Όσο και αν κατά καιρούς, υπήρξαν πρόεδροι που να αντιμετώπισαν το ρόλο του προπονητή ως… αναγκαίο κακό ή ως υποψήφιο «αποδιοπομπαίο τράγο», ειδικά στο μπάσκετ, ο προπονητής αποτελεί το Α και το Ω μιας ομάδας για όσα αυτή καταφέρει μέσα στο παρκέ. Πολλές φορές και έξω από αυτό, αφού ειδικά στο ελληνικό μπάσκετ, οι προπονητές παίζουν κατά κόρον το ρόλο του μάνατζερ, του Γενικού Διευθυντή και σε κάποιες περιπτώσεις και του προέδρου…

Στην Εφές, δεν τραβάνε οικονομικά ζόρια, οπότε ο Σαρίτσα, μάλλον δεν έχει να ασχοληθεί με κάτι άλλο πέρα από την εικόνα της ομάδας. Όπως αποδείχτηκε στα δυο παιχνίδια με τον Ολυμπιακό, ο Τούρκος δεν ασχολείται ούτε με αυτό. Και για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, ο τύπος που έχει στον πάγκο της η Εφές δεν είναι ούτε για να σκουπίζει τα παπούτσια του Ίβκοβιτς. Και το λέει ένας άνθρωπος που δεν τρελάθηκε, ούτε τρελαίνεται με τον Ντούντα… Ο Σέρβος έπιασε αιχμάλωτο τον αντίπαλο του και με ρόστερ (και μπάτζετ) υποδεέστερο της Εφές, του πήρε για πλάκα τις δύο νίκες πετώντας τον κατά 99,9%  εκτός διοργάνωσης. 

Αν μάλιστα ο Ολυμπιακός απέφευγε τα λάθη... κανονικά το ματσάκι στην Πόλη έπρεπε να είχε εξέλιξη ανάλογη με του ΣΕΦ, αφού από τη μία υπήρχε μία ομάδα που έπαιζε κανονικό μπάσκετ και από την άλλη πέντε, καλοί ομολογουμένως, παίκτες που πηγαινοέρχονταν στο παρκέ. 

Καλώς ή κακώς οι τόμοι τακτικής που ακόμη ανοίγονται σε κάθε ματς του ελληνικού πρωταθλήματος, κάνουν τη διαφορά και διασώζουν, πέρα από το πρωτάθλημα, ουκ ολίγες φορές και τις ελληνικές ομάδες στην Ευρώπη. Το μπάσκετ άλλωστε είναι άθλημα επανάληψης και οι δυο μεγάλοι «προπονούνται» καλά...  Όταν ο μισός Ηλυσιακός πάει στον πόντο το ματς στο ΣΕΦ ή η Καβάλα νικάει τον Παναθηναϊκό, τόσο ο Ντούντα, όσο και ο Ζοτς ακονίζουν το μυαλό τους για τον επόμενο… Και αν ο επόμενος είναι τύπου Σαρίτσα, τότε κλάφτα… Αναντολού. 

ΥΓ. Επειδή το καλοκαίρι είναι κοντά οι λεφτάδες Τούρκοι, δεν ξεκινάνε επαφές να πάρουν Έλληνες προπονητές; Όχι τίποτα άλλο αλλά μια γειτονιά είμαστε, τουλάχιστον τα λεφτά να πηγαίνουν στις σωστές τσέπες…