ευχάριστη η μάλλον δεν είναι εύκολη. Αφορμή είναι οι μαζικές αποχωρήσεις βασικών

μας παικτών από την εθνική ομάδα. Αποχωρήσεις που σίγουρα πλήττουν και την

αγωνιστική ικανότητα της αλλά κυρίως πλήττουν το μπάσκετ συνολικά σαν άθλημα.

Αιτία όμως για να γράψω αυτά τα δυο λόγια είναι η γενικότερη κατάσταση που

επικρατεί στη μεγάλη μας κοινή αγάπη που είναι το μπάσκετ και ο αθλητισμός

συνολικότερα. Επειδή λοιπόν είμαι άνθρωπος συνολικά του αθλητισμού ξεκινάω με τα

πιο ειλικρινή μου συγχαρητήρια στη εθνική ομάδα πόλο των γυναικών για την τεράστια

επιτυχία της με την κατάκτηση του παγκοσμίου τίτλου στη Σαγκάη. Είναι μια τεράστια

επιτυχία που ανήκει αποκλειστικά στα κορίτσια και στον προπονητή τους, ένα σεμνό

Πειραιωτάκι, τον Γιώργο τον Μορφέση που μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και με

χίλια δυο προβλήματα που κυρίως τους δημιουργεί η πλέον αντιαθλητική ηγεσία του

αθλητισμού μας, η χειρότερη όλων των εποχών μακράν της δεύτερης χειρότερης. Μια

ηγεσία που αντιμετωπίζει τον αθλητισμό όχι σαν αναγκαιότητα και κοινωνικό αγαθό

αλλά σαν κάτι που τους φορτώθηκε χωρίς να το θέλουν, δεν αντιλαμβάνονται την

χρησιμότητα του για την κοινωνία μας, δεν τον αγαπάνε και τον αντιμετωπίζουν μόνο

σαν εχθρό και ισολογισμένα νούμερα που πρέπει να τα παρουσιάσουν στο αφεντικό τους

καλά για να τους αναθέσει πάλι μια κυβερνητική θέση για να μπορούν να εκπληρώσουν

τις μεγάλες τους φιλοδοξίες, φιλοδοξίες που σχεδόν ποτέ δεν συμπίπτουν με τις

ανάγκες της κοινωνίας.

Παρακολούθησα τους διαλόγους κατά την συνέντευξη των κοριτσιών μετά την επιστροφή

τους που εκφράσανε τα παράπονα τους και έδωσαν μια σαφή εικόνα του σημερινού

τοπίου στον αθλητισμό και η αντίδραση της αθλητικής ηγεσίας ήταν και άλλα

χιλιοειπωμένα ψέματα, λόγια κενά περιεχομένου και γεμάτα ψέματα και υποκρισία.

Ήθελα να ήξερα δεν ντρέπονται  όταν ακούνε ότι ο προπονητής της παγκόσμιας

πρωταθλήτριας και πολλά από τα κορίτσια αυτής της ομάδας είναι άνεργοι την ώρα που

στρατιές πράσινων και γαλάζιων παιδιών χωρίς κανένα προσόν εκτός της κομματικής

τους πίστης έχουν κατακλύσει το δημόσιο και τις θέσεις των συμβούλων και των

παρατρεχάμενων;

Η αθλητική ηγεσία έδωσε ένα ακόμα ρεσιτάλ «αγάπης» στον αθλητισμό κατά την

συνάντηση της με τους εκπροσώπους των ομάδων της Α2. Από ότι διάβασα αφιέρωσε ένα

εικοσάλεπτο, ένα ολόκληρο εικοσάλεπτο, ναι…… Δεν ξέρω αν μετά χρειάστηκε βιταμίνες

για να ανταπεξέλθει ο άνθρωπος από τέτοια κούραση, αυτό που ξέρω είναι ότι τους

είπε ότι μέσα στη χρονιά θα πάρουν την επιχορήγηση …..

της προηγούμενης χρονιάς  και ότι από εδώ και πέρα τέλος οι επιχορηγήσεις και

μάλιστα όταν του ζητήθηκε η βοήθεια του για εύρεση ενός κεντρικού χορηγού τους

απάντησε ότι δεν είναι η αρμοδιότητα του…… Και εσείς βρε άνθρωποι του Θεού και του

ταράξατε την ηρεμία καλοκαιριάτικα θέλατε και από πάνω να έχει και αρμοδιότητες.

Είστε υπερβολικοί, δεν έχω κάτι άλλο να πω.

Απλά κύριε Νικητιάδη καταδικάσατε ένα ολόκληρο πρωτάθλημα σε αφανισμό και γύρω

στις 200 οικογένειες παικτών και προπονητών σε αναζήτηση άλλου τρόπου επιβίωσης.

Αφανίσατε ένα πρωτάθλημα που παίζετε σε τουλάχιστον 10 πόλεις της χώρας από άκρη

σε άκρη της κρατώντας τη νεολαία της χώρας στα γήπεδα και όχι κάπου αλλού. Όταν δε

λέω νεολαία δεν εννοώ μόνο τα παιδιά που παίζουν αλλά και τα παιδιά που κάθε

Σάββατο γεμίζουν τα γήπεδα και ψυχαγωγούνται με τις όμορφες μάχες που μόνο ο

αθλητισμός προσφέρει.

Επικαλεσθήκατε την οικονομική κατάσταση που βρίσκετε η χώρα και έτσι βρήκατε μια

λογικοφανή δικαιολογία. Εγώ όμως έχω μια απορία: πριν κανένα μήνα έγιναν οι αγώνες

των special Olympics στην χώρα μας και από ότι διάβασα σε σύσσωμο τον τύπο μόνο η

τελετή έναρξης στοίχησε στο κράτος 70 εκατομμύρια!!!!!!!!!!!! Διάβασα δε ότι ο

γιός της έχουσας το γενικό πρόσταγμα, που να με συγχωρείται ξεχνάω το όνομα της

και την ιδιότητα της, στοίχησε ο μισθός του στο κράτος για την απασχόληση του

κάπου 700,000…….

Πολλοί θα βιαστείτε να με πείτε ασεβή αφού ο σκοπός θα πείτε είναι ιερός. Εγώ δεν

λέω να μην πάνε τα λεφτά στα παιδιά που καθημερινά δίνουν τη μάχη της ζωής κάτω

από πολύ δύσκολες συνθήκες. Να πάνε όμως στις πραγματικές ανάγκες που

αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητα τους και όχι σε φιέστες για να προβληθούν και

να επωφεληθούν άνθρωποι που όταν έκλεισαν τα φώτα της φιέστας να είστε σίγουροι

ότι οι περισσότεροι ούτε που θα ξανασχοληθούν με το αντικείμενο και απλά θα πίνουν

στην υγειά των κορόιδων.

Κλείνοντας και αυτό το θέμα απλά θέλω να αναφέρω ότι με τα 70 εκατομμύρια που

στοίχησε η τελετή έναρξης επιχορηγούνται 50!!!!!! Πρωταθλήματα Α2…..έτσι

ενδεικτικά για να αντιλαμβάνεστε τα μεγέθη.

Αφού λοιπόν μας έχει γίνει φανερό ότι η αθλητική ηγεσία είναι εχθρός του

αθλητισμού γενικότερα και ειδικότερα και του μπάσκετ περνάμε να δούμε λοιπόν τι

κάνει το μπάσκετ για το ίδιο το μπάσκετ.

Ας αρχίσουμε από την εθνική ομάδα, την επίσημη αγαπημένη όλων των Ελλήνων ‘όπως

μας αρέσει να λέμε εμείς οι μπασκετικοί. Φαίνεται όμως ότι με το πέρασμα των

χρόνων μπορεί να παρέμεινε αγαπημένη όλων των Ελλήνων όμως εκτός από αυτούς που

καλούνται να την υπηρετήσουν και να παίξουν για αυτήν. Πολλοί θα ψάξουν τις αιτίες

στις φετινές απουσίες και θα βρουν τους ενόχους στο πρόσωπο του Μαυροκεφαλίδη και

του Σχορτσιανίτη. Θα μου επιτρέψουν οι φίλοι να τους πάω λίγο πιο πίσω και να τους

πω ότι κατά τη γνώμη μου βασικοί υπεύθυνοι είναι δυο παιδιά με μεγάλη προσφορά στο

Ελληνικό μπάσκετ και στην εθνική ομάδα και αυτοί είναι οι Παπαλουκάς και

Διαμαντίδης που πρώτοι άνοιξαν την πόρτα και την έκαναν. Όταν πέρσι ο Διαμαντίδης

λίγα μόλις λεπτά μετά τον πρόωρο αποκλεισμό μας από το μουντομπάσκετ σε ηλικία 30

ετών έβγαινε και ανακοίνωνε την αποχώρησή του από την εθνική ομάδα η πρώτη σκέψη

που ήρθε στο μυαλό μου ήταν ότι ήρθε η αρχή του τέλους για πολλούς παίκτες αφού

ήταν σίγουρη η εμφάνιση του φαινομένου του ντόμινο και ότι την αποχώρηση και

μάλιστα ατιμώρητη του Διαμαντίδη θα την ακολουθούσαν και άλλες. Άλλων η σκέψη ήταν

πως θα κάνουν αφιερώματα καθαγίασης  του Διαμαντίδη και θα μας βομβαρδίσουν τις

επόμενες μέρες με αυτά ούτως ώστε η ενέργεια του Διαμαντίδη να προβληθεί περίπου

σαν ηρωική.

Πολλοί που διαβάζετε αυτές τις γραμμές θα βιαστείτε να με κατηγορήσετε σαν ασεβή

απέναντι στον πράγματι καλύτερο Έλληνα παίκτη των τελευταίων 6-7 χρόνων. Μπορεί

και να είναι έτσι. Στο δικό μου οπτικό πεδίο όμως βλέπω ότι με μπροστάρη τον

Διαμαντίδη και τον Παπαλουκά μια σειρά από πολυεκατομμυριούχους σε μια πολύ

δύσκολη στιγμή για το άθλημα που σαφώς του πρόσφεραν πολλά αλλά και αναμφισβήτητα

και αυτό αλλά και η εθνική ομάδα τους πρόσφερε και αυτό τα πάντα του γυρίζουν την

πλάτη. Τη στιγμή που το Ελληνικό μπάσκετ έχει την ανάγκη όλων όσων το αγαπάμε και

το υπηρετούμε αυτοί που δίκαια έχουν πάρει τα περισσότερα από όλους μας του

γυρνάνε τη πλάτη άλλοι με αστείες δικαιολογίες και άλλοι με πιο σοβαρές αλλά

πάντως δικαιολογίες.

Και το κάνουν όχι μόνο στην εθνική ομάδα αλλά και στους συλλόγους τους που μόλις

έκλεισε η κάνουλα των υπερβολικών χρημάτων που έπαιρναν την έκαναν για άλλες

πολιτείες χωρίς ίχνος συναισθηματισμού και σεβασμού απέναντι σε ομάδες και

ανθρώπους που τους έκαναν πάμπλουτους και τους πρόσφεραν την δυνατότητα να

αποκτήσουν δόξα και πλούτο.

Δυστυχώς το ελληνικό μπάσκετ απεδείχθη ότι τα τελευταία χρόνια με τη συνδρομή

κάποιων δημοσιογραφικών κύκλων και των ατζέντηδων των παικτών που η μόνη τους

σχέση με το άθλημα είναι ο πλούτος, θεμιτός και αθέμιτος, παρήγαγε πολύ καλούς

παίκτες αλλά κακομαθημένους, βολεψάκηδες συμφεροντολόγους και αχάριστους.

Πραγματικά στεναχωριέμαι που το λέω αλλά δεν μπορώ να βρω άλλους χαρακτηρισμούς

για ανθρώπους που όταν το πλοίο , στο οποίο ήταν πάντα στη πρώτη θέση, βουλιάζει

την κάνουν και αφήνουν τους μαλάκες, συγγνώμη για την έκφραση, να παλέψουν από τα

μπουντρούμια και τα υπόγεια.

Κάποιος φίλος στο facebook μου έγραψε ότι ο συναισθηματισμός στον αθλητισμό έχει

πάψει να υπάρχει και όλα πια είναι θέμα ζήτησης και προσφοράς. Ωραία και εγώ λέω

να καταργήσουμε τις φανέλες, τις μπάλες, τα γκολ και τα καλάθια και να

πανηγυρίζουμε συμβόλαια, deal και ιδιωτικά συμφωνητικά……

Καλέ μου φίλε και εσύ και όποιος άλλος έχει αυτή την άποψη σας λέω λοιπόν ότι ο

συναισθηματισμός είναι το οξυγόνο του αθλητισμού και χωρίς αυτόν ο αθλητισμός θα

ήταν ένα αποστειρωμένο και απεχθές κατασκεύασμα που δεν θα ενδιέφερε κανέναν.

Κάπου διάβασα ότι τα παιδιά είναι κουρασμένα από τα πολλά παιχνίδια. Ναι ειδικά τα

παιχνίδια του ελληνικού πρωταθλήματος τα τελευταία χρόνια είναι πραγματικός

Γολγοθάς…..  μιλάμε τώρα για ένα πρωτάθλημα που όλα τα παιχνίδια , εκτός των

αγώνων μεταξύ των δυο αιωνίων, είναι ο ορισμός του σβηστού και του χαλαρού.

Αυτοί που έπαιζαν λοιπόν στο ισπανικό πρωτάθλημα η που παίζουν ποδόσφαιρο στα

μεγάλα πρωταθλήματα της Ευρώπης δεν θα έπρεπε να περνάνε ούτε απ’ έξω από τις

εθνικές τους ομάδες.

Για να σας δώσω ένα μέτρο σύγκρισης ένας παίκτης του ελληνικού πρωταθλήματος

μπάσκετ που παίζει και ευρωλίγκα έδωσε πέρσι περίπου 60 παιχνίδια και ένας

ποδοσφαιριστής του ισπανικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου που πρωταγωνιστεί και

παίζει και στην εθνική του ομάδα έπαιξε πέρσι περίπου 70 παιχνίδια ποδοσφαίρου……….

Πάντως ο Μέσι και όλοι οι άλλοι έπαιξαν στο κόπα αμέρικα από ότι είδα και νομίζω

ότι και αυτοί υπόκεινται στο νόμο της ζήτησης και της προσφοράς.

Επιγραμματικά θα πω ότι η συμπεριφορά των μεγάλων μας παικτών απέναντι στο

Ελληνικό μπάσκετ δεν ήταν σωστή αλλά και απέναντι σε έναν κόσμο που περνάει

δύσκολα και περιμένει από τον αθλητισμό να του δώσει μια χαρά, μια ανάσα, μια

ψευδαίσθηση ρε παιδί μου έστω να χαρεί και αυτός λίγο, να νοιώσει και αυτός λίγο

περηφάνια που τόσο μας έχει λείψει τον τελευταίο καιρό. Η ιστορία μάγκες γράφετε

από ανθρώπους που ταυτίζονται με το θυμικό του λαού και εσείς δεν θα μείνετε ποτέ

στην ιστορία. Στην ιστορία έμεινε ο Γιαννάκης, έμεινε ο Φάνης, ο Φασούλας, ο

Καμπούρης και τα άλλα παιδιά γιατί ήταν πάντα παρόντα, πάντα στον αγώνα, πάντα

κομμάτι της ψυχής μας, πάντα μέρος της γοητευτικότερης και ομορφότερης ουτοπίας

μας.

Όμως τα άσχημα νέα δεν σταματάνε εδώ αλλά συνεχίζονται και στις μικρότερες

ηλικίες. Έχουμε και λέμε: Εθνική Νέων Ανδρών 12η, Εθνική Εφήβων 14η , Εθνική

Παίδων μεταξύ 9ης και 12ης θέσης με πολύ βαρειές ήττες…..

Αυτό δεν είναι καμπανάκι απλά συναγερμού είναι η κανονιά που πρέπει να μας

ξυπνήσει όλους και να σκύψουμε πάνω από το μεγαλύτερο πρόβλημα του Ελληνικού

Μπάσκετ που είναι ότι πια δεν βγαίνουν νέα παιδιά. Το ελληνικό μπάσκετ δεν παράγει

πλέον. Αυτό ήταν ξεκάθαρο για όσους ασχολούμασταν τα τελευταία χρόνια με το

μπάσκετ και θα πρέπει να βρεθεί ο τρόπος πως το Ελληνικό μπάσκετ θα ξαναγίνει και

πάλι παραγωγικό.

Για να γίνει παραγωγικό ξανά το μπάσκετ μας πρέπει πρώτα από όλα να ξαναγίνει

αξιοκρατικό σε όλα του τα επίπεδα. Δεν φτάσαμε τυχαία σε αυτά τα χάλια. Φτάσαμε

γιατί το μπάσκετ μας κατακλύσθηκε σε όλα του τα επίπεδα από ανάξιους πλην όμως

πρόθυμους να διαπλακούν, να διαφθαρούν, να εξυπηρετήσουν. Οι προπονητές σταδιακά

αντικαταστάθηκαν από φίλους, γνωστούς και συνεταίρους.

Οι παράγοντες που οραματιζόντουσαν και αγαπούσαν παιδιά και τα έφταναν ψηλά

αντικαταστάθηκαν από « επενδυτές» που ψάχνουν πλυντήρια.

Οι παίκτες αντικαταστάθηκαν από κάτι άβουλα πλάσματα που ακούνε μόνο τους

ατζέντηδες τους και το συμφέρων τους και αντικατέστησαν τη δουλειά στο γήπεδο με

τη δουλειά στο γραφείο του ατζέντη τους και με μόνο στόχο πως θα πάρουμε

περισσότερα και πως θα ρίξουμε το άλλο το παιδί που μπορεί να δουλεύει ατέλειωτες

ώρες στο γήπεδο αλλά επειδή δεν έχει επενδύσει στον « σωστό» άνθρωπο δεν θα δει

ποτέ τα όνειρα του να γίνονται πραγματικότητα.

Το ίδιο ισχύει και για τους προπονητές που έχουν καταλάβει πια πολύ καλά πως « της

ζωής τους το παιχνίδι» που λέει και ο μεγάλος Ρασσούλης, ότι δεν εξαρτάται από τη

δουλειά τους μέσα στο γήπεδο αλλά κυρίως από αυτήν έξω.

Λοιπόν αυτό το μπάσκετ μας έφερε εδώ, για πρώτη φορά δηλαδή να μην έχουμε μέλλον.

Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Να μείνουμε απαθείς και συνένοχοι;  Όχι βέβαια. Τι

μπορούμε να κάνουμε;

Ο καθένας μόνος του τίποτα, όλοι μαζί πολλά.

Ποιος θα καθοδηγήσει λοιπόν αυτή την πανεθνική προσπάθεια να ξαναγίνει το μπάσκετ

μας όμορφο, γοητευτικό, αγαπησιάρικο, ανταγωνιστικό; Και βέβαια η ομοσπονδία είναι

αυτή που πρέπει να μπει μπροστά. Και ποια είναι η πρώτη ενέργεια που πρέπει να

κάνει; Η αλλαγή και η ανανέωση του ίδιου της του εαυτού…….

Κατά την ταπεινή μου γνώμη πρέπει το ταχύτερο δυνατόν στην ομοσπονδία του μπάσκετ

να μπει νέο αίμα, φρέσκιες ιδέες  άνεμος ανανέωσης και συνεργασίας. Κανείς δεν

λέει για να μην παρεξηγηθώ κιόλας ότι πρέπει να φύγει ο Βασιλακόπουλος, ο χ, ο ψ.

λέω όμως ότι με μπροστάρη τον πολύ σπουδαίο παράγοντα και του ελληνικού αλλά και

του παγκόσμιου μπάσκετ να ακολουθήσει και ένα νέο αίμα παραγόντων βγαλμένων μέσα

από τα σπλάχνα του μπάσκετ. Γιατί το Γιουγκοσλαβικό μπάσκετ να διοικείται από τον

Ντίβατς, τον Πάσπαλι και άλλους παλιούς παίκτες και το Ελληνικό μπάσκετ να μην

μπορεί να βάλει , τυχαία θα πω κάποια ονόματα, έναν Παταβούκα, έναν Γιαννάκη, έναν

Σιγάλα, έναν Αλβέρτη κ. α, στη διοίκηση της ομοσπονδίας;

Είναι νόμος της ζωής ότι οργανισμός που δεν ανανεώνεται είναι καταδικασμένος να

πεθάνει και ο οργανισμός του Ελληνικού μπάσκετ θέλει επειγόντως ανανέωση και

συσπείρωση. Όλες οι υγιείς δυνάμεις του μπάσκετ πρέπει να συστρατευθούν και ο

στόχος να είναι ένας, η σωτηρία του Ελληνικού μπάσκετ, της μεγάλης αγάπης

εκατομμυρίων ανθρώπων που με αιτία και αφορμή το μπάσκετ γίνανε φίλοι,

ονειρευτήκανε, μοιραστήκανε χαρές και λύπες, απογοητεύσεις και δικαιώσεις, του

Ελληνικού μπάσκετ που για δεκαετίες ομόρφυνε τις ζωές μας και δεν πρέπει να το

αφήσουμε να πεθάνει έτσι χωρίς να δώσουμε τη μάχη μας.

Θυμάμαι τέλη της δεκαετίας του 70 αρχές 80 πρέπει να ήτανε όταν πήγαινα στο

περίπτερο του συγχωρεμένου του Πέτρου του Καπαγέρωφ να του κάνω παρέα δεν

μιλούσαμε μόνο για τον αγαπημένο μας Πειραικό αλλά και για την ανάγκη να φύγει το

τότε κατεστημένο που διοικούσε το Ελληνικό μπάσκετ και κάποιες φορές χτυπούσε το

τηλέφωνο του Πέτρου και ήταν ο Γιώργος ο Βασιλακόπουλος και σχεδιάζανε τις εκλογές

που θα γινόντουσαν αν θυμάμαι καλά στη Θεσσαλονίκη και πάντα μια ήταν η κυρίαρχη

λέξη τους: ΑΛΛΑΓΗ…..

Πρόεδρε μην διστάζεις κάνε αλλαγές και όλοι μαζί να δουλέψετε για αυτό που αγαπάμε

όλοι. Δεν υπάρχει χρόνος πια. Αύριο πρέπει να γίνει κάτι πριν το καράβι βουλιάξει

αύτανδρο.

Αυτά για σήμερα, ελπίζω να μην σας κούρασα και ελπίζω με αυτά που έγραψα σήμερα να

ξαναβρώ δουλειά. Όμως αυτά που έγραψα είναι η αλήθεια μου και πότε δεν φοβήθηκα να

την πω γιατί ξέρω ότι δεν κρύβει ούτε κακία ούτε σκοπιμότητα, μόνο αγωνία κρύβει,

μόνο αγωνία.

Σας ευχαριστώ……

Υ. Γ 1 περιττό να πω ότι όσο ασχοληθήκαμε με τους απόντες ασχοληθήκαμε από εδώ και

πέρα όλοι κοντά στα παιδιά και τους προπονητές που θα σηκώσουν το βάρος να

εκπροσωπήσουν το Ελληνικό μπάσκετ ίσως στη δυσκολότερη του αποστολή……..

 Υ. Γ 2 φέτος το καλοκαίρι το τηλέφωνο μου φαίνεται κάτι είχε πάθει και δεν

χτυπούσε ρε παιδί μου όπως άλλες χρονιές ούτε επαγγελματικά, ούτε από παλιούς

φίλους και έτσι λέω να βάλω ένα ανάλογο τραγούδι……..απολαύστε το από δύο μεγάλες

γυναικείες φωνές, ίσως τις μεγαλύτερες της εποχής μας και δείτε πως δύο μέτρια

τραγούδια με τις φωνές των δύο μεγάλων μας τραγουδιστριών γίνονται ένα

αριστούργημα……