρουσία του επαρχιακού μπάσκετ που

άπλωσε την Α2 σχεδόν σε όλη την Ελλάδα. Άλλο θετικό ο πολύς κόσμος που

παρακολουθούσε τα παιχνίδια σε πολλά γήπεδα.

Τέλος στα θετικά είναι αυτά που είναι τα χαρακτηριστικά αυτού του πρωταθλήματος

δηλαδή το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος και η ανταγωνιστικότητα του

αφού η συντριπτική πλειοψηφία των παιχνιδιών τέλειωσαν με μικρές διαφορές.

Στα αρνητικά πρώτο και κυριότερο τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπισε η

συντριπτική πλειοψηφία των ομάδων που ανάγκασε προπονητές, παίκτες αλλά και

παράγοντες σε ηρωικές προσπάθειες για να τελειώσει αυτό το πρωτάθλημα τελείως

εγκαταλελειμμένοι από πολιτεία και ομοσπονδία. Πραγματικά αξίζει ένα μεγάλο μπράβο

σε όλους για τις προσπάθειες τους.

Δεύτερο κακό του πρωταθλήματος ο μεγάλος μέσος όρος ηλικίας των ομάδων και η πολύ

περιορισμένη ανάδειξη νέων παικτών πράγμα που θα πρέπει να γίνει οπωσδήποτε τα

επόμενα χρόνια για να αποκτήσει νόημα το πρωτάθλημα της Α2 και να μην καταντήσει

αυτό νεκροταφείο ελεφάντων.

Τρίτο κακό η έλλειψη τηλεοπτικής στέγης που πιστεύω ότι θα βοηθούσε και το

πρωτάθλημα αλλά και θα πρόσφερε ένα πολύ ενδιαφέρον τηλεοπτικό προϊόν που με την

κατάλληλη προώθηση θα κέρδιζε πολλούς φίλους.

Τέταρτο και τελευταίο κακό η απαράδεκτη ατμόσφαιρα βίας που επικράτησε σε ορισμένα

γήπεδα γεγονός που πρέπει να εκλείψει οπωσδήποτε τα επόμενα χρόνια.

Αυτά λοιπόν με τις καλύτερες ευχές σε όλους τους πρωταγωνιστές για καλές διακοπές

και με την ευχή του χρόνου αυτό το πρωτάθλημα να είναι καλύτερο και πιο βιώσιμο.

Υ.Γ 1 Την ώρα που έγραφα αυτές τις γραμμές για το μπάσκετ η πατρίδα μας και ο λαός

μας περνάει δραματικές στιγμές, ίσως τις χειρότερες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας

μας. Έχω καταθέσει από αυτό εδώ το βήμα τις απόψεις της ταπεινότητας μου.

Πραγματικά παρακολουθώ άφωνος την εξέλιξη των πραγμάτων και το κυριότερο χωρίς

ελπίδα. Τι να πει κανείς για τη χώρα μας που έπεσε θύμα ανίκανων πολιτικών που

έφτασαν ψηλά μέσα από ένα σύστημα προώθησης ανικάνων που διαπερνάει την ελληνική

κοινωνία σε όλα της τα επίπεδα και σε όλες τις δραστηριότητες της.

Σε μια χώρα που βασιλεύουν διεφθαρμένοι εργατοπατέρες, πουλημένοι δημοσιογράφοι,

επίορκοι αξιωματούχοι και διάφορα άλλα ερπετά.

Σε μια χώρα που ο λαός της θυμήθηκε να αντιδράσει αφου πρώτα αποβλακώθηκε στο κάθε

είδους σκυλάδικο, στο κάθε είδους ξεσαλώτηριο που βασιλεύουν τα ντεσιμπέλ και το

αλκοόλ που απαγορεύει την ανάπτυξη κάθε είδους σχέσης η έστω και μιας λυτρωτικής

διασκέδασης.

Ενός λαού που το κριτήριο του για την ψήφο του ήταν η βόλεψη του σε καμιά

αργομισθία η καμιά ευνοϊκή μετάθεση στο στρατό.

Ενός λαού που στα φοιτητικά του χρόνια ψήφιζε κάποια παράταξη με μοναδικό κριτήριο

ποια θα τον περάσει τα περισσότερα μαθήματα.

Ενός λαού που στις προσωπικές του σχέσεις και στα προσωπικά του ζητούμενα τη θέση

των αιώνιων και πανανθρώπινων αξιών όπως η φιλία, η αλληλεγγύη, η αγάπη, η

αφοσίωση, ο πολιτισμός, η ανοχή στη διαφορετικότητα και στη διαφορετική άποψη, η

ταπεινότητα  έχουν πάρει η κυνικότητα, το τι βολεύει τη πάρτη του καθενός, η

αχαριστία, η επαγγελματική εξέλιξη ακόμα και αν πατήσουμε επί πτωμάτων, η

αλαζονεία, η απληστία, η εκμετάλλευση του φίλου και η απομόνωση των διαφορετικών

και αδυνάτων.

Έχει φτάσει η ώρα να σταματήσουμε τον λαϊκισμό και να δει ο καθένας μας τι έκανε

και έφτασε η χώρα μας και η κοινωνία μας σε αυτό το χάλι. Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι

οι εξουσίες μας είναι αυτές που μας αξίζουν , είναι ο καθρέφτης μας, είναι αυτές

που εμείς οι ίδιοι τους φέραμε εκεί με την συνενοχή μας, με την ανοχή μας , με την

απάθεια μας με τις αξίες που έχουμε αναδείξει ο καθένας μας. Καλή είναι η

αντίσταση και μακάρι να φέρει αποτελέσματα αλλά νομίζω ότι δυστυχώς αργήσαμε και η

χώρα μας είναι ήδη υπό ξένη οικονομική κατοχή.

Με αυτές τις μαύρες σκέψεις θα σας αποχαιρετήσω με μια μελωδία του μεγάλου μας

Μάνου Χατζηδάκη που σαν σήμερα πριν 17 χρόνια μας άφηνε για τον κόσμο των αγγέλων

που ουσιαστικά πάντα ανήκε. Μια μελωδία που μιλάει για χαμένα όνειρα. Όνειρα  που

ο καθένας μας έκανε για έναν χαμένο έρωτα, για μια χαμένη πατρίδα, για μια χαμένη

φιλία…….μια μελωδία και μια ιστορία του μεγάλου μας Μάνου που αν σας αγγίξει μη

φοβάστε υπάρχει ελπίδα ακόμα……