02 | 08 | 2011 20:47

Η επίσημη… απαρνημένη

Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα… Μπας και κρατήσει μέσα τον Ζούρο. Που στο φινάλε-φινάλε είναι ο μόνος που δικαιούται να φύγει. Γιατί άλλη Εθνική του υποσχέθηκαν και άλλη βλέπει.
Είναι δεδομένο πως όταν ο τεχνικός της Ζαλγκίρις, έλεγε το ναι, προ μερικών μηνών στον Βασιλακόπουλο, στο μυαλό του είχε ή έστω ήλπιζε πως το μοναδικό μεγάλο κενό θα ήταν αυτό του Διαμαντίδη. Ο Μήτσος άλλωστε είχε ξεκαθαρίσει από καιρό πως δεν θα πήγαινε Λιθουανία, ώστε το προπονητικό τιμ να κάνει τα κουμάντα του. 29 μέρες πριν το τζάμπολ του Ευρωμπάσκετ, ο Ζούρος καλείται από Ομοσπονδιακός Τεχνικός να γίνει Ομοσπονδιακός… Πράκτορας, ώστε αφενός μεν να βρει λύσεις για την «λειψή» ομάδα που έχει στα χέρια του, αφετέρου δε να ανακαλύψει τους λόγους που κόσμος και κοσμάκης την κάνει με ελαφρά ή (στην περίπτωση του Σοφοκλή)… βαριά πηδηματάκια.

Το θέμα βέβαια δεν είναι τι θα πράξει ο Ζούρος και αν θα βρει την αλήθεια… Ούτε φυσικά το να πάρει ο Βασιλακόπουλος τα κεφάλια των «φευγάτων». Παρότι η αρένα διψάει πάντα για… αίμα, όποιος μείνει σε αυτό δεν θα δει απλά το δέντρο και όχι το δάσος αλλά θα σπάσει και τη μύτη του, τρακάροντας στον κορμό.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτό που πρέπει να ψάξουμε είναι γιατί πια η Εθνική, έχει γίνει... μπελάς και αγγαρεία για τους παίκτες. Γιατί, ας μην κρυβόμαστε, ακόμη και κάποιοι από αυτούς που έχουν μείνει, δεν… ευτυχούν κιόλας που τρώνε την άδεια τους στα βουνά και στα λαγκάδια. Όπως τεράστιο είναι και το ζήτημα του τι έρχεται από πίσω… Ειδικά μετά τις παρουσίες των Νέων και των Εφήβων που απογοήτευσαν στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα… Τεράστιο θέμα αλλά δεν είναι της παρούσης.

Προσωπικά θεωρώ, εδώ και καιρό, πως οι παίκτες έχουν φτάσει στα όρια τους. Και αν επιτέλους δεν δοθεί μια σοβαρή λύση στο καλεντάρι, ολοένα και περισσότεροι θα προβάλλουν δικαιολογίες (σοβαρές ή μη)για να προστατεύσουν το κορμί τους. Για να μην καούν…

Είτε το θέλουμε, είτε όχι κανείς δεν μπορεί να αγωνίζεται κάθε καλοκαίρι… Ακόμη και αν χρυσοπληρώνεται. Και το θέμα δεν είναι να τους βάλεις να παίξουν με το ζόρι, αλλά να γουστάρουν αυτό που κάνουν. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν είναι όλοι Γιαννάκηδες στη νοοτροπία για να παίζουν μέχρι τα βαθιά γεράματα με ένα πόδι… Αλλά ακόμη κι αν ήταν, είναι λογικό να… πεθάνουν στο γήπεδο;

Με όλα αυτά, δεν προσπαθώ να βγάλω σε καμία περίπτωση λάδι τον Σοφοκλή ή τον Μαυροκεφαλίδη… Και η ξεκάθαρη θέση μου είναι να εφαρμοστούν οι κανονισμοί. Όμως η Εθνική και το μπάσκετ δεν σταματάει σε αυτό το Ευρωμπάσκετ ή αυτό το καλοκαίρι… Και αν θέλουμε να έχουμε μέλλον, πρέπει να το αντιμετωπίσουμε με σοβαρότητα. Όλοι μας.

ΥΓ. Εννοείται φυσικά πως με τον ντόρο που γίνεται γι’αυτούς που φεύγουν, αυτοί που… μένουν, δικαιούνται να νιώθουν ψιλομαλάκες. Αλλά ελπίζουμε ότι θα πάρουν… ρεβάνς στη Λιθουανία.