06 | 07 | 2011 12:44

Η αποχώρηση των Αγγελόπουλων και το αύριο του μπάσκετ

Την εβδομάδα που μας πέρασε η επικαιρότητα μας ήρθε από το μπάσκετ και βέβαια από
την αποχώρηση ( ; ) των αδελφών Αγγελόπουλου από τον Ολυμπιακό και γενικότερα από
το Ελληνικό μπάσκετ, αποχώρηση που χωρίς αμφιβολία αποτελεί πλήγμα σίγουρα για τον
Ολυμπιακό αλλά και ευρύτερα για το Ελληνικό μπάσκετ.
Στην ανακοίνωση αποχώρησης τους αναφέρουν τους λόγους για τους οποίους οδηγήθηκαν
στην απόφαση αυτή και εγώ προσωπικά οφείλω να αποδεχτώ ότι αυτή είναι η
πραγματικότητα χωρίς να θέλω να μπω στη διαδικασία να μαντέψω αν υπάρχει και κάτι
άλλο πίσω από αυτούς τους λόγους.
Άλλωστε πολλοί από αυτούς τους λόγους που επικαλούνται είναι λόγοι που λίγο πολύ
πολλοί τους συζητούσαν όλα αυτά τα χρόνια. Παραπάνω ανάλυση πάνω στους λόγους
αποχώρησης δεν θα κάνω
Θα προσπαθήσω να πω τη γνώμη μου για το τι έδωσαν στον Ολυμπιακό σε αυτά τα 7
χρόνια παρουσίας τους και το τι σημαίνει για τον Ολυμπιακό και γενικότερα για το
Ελληνικό μπάσκετ η αποχώρηση τους.
Για τον Ολυμπιακό είναι αναμφισβήτητο ότι η προσφορά τους ήταν τεράστια και ειδικά
αν αναλογιστεί κανείς σε ποια κατάσταση ήταν η ομάδα όταν την ανέλαβαν. Θα θυμίσω
απλά ότι ο Ολυμπιακός όταν ανέλαβαν τα δυο αδέλφια ήταν σε πλήρη αγωνιστική και
οικονομική ανυποληψία.
Χρέη πολλά, μετριότητες φορούσαν τη φανέλα του Ολυμπιακού ενώ κάθε χρόνο έδινε
μάχη για να μπει στην οκτάδα και να παίξει στα πλει οφ ενώ για διεκδίκηση τίτλων
σε ελληνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο ούτε λόγος.
Η έλευση των αδελφών έφερε οικονομική σταθερότητα, έφερε μεγάλους παίκτες και
μεγάλους προπονητές στο λιμάνι, έφερε άλλον αέρα γενικά στο τμήμα που ξαναμπήκε
στο χάρτη του ελληνικού και του ευρωπαικού μπάσκετ. Επίσης έφερε και μια
προσπάθεια αθλητικού πολιτισμού στο Ελληνικό μπάσκετ αφου τα δύο αδέλφια ουδέποτε
επένδυσαν στον χουλιγκανισμό και στο παρασκήνιο. Αυτό ίσως τους στοίχησε τίτλους
και κυρίως δημοφιλία αφού είναι γνωστό ότι ο Έλληνας οπαδός πάνω και από την ομάδα
του αγαπάει το αποτέλεσμα και αυτά δεν ήρθαν στο βαθμό που και οι ίδιοι
επιθυμούσαν αλλά και οι οπαδοί του Ολυμπιακού. 2 κύπελλα και δύο συμμετοχές σε
final four της ευρωλίγκας που στη μία έφτασαν στον τελικό της διοργάνωσης, δεν
θεωρούνται αντάξια της επένδυσης που έγινε και σε χρήμα και σε προσπάθεια.
Επίσης και σε θέματα βίας τα αδέλφια παρόλη τη προσπάθεια τους δεν κατάφεραν πολλά
πράγματα αφου ο Ελληνικός αθλητισμός και παράγει αλλά και εισάγει βία και μόνοι
τους δεν μπόρεσαν να κάνουν πολλά πράγματα.
Σε αυτή την πορεία των επτά ετών τα αδέλφια έκαναν και λάθη , λάθη αναπόφευκτα για
όποιον δρα αλλά που μερικά από αυτά θα μπορούσαν να αποφευχθούν και να υπάρχουν
καλύτερα αποτελέσματα.
Ένα από αυτά ήταν οι επιλογές, μέσα από παρορμητισμό, παικτών που δεν ταίριαζαν
είτε με την φιλοσοφία του Ευρωπαικού μπάσκετ είτε με την φιλοσοφία του εκάστοτε
προπονητή με αποτέλεσμα να υπάρχουν αγωνιστικά προβλήματα. Το μεγαλύτερο όμως
λάθος τους , κατά την ταπεινή μου γνώμη ήταν οι λάθος επιλογές συνεργατών μερικές
εκ των οποίων απεδείχθησαν ολέθριες όπως η αποπομπή του Ελληνιάδη από το πόστο του
μάνατζερ και η ουσιαστικά μη αντικατάσταση του που άφησε την ομάδα εκτεθειμένη σε
πολλές καταστάσεις που περιέγραψαν και οι ίδιοι στην ανακοίνωση τους.
Άλλη λάθος επιλογή η μη αξιοποίηση του δυναμικού της ευρύτερης Ολυμπιακής
οικογένειας σε πόστα μέσα στην ομάδα με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να δίνει την
εντύπωση η ομάδα ότι αν δεν είσαι η δεν έχεις διατελέσει Παναθηναικός δεν μπορείς
να δουλέψεις στον Ολυμπιακό…..
Άνθρωποι που από άλλα πόστα πολεμούσαν τον Ολυμπιακό μέσα σε μια νύχτα έγιναν
θεματοφύλακες της Ολυμπιακής ιδέας. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν έκαναν
επαγγελματικά σωστά τη δουλειά τους αλλά όταν δουλεύεις σε αυτή την ομάδα πρέπει
να δουλεύει και η ψυχή σου για αυτή και όχι μόνο το πορτοφόλι σου. Τελευταίο
λάθος, ίσως όχι τόσο σημαντικό όσο τα προηγούμενα, αλλά που εμένα με πείραξε πολύ,
ήταν η εξάρτηση  από κάποιους Ραζνάτοβιτς που αφού ξεμπάζωσαν, όπως λέμε στη
μπασκετική γλώσσα, και πήραν και του κόσμου τα λεφτά στο τέλος εκβίασαν κιόλας.
Όταν είσαι Ολυμπιακός και Αγγελόπουλος δεν εκβιάζεσαι από κανέναν, σε παρακαλάνε
να κάνεις δουλειές μαζί τους, τελεία και παύλα.
Αυτή επιγραμματικά ήταν η μέχρι τώρα πορεία των Αγγελόπουλων στον Ολυμπιακό που αν
επιμείνουν στην απόφαση τους σίγουρα θα είναι μια μεγάλη απώλεια για τον Ολυμπιακό
αλλά και για το Ελληνικό μπάσκετ, ειδικά για τη βιτρίνα του Ελληνικού μπάσκετ
γιατί το Ελληνικό μπάσκετ δεν είναι μόνο ο Παναθηναικός και ο Ολυμπιακός και οι
δέκα- είκοσι εκατομμυριούχοι παίκτες τους. Ελληνικό μπάσκετ είναι τα πολλές
χιλιάδες παιδιά που παίζουν σε ολόκληρη την Ελλάδα, είναι τα δεκάδες σωματεία που
προσπαθούν να επιβιώσουν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας χάρις στις ηρωικές
προσπάθειες των παραγόντων τους. Είναι τα εκατοντάδες παιδιά που παίζουν στις
υπόλοιπες ομάδες της α1, στην α2, στην β΄ και στην γ΄ εθνική αντιμετωπίζοντας του
κόσμου τα προβλήματα που δεν είδα ούτε η παρουσία των Αγγελόπουλων ούτε η πολυετής
παρουσία των Γιαννακόπουλων να τους βοήθησε να τα επιλύσουν και όμως αυτά
κατάφεραν και κράτησαν τα πρωταθλήματα σε πολύ υψηλό επίπεδο και γέμισαν γήπεδα
αλλά και ευχαρίστησαν τον κόσμο που πήγαινε και τους παρακολουθούσε και ας μην
είχαν να φάνε, να πληρώσουν τα ενοίκια τους και ας πνίγονται στην ανασφάλεια για
το αύριο τους και όχι μόνο το μπασκετικό.
Ελληνικό μπάσκετ είναι και οι προπονητές που παλεύουν απλήρωτοι, ανασφάλιστοι και
ανασφαλείς να κάνουν καλές ομάδες, να φτιάξουν καλούς παίκτες και καλούς ανθρώπους
με μηδενικά ανταλλάγματα, υλικά και ηθικά. Είναι οι προπονητές που κόντρα στις
δυσκολίες της εποχής έσπευσαν να παρακολουθήσουν το σεμινάριο του ΣΕΠΚ το
προηγούμενο τριήμερο δίνοντας 60 ευρώ συν τα έξοδα διαμονής, διατροφής και
μετακίνησης για να πλουτίσουν τις γνώσεις τους . προπονητές που στη συντριπτική
τους πλειοψηφία δουλεύουν με μικρά παιδιά χαρίζοντας τους τα πολλά αγαθά του
αθλητισμού. Αυτοί ήταν που έσπευσαν αφου από τους πρωτοκλασάτους πολλοί ξέρουν ήδη
το παιχνίδι και ξέρουν ότι η γνώση δεν είναι και το απόλυτα απαραίτητο προσόν για
να κάνουν καριέρα.
Όλοι αυτοί είναι το ελληνικό μπάσκετ και όλους αυτούς πρέπει να τους τονώσουμε, να
τους δώσουμε ηθικό και να τους φωνάξουμε δυνατά ότι το Ελληνικό μπάσκετ έχει
βαθιές ρίζες. Έρχεται από μακριά και θα πάει μακριά και δεν τελειώνει ούτε στους
Αγγελόπουλους ούτε στους Γιαννακόπουλους χωρίς να σημαίνει ότι η προσφορά των δυο
οικογενειών δεν ήταν και δεν παραμένει σημαντική.
Το Ελληνικό μπάσκετ απλά πρέπει να αλλάξει ρότα. Να ξαναγίνει παραγωγικό, να
βγάλει νέα παιδιά με μπασκετική κατάρτιση, να ξαναγίνει αξιοκρατικό και δίκαιο σε
όλα του τα επίπεδα, να επιβραβεύονται αυτοί που δουλεύουν και αξίζουν, οι
προπονητές να σταματήσουν να είναι μάνατζερ, διαχειριστές και διεκπεραιωτές και να
ξαναγίνουν προπονητές. Να μπει νέο αίμα στη διοίκηση του Ελληνικού μπάσκετ που
μαζί με τη παλιά και επιτυχημένη φουρνιά παραγόντων να δώσουν νέα ώθηση και νέα
προοπτική στο άθλημα.
Εγώ προσωπικά αρνούμαι να δεχθώ την μοιρολατρία και την καταστροφολογία που
ακολούθησε αμέσως μετά την απόφαση των Αγγελόπουλων και σαν Ολυμπιακός και πάνω
από όλα σαν μπασκετάνθρωπος γιατί σαν και τα δύο που είμαι έχω μάθει να μην τα
παρατάω στα δύσκολα και να μένω να πολεμάω.
Διάβασα στο κείμενο ενός δημοσιογράφου, από αυτά τα παιδιά που νομίζουν ότι το
μπάσκετ ανακαλύφτηκε μετά τα λεφτά που έπεσαν στο άθλημα, από αυτά τα παιδιά που
νομίζουν ότι το μπάσκετ είναι μόνο η βιτρίνα και το γκλάμουρους καθώς και οι
αμφεταμίνες του ΝΒΑ, ότι τώρα με την αποχώρηση των δύο οικογενειών το μπάσκετ
καταστράφηκε και ότι θα ξαναγυρίσει στη δεκαετία του 80. Λέω λοιπόν σε αυτό το
παιδί και σε όσους έχουν την ίδια άποψη ότι μακάρι να ξαναγυρίσουμε μπασκετικά στη
δεκαετία του 80  Επειδή ίσως δεν την έζησε η δεν την εκτίμησε εκείνη την δεκαετία
όπως και όσο θα έπρεπε έχω να του πω ότι τότε τα γήπεδα ήταν γεμάτα χωρίς τυφλή
βία, οι ομάδες έβγαζαν συνέχεια παίκτες, ο κόσμος το ευχαριστιότανε και το μπάσκετ
ήταν το άθλημα που έδωσε στους Έλληνες συγκινήσεις που όμοιες τους ίσως δεν
ξαναδώσει ο Ελληνικός αθλητισμός. Ήταν η δεκαετία που στα εφηβικά πρωταθλήματα δεν
έπεφτε καρφίτσα στα γήπεδα, τα τοπικά πρωταθλήματα ήταν ποιοτικά δέκα φορές
ανώτερα από τα σημερινά νεκροταφεία ελεφάντων, οι ομάδες έβγαζαν σωρηδόν νέα
παιδιά, ήταν η δεκαετία που τις Πέμπτες τα βράδια όλοι οι Έλληνες ήταν καθηλωμένοι
στις τηλεοράσεις τους για να δουν Γκάλη, Γιαννάκη και τα άλλα παιδιά, ήταν η
δεκαετία που ένα βράδυ της 14ης  Ιούνη έβγαλε όλους τους Έλληνες στο δρόμο γιατί ο
Γκάλης μαζί με τα παιδιά που είχαν βγάλει οι Έλληνες προπονητές των υποδομών,
δηλαδή τον Γιαννάκη, τον Φασούλα, τον Φάνη, τον Φιλίππου, τον Καμπούρη, τον
Ιωάννου, τον Ανδρίτσο και όλα τα άλλα παιδιά είχαν πάρει τον Ευρωπαϊκό τίτλο
απέναντι στις πανίσχυρες και ενωμένες τότε Σοβιετική Ένωση και Γιουγκοσλαβία.
Αυτή με λίγα λόγια ήταν η δεκαετία του 80. Ήταν και κάτι άλλο όμως. Ήταν η
δεκαετία που μέσα από το μπάσκετ έφτιαχναν χαρακτήρες και όχι τυπάκια που μιλάνε
μόνο για λεφτά, ακριβά αυτοκίνητα και ξενυχτάδικα, ήταν η δεκαετία που μέσα από το
μπάσκετ φτιαχνόντουσαν φιλίες και παρέες αξεπέραστες και όχι ευκαιριακές σχέσεις
που αποκλειστικό τους αντικείμενο έχουν το συμφέρον. Ήταν η δεκαετία που τα νέα
παιδιά που έπαιζαν μπάσκετ τότε χαιρόντουσαν και έκαναν όνειρα, ήταν με λίγα λόγια
ευτυχισμένα και ας μην είχαν μάνατζερ, δεν τους ήταν αναγκαίοι τότε , είχαν
φίλους….
Για αυτό μακάρι να ξαναγυρνούσαμε σε εκείνη τη δεκαετία πιστέψτε με όσοι δεν την
έχετε ζήσει. Θα είχαμε κάτι πολύ σημαντικό που λείπει από αυτό το μπάσκετ των
τελευταίων χρόνων. Την χαρά του παιχνιδιού και τη δημιουργία…..
Αυτά για σήμερα και είπαμε το μπάσκετ αυτοί που το αγαπάμε δεν θα το αφήσουμε να
πεθάνει και έφτασε η ωρα να μετρηθούμε πόσοι και ποιοι είναι αυτοί που το
αγαπάνε .πραγματικά.
Θα κλείσουμε λοιπόν με ένα τραγούδι εκείνης της εποχής που λέει σε απλά
νεοελληνικά: the show must go on…….σε ελεύθερη μετάφραση δηλαδή το παιχνίδι
συνεχίζεται……..