01 | 09 | 2010 10:34

Το "δικό" μας δεκάλεπτο!

Ότι ο Καζλάουσκας θα στηνόταν στο απόσπασμα, από τους γνωστούς «ειδικούς» και τους λοιπούς… νοσταλγούς άλλων εποχών, ήταν πιο αναμενόμενο και από ότι θα ξημέρωνε σήμερα.
Ο Λιθουανός, βλέπετε, έχει ένα τεράστιο ελάττωμα. Δεν είναι Έλληνας, δεν παίρνει τηλέφωνα για δημόσιες σχέσεις, ούτε επιχείρησε να φτιάξει ποτέ το δικό του «σύστημα». Ούτε στον Ολυμπιακό, ούτε (πολύ περισσότερο) τώρα στην Εθνική.

Ήρθε για να κάνει μια δουλειά και όταν την τελειώσει να φύγει. Χωρίς εθνικοπατριωτικές «κορώνες» και χωρίς λόγια που θέλει να ακούει ο κόσμος. Από τη στιγμή που ο Καζλάουσκας ανέλαβε την Εθνική Ομάδα, πέρα από το χάλκινο μετάλλιο στο περσινό Ευρωμπάσκετ-με ένα ρόστερ που πολλοί Έλληνες προπονητές δεν θα αναλάμβαναν (όπως κι έγινε) να το κοουτσάρουν, όχι σε Ευρωμπάσκετ αλλά ούτε στο «Ακρόπολις»- κατάφερε πάνω απ’όλα να διώξει την μιζέρια και την εσωστρέφεια που είχε φωλιάσει για χρόνια στην ελληνική ομάδα. Οι παίκτες, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, έδειχναν και ήταν χαρούμενοι και αυτό έβγαινε στο παρκέ… Πόσο πρότινος; Μέχρι το ξύλο με την Σερβία.

Εκεί η ομάδα έχασε την πνευματική και αγωνιστική συνοχή της. Έχασε την ψυχική ηρεμία της. Και επειδή όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος, ο Καζλάουσκας με το φόβο της τιμωρίας, των δύο ψηλών μας (ενδεχομένως και του Τσαρτσαρή που εν τέλει τη γλίτωσε) επέλεξε την τελική δωδεκάδα ώστε να έχει τα νώτα του καλυμμένα. Ενδεχομένως δηλαδή, θυσίασε κάποιον περιφερειακό (Βασιλειάδης;) ώστε να γεμίσει τη φροντ λάιν του, εν όψει των δύο πρώτων αγώνων με Πουέρτο Ρίκο και Κίνα, όπου πιθανό στραβοπάτημα θα ήταν καταστροφή…

Και φτάνουμε στον αγώνα με την Τουρκία… Όσο και αν οι γνωστοί «καταστροφολόγοι» υποστηρίζουν στο περίπου πως η Εθνική πιάστηκε «αιχμάλωτη» των Τούρκων από τα αποδυτήρια, προσωπική άποψη είναι ότι το ματς κρίθηκε στο τρίτο δεκάλεπτο. Εκεί όπου η ομάδα είχε όλα τα ελληνικά χούγια. Τεμπελιά (στην άμυνα) και ασυδοσία (στην επίθεση)… Κι αυτό διότι οι Έλληνες δυστυχώς ή ευτυχώς έχουμε μάθει να λειτουργούμε με «βούρδουλα» και να εκμεταλλευόμαστε κάθε είδους «ελευθερία»…

Το «σουτάρουμε όταν είμαστε ελεύθεροι» που τονίζει ο Καζλάουσκας στους παίκτες, δεν είναι… «κάντε 100 τρίποντα σε τρία ματς» ούτε φυσικά «γίνετε οι ψηλοί… κοντοί και βαράτε στο γάμο του Καραγκιόζη»… Όπως φυσικά και το ότι ο Λιθουανός δεν «καντηλιάζει» σε κάθε χαμένη μπάλα, δεν σημαίνει πως η άμυνα είναι προαιρετική. Και δυστυχώς στο τρίτο δεκάλεπτο αυτό έγινε… Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι ο τεχνικός της Εθνικής δεν κάνει λάθη. Το ότι άφησε στον πάγκο άλλωστε τον Πρίντεζη σε όλο το ματς ή ότι δεν πίεσε τους Τούρκους όταν ο Τάνιεβιτς παρέταξε μία ομάδα με 4 παίκτες πάνω από δυο μέτρα, ήταν μόνο μερικά από τα λάθη του χθες και του χρεώνουν την ευθύνη που του αναλογεί… Μεγάλη, αφού είναι ο οδηγός της μηχανής που σταμάτησε όπως δήλωσε στη συνέντευξη Τύπου.

Το τι θα γίνει από εδώ και πέρα είναι θέμα τύχης και επιλογών. Και ναι, αν ζούσαμε σε άλλη χώρα, το πρέπον θα ήταν να καθαρίσουμε τους Ρώσους και να βγούμε δεύτεροι, ώστε να πέσουμε πάνω στους Ισπανούς και μετά στις ΗΠΑ, αν φυσικά περάσουμε τους κακούς μας δαίμονες. Σε άλλη χώρα όμως… Στην Ελλάδα, όπου κρεμάμε τους προπονητές (ειδικά τους ξένους) στο Σύνταγμα, ο Καζλάουσκας θα πρέπει να κυνηγήσει την… τρίτη θέση και τον ευκολότερο δρόμο. Μπας και βγάλει σε μετάλλιο και σωθούμε από όλους αυτούς τους τύπους που αποθέωναν το… figure-eight όταν η Εθνική είχε όλο το Ιππικό στο παρκέ!!! Ή μήπως η ομάδα του 2005 και του 2006 δεν ήταν πολύ καλύτερη της φετινής και πολύ περισσότερο της περσινής;