29 | 08 | 2011 19:37

Eυρωμπάσκετ, Ελληνοαμερικάνοι και... Ελληνάρες!

Του ΚΩΣΤΑ ΣΟΡΩΤΟΥ

Την Τετάρτη αρχίζει στη Λιθουανία το Ευρωμπάσκετ και όπως πάντα μετά από εκείνον τον μαγικό Ιούνη του 1987 το θερμόμετρο του ενδιαφέροντος των μπασκετικών αλλά και ενός μεγάλου μέρους ολόκληρου του φίλαθλου κόσμου είναι στα ύψη.

Σε όλη τη διάρκεια των αγώνων θα είμαστε μαζί μετά τα παιχνίδια της εθνικής να λέμε την τεχνική άποψη μας για τα παιχνίδια της εθνικής αλλά και γενικά για όλα τα παιχνίδια της διοργάνωσης. Σήμερα θα κάνουμε μια μίνι ανάλυση για το τι έχουμε δει μέχρι στιγμής από την εθνική ομάδα στα φιλικά και το τι περιμένουμε να δούμε στο επίσημο τουρνουά του ευρωμπάσκετ.

Εκ των προτέρων θέλω να σας πω ότι από εδώ δεν θα διαβάσετε ούτε κακόβουλες κριτικές σε περίπτωση κακών αποτελεσμάτων, ούτε εθνικιστικές κορώνες σε περίπτωση επιτυχίας και γενικά θα προσπαθήσω οι αναλύσεις μου να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο αντικειμενικές και βασισμένες στη λογική του παιχνιδιού. Με λίγα λόγια εδώ δεν θα βρείτε ούτε ήρωες , ούτε μοιραίους.

Πάμε λοιπόν να δούμε τι είδαμε από αυτή την νεανική ομάδα στα φιλικά παιχνίδια που έδωσε στα πλαίσια της προετοιμασίας της.

Είδαμε μια ομάδα που έβγαζε προσπάθεια, έβγαζε υγεία και ολοφάνερα έδειχνε ομάδα που έχει δουλέψει στη προπόνηση. Ταυτόχρονα είδαμε μια ομάδα που εκτός από ικανότητες έδειξε και αδυναμίες που προσπαθεί αν όχι να εξαλείψει , να καλύψει.

Ας αρχίσουμε από τα καλά που έδειξε αυτή η ομάδα.

Έδειξε σε πολλά παιχνίδια πολύ καλή αμυντική λειτουργία είτε παίζοντας πολύ πιεστικά στα ¾ του γηπέδου είτε σε μικρότερο χώρο. Επίσης το καλό ήταν ότι πολλές από αυτές τις καλές άμυνες που έβγαλε τις μετέτρεψε σε εύκολα καλάθια στο ανοιχτό γήπεδο, καλάθια σε ανοιχτό γήπεδο που τα έχουμε πολύ μεγάλη ανάγκη στο ευρωμπάσκετ.

Στα θετικά της ήταν το σκορ που είχαμε σε πολλά παιχνίδια από τους ψηλούς μας , τον Μπουρούση και τον Κουφό.

Επίσης σε σετ παιχνίδι η ομάδα έδειξε υπομονή και ομαδικό πνεύμα, δούλεψε καλά και μέχρι τέλος τα παιχνίδια της πράγμα που της έδωσε καλάθια όμορφα και αξιοποίησε τις ικανότητες του κάθε παίκτη.

Αυτά ήταν τα θετικά της ομάδας συν ίσως το μεγαλύτερο που είναι το πολύ μεγάλο κίνητρο που έχουν σχεδόν το σύνολο της ομάδας αφού απαρτίζεται από παιδιά πεινασμένα που ψάχνουν την διάκριση και την καταξίωση μέσα από αυτά τα παιχνίδια.

Επίσης σε πολύ καλό επίπεδο φάνηκαν να είναι οι σχέσεις των παικτών μεταξύ τους αλλά και οι σχέσεις παικτών και τεχνικής ηγεσίας πράγμα πολύ σημαντικό ειδικά όταν πρόκειται για ένα τουρνουά πολυήμερο που η διαχείριση  αποτελεσμάτων, συναισθημάτων και αντιδράσεων παίζουν μεγάλο ρόλο. Πιστεύω δε ότι ακόμα και οι απουσίες κάποιων παικτών θα βοηθήσουν στην ομοιογένεια της ομάδας αλλά και στον καλύτερο έλεγχο της ομάδας από την τεχνική ηγεσία.

Είπαμε για τα καλά ας περάσουμε όμως τώρα και στις αδυναμίες αυτής της ομάδας που η πρώτη και κυριότερη είναι πολύ εύκολο να τη βρεί κάποιος που ασχολείται έστω και ελάχιστα με το αντικείμενο και είναι η έλλειψη εμπειρίας στο μεγαλύτερο κομμάτι της ομάδας. Μόνο τρία παιδιά από την ομάδα ( Ζήσης, Μπουρούσης, Φώτσης) έχουν μεγάλη πείρα από μεγάλες διοργανώσεις σε επίπεδο εθνικών ομάδων ενώ  τα υπόλοιπα 9 παιδιά έχουν από μικρή πείρα ( Κουφός, Καλάθης Καιμακόγλου)  έως μηδενική (Σλιούκας, Ξανθόπουλος, Μπράμος, Βασιλειάδης, Παπανικολάου και Μαυροειδής) και αυτό οπωσδήποτε θα είναι πολύ μεγάλο εμπόδιο στην πορεία της εθνικής μας ομάδας. Δυστυχώς η εμπειρία δεν αγοράζεται , αποκτιέται και πολλές φορές αποκτιέται μέσα από όχι ευχάριστα αποτελέσματα.

Δεύτερον αρνητικό που είδαμε στα φιλικά είναι ότι τα πλέι μέικερ μας ενώ είναι πολύ καλοί στην οργάνωση του παιχνιδιού δεν δίνουν πολύ σκορ πράγμα που στα επίσημα παιχνίδια θα δώσει εμφανή στόχο στην αντίπαλη άμυνα στο από πού πρέπει να ρισκάρει κάποιες βοήθειες.

Άλλο ένα πρόβλημα είναι ότι εκτός από τον Ζήση τα υπόλοιπα δυάρια μας δεν είναι καλοί χειριστές και δημιουργοί πράγμα που θα μας δυσκολέψει απέναντι σε πιεστικές άμυνες και ίσως μας αναγκάσει να παίξουμε για κάποια χρονικά διαστήματα και με δυο πλέι μέικερ αν δεν είναι ο Ζήσης μέσα στο παιχνίδι.

Άλλη αδυναμία που εμφανίστηκε και μάλιστα σε πολλά παιχνίδια πολύ έντονη ήταν η αδυναμία μας στα αμυντικά ρημπάουντ πράγμα που αν επαναληφθεί σε παιχνίδια μεγάλης δυσκολίας μπορεί να αποβεί μοιραίο για την εξέλιξη του παιχνιδιού.

Επίσης ανησυχητικό σημάδι ήταν ότι, αν εξαιρέσουμε το τουρνουά της Κύπρου , που όμως ήταν πολύ νωρίς στη προετοιμασία της ομάδας στα παιχνίδια που πήγαν σε κλειστό σκορ τα χάσαμε και τα δυο( με Ιταλία) και με χωρίς καλές αποφάσεις σε άμυνα και επίθεση στα κρίσιμα τους σημεία. Αυτό είναι ένα πολύ κακό σημάδι ενόψει ενός πολύ δύσκολου τουρνουά που οι αποφάσεις στα κρίσιμα σημεία θα παίξουν μεγάλο ρόλο. Εδώ θα πρέπει να βοηθήσουν περισσότερο ο πολύ έμπειρος Ζήσης που όμως σε αυτά τα φιλικά παιχνίδια έδειξε λίγο άτολμος και ο Καλάθης που μπορεί να μην έχει μεγάλη πείρα σε επίπεδο εθνικών ομάδων αλλά κουβαλάει μαζί του έναν τίτλο ευρωλίγκας και μάλιστα με πολύ σημαντικό ρόλο.

Επίσης κάτι που δεν μας πήγε καλά στα φιλικά παιχνίδια ήταν όταν εφαρμόσαμε κάποιες άμυνες ζώνης που δεν μας έδωσαν τις περισσότερες φορές αυτό που ζητούσαμε από αυτές.

Τέλος πιστεύω και εγώ όπως πολύς κόσμος ότι μας έλειψαν τα δύσκολα παιχνίδια στην προετοιμασία μας που θα μας έδιναν μια πιο πλήρη εικόνα του τι χρειαζόμαστε, που είμαστε καλοί και που όχι στο ανώτερο δυνατόν επίπεδο αντιπάλων.

Αυτά είναι τα δυνατά μας και τα αδύνατα μας κομμάτια στο παιχνίδι μας και από την Τετάρτη η προσπάθεια θα είναι να περιορίσουμε τα δεύτερα και να εμφανίσουμε σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο βαθμό τα πρώτα. Είμαι σίγουρος ότι τα παιδιά θα τα δώσουν όλα, όπως το έχουν κάνει ήδη στη διάρκεια της προετοιμασίας απλά δεν χρειάζονται να αγχωθούν πάνω από το φυσιολογικό γιατί δεν είμαι σίγουρος αν θα μπορέσουν να αντέξουν τα τόσο νέα παιδιά ένα μεγάλο φορτίο. Θα τους συνιστούσα να το διασκεδάσουν περισσότερο και να κάνουν την προσπάθεια τους κλείνοντας τα αυτιά σε υπερβολικές φωνές και υπερβολικές κριτικές. Αθλητισμός είναι και τίποτα παραπάνω.

Στο κάτω- κάτω τα συγκεκριμένα παιδιά έδωσαν τα πάντα εδώ και 1,5 μήνα την ώρα που συνάδελφοι τους που θα έπρεπε να σταθούν στο άθλημα στη δυσκολότερη του φάση προτίμησαν τις διακοπές τους και την υποστήριξη των παχυλών τους συμβολαίων. Για εμένα αυτά τα παιδιά είναι άξια συγχαρητηρίων και τα μεγαλύτερα και εμπειρότερα αλλά και παιδιά που δεν ήταν καν στην αρχική κλήση και όταν κλήθηκαν τα έδωσαν όλα στη κοινή προσπάθεια και μερικά από αυτά δικαίως επιβραβεύτηκαν για την προσπάθεια τους. Σίγουρα υπάρχουν και άλλα παιδιά που δεν κλήθηκαν και ίσως το άξιζαν, όπως ο Μπατής και ο Καλαμπόκης, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι και τα παιδιά που βρίσκονται εκεί δεν το αξίζουν.

Τελειώνοντας να πούμε δυο λόγια για τον όμιλο μας. Σίγουρα είναι στα μέτρα μας και πιστεύω ότι εμείς η Κροατία και το Μαυροβούνιο θα έχουμε μια άνετη πρόκριση θα πρέπει όμως να είμαστε προσεκτικοί για να πάρουμε στα παιχνίδια με αυτούς 2 νίκες για την επόμενη φάση πράγμα που θα μας διευκολύνει πάρα πολύ για να περάσουμε και την δεύτερη φάση όπου μάλλον θα διασταυρωθούμε με Ρωσία, Σλοβενία και Ουκρανία και θα περάσουν οι 4 πρώτοι.

Βέβαια για άλλη μια φορά το κρίσιμο παιχνίδι για να προχωρήσουμε πολύ θα είναι το χιαστί παιχνίδι στους 8, παιχνίδι που αν το κερδίσεις σε πάει πολύ ψηλά αλλά να μην ξεχνάμε ότι αν φτάσουμε μέχρι τους 8 αυτό το χιαστί παιχνίδι θα είναι πολύ δύσκολο. Αρκεί κάποιος να δει ποιες ομάδες θα έρθουν από το άλλο γκρουπ και θα καταλάβει( Ισπανία, Σερβία, Λιθουανία, Γαλλία…..)

Για εμένα ένας βατός στόχος αυτής της ομάδας είναι η είσοδος στους 8 και σημαντική επιτυχία η εξάδα που σε οδηγεί στο προολυμπιακό τουρνουά με πολλές πιθανότητες πρόκρισης στην ολυμπιάδα. Ότι παραπάνω καταφέρει αυτή η ομάδα θα αγγίζει τον θρίαμβο.

Συνολικά για το τουρνουά πιστεύω ότι θα γίνει μάχη μεταξύ της Ισπανίας και της οικοδέσποινας Λιθουανίας που θα έχει την έδρα ισχυρό σύμμαχο με αουτσάιντερ την πάντα πολύ δυνατή τακτικά και ψυχωμένη Σερβία και την γεμάτη αθλητικά προσόντα αλλά λούζερ τα τελευταία χρόνια Γαλλία.

Ας πάρουμε λοιπόν θέσεις όλοι οι μπασκετόφιλοι να απολαύσουμε το ευρωμπάσκετ, έναν θεσμό που τόσες ωραίες αναμνήσεις φέρνει στους Έλληνες , να είμαστε δίπλα στα παιδιά που μας εκπροσωπούν και να τους ευχηθούμε τα καλύτερα. Πάμε λοιπόν

 
Υ.Γ 1 Διάβασα κάπου ότι ένας παίκτης καταφέρθηκε κατά των ελληνοαμερικάνων της ομάδας μας. Χωρίς διάθεση να αντιδικήσω με το συγκεκριμένο παιδί, αν και έχει βεβαρημένο ιστορικό όταν με παρόμοιες ανοησίες παλιότερα πήγε να τινάξει ένα παιχνίδι Δάφνης- Ηλυσιακού στον αέρα, έχω να του πω ότι οι ελληνοαμερικάνοι παίκτες είναι όλοι εδώ στο κάλεσμα όταν οι ελληνάρες είναι ακόμα στις διακοπές τους ή στις προετοιμασίες τους στην Αγία Πετρούπολη  και στο Τελ Αβιβ. Το παιδί φαίνεται ότι δεν θα έχει κάποιον μετανάστη στην παρέα του να δει τι σημαίνει Έλληνας του εξωτερικού, τι δυσκολίες έχουν περάσει αυτοί οι άνθρωποι και με πόση προσπάθεια μεγάλωσαν την πατρίδα στις ψυχές των παιδιών τους.  

 
Υ.Γ. 2 Ήταν 29 Αυγούστου του 1990 όταν ο Αντρέας Βαρίκας άφηνε την τελευταία του πνοή και έφευγε για το μακρινό και άγνωστο ταξίδι. Ήμουν ευτυχής που ο Αντρέας ήταν φίλος μου. Ήμουν ευτυχής που ο Αντρέας με πίστεψε και με έφερε στην οικογένεια του Πανιωνίου κάνοντας σχέδια και όνειρα για εμένα. Ήταν από τους λίγους άλλωστε. Ήμουν ευτυχής που μέσα από ατέλειωτες συζητήσεις μου διαμόρφωσε μπασκετική κουλτούρα και ανθρώπινη φιλοσοφία. Ο Αντρέας ήταν ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα των παραγόντων εκείνης της εποχής. Ανιδιοτελής, οραματιστής, δημιουργικός, παθιασμένος, ανθρώπινος, καλλιεργημένος. Ο Αντρέας μαζί με τον Παύλο τον Κορκίδη, τον Τάσο το Γιάνναρο, τον Θεόφιλο τον Καταλειφό και τον Μάκη τον Δενδρινό έκαναν τον αγαπημένο τους Πανιώνιο μεγάλο και κάποιοι άλλοι σαν τον Αντρέα έκαναν μεγάλες τις ομάδες της καρδιάς τους, έκαναν το μπάσκετ μεγάλο. Αντρέα μας λείπεις…...το τραγούδι είναι για εσένα σήμερα…….