Σήμερα θα ασχοληθώ με ένα θέμα που και εμένα προσωπικά με θλίβει και με εξοργίζει αλλά πιστεύω ότι θα πρέπει να εξοργίζει και να στεναχωρεί κάθε Πειραιώτη είτε ασχολείται με τον αθλητισμό και ειδικότερα το μπάσκετ είτε όχι. Αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από το κλειστό εδώ και 5 χρόνια και ανενεργό Παπαστράτειο λόγω μιας ρωγμής που παρουσίασε στην οροφή του.

Το ανενεργό Παπαστράτειο λοιπόν έχει στερήσει από τον κεντρικό Πειραιά το μοναδικό ουσιαστικά κλειστό του γυμναστήριο αφού το μόνο υπάρχον κλειστό είναι το «Σαλπέας»  χωρητικότητας 80 θέσεων που στεγάζει τις προσπάθειες όλων των Πειραϊκών σωματείων μπάσκετ και βόλεϊ με αποτέλεσμα τον συνωστισμό τους και ουσιαστικά την υπολειτουργία τους από πλευράς προπονήσεων.

Το δικό μου μυαλό δεν μπορεί να κατανοήσει πως μια πόλη 250.000 κατοίκων με την αθλητική παράδοση του Πειραιά, που εκτός του ότι είναι η πόλη του μεγαλύτερου συλλόγου της χώρας που είναι ο Ολυμπιακός αλλά και η πόλη ιστορικών σωματείων που είναι τεράστια μεγέθη για τον Ελληνικό αθλητισμό όπως είναι ο Πειραϊκός και ο Εθνικός αλλά και η πόλη στην οποία εδρεύουν σωματεία με πολύ σημαντική διαδρομή στο ελληνικό μπάσκετ και με μεγάλη προσφορά σε αυτό όπως είναι ο Πορφύρας και ο Φοίνικας αλλά και άλλα μικρότερα σωματεία που όμως καταβάλουν μεγάλη προσπάθεια στον χώρο του ερασιτεχνικού αθλητισμού, δεν δικαιούται να έχει το δικό της αξιοπρεπές γυμναστήριο που θα στεγάσει τις προσπάθειες και τα όνειρα της νεολαίας της και των σωματείων της. Πραγματικά μου είναι αδιανόητο ακόμα και μέσα στα πλαίσια αυτής της θεοπάλαβης χώρας που ζούμε , που όλα τα απίθανα τα έχουμε δει, ο Πειραιάς να μην έχει κλειστό γυμναστήριο.

Το Παπαστράτειο είχα την τύχη να το πρωτοπερπατήσω από την πρώτη μέρα της λειτουργίας του αφού η παιδική ομάδα του Ολυμπιακού στην οποία έπαιζα ένα χειμωνιάτικο απόγευμα του 1972 ήταν η πρώτη ομάδα που έκανε προπόνηση. Το υγρό και παγωμένο Παπαστράτειο στα παιδικά μας μάτια ξεπρόβαλε σαν ένα παραμυθένιο παλάτι αφού οι μέχρι τότε αγωνιστικές μας εμπειρίες εμένα και των συμπαικτών μου ήταν αποκλειστικά αποκτημένες στα ανοιχτά γήπεδα που παίζαμε και προπονούμασταν.

Το σκηνικό βέβαια δεν ήταν έτσι ακριβώς αφού τα μηχανουργία που κατά αποκλειστικότητα γειτνίαζαν με το γήπεδο δεν ήταν και το καλύτερο περιβάλλον, ούτε τα σκυλιά, που ξαμολημένα από τα αφεντικά τους το βράδυ και ασυνήθιστα να βλέπουν ξένους ανθρώπους τις βραδινές ώρες μας επιτίθεντο συνέχεια μέχρι να μας συνηθίσουν και να τα συνηθίσουμε, ήταν η καλύτερη παρέα. Όμως εκεί μάθαμε να σουτάρουμε χωρίς να υπολογίζουμε την ένταση του αέρα και την κατεύθυνση του.

Τα χρόνια πέρασαν και εκεί μέσα έπαιξε η μεγάλη ομάδα του Ολυμπιακού του Γιαντζόγλου, του Καστρινάκη, του Μελίνι, του Ραυτόπουλου, του Διάκουλα και των άλλων αστεριών εκείνης της ομάδας αλλά και οι πολύ μεγάλοι αντίπαλοι τους από τις άλλες ομάδες της εποχής.

Εκεί ο Ολυμπιακός πήρε τα πρώτα του πρωταθλήματα μετά από πολλά χρόνια. Εκεί στέγασα τις προσπάθειες μου και εγώ όταν έφυγα από τον Ολυμπιακό και συνέχισα στο πολύ μεγάλο Πειραϊκό εκείνης της εποχής μια πραγματική μηχανή παραγωγής παικτών στις δεκαετίες του ’70 και του ’80.

Εκεί μέσα γνώρισα λύπες και χαρές σαν παίκτης, εκεί μέσα έζησα τα τοπικά Πειραϊκά ντέρμπι με Πορφύρα, Φοίνικα και Εθνικό που πάντα γινόντουσαν σε γεμάτα από κόσμο και παλμό γήπεδα.

Εκεί μέσα ερχότανε όλος ο μπασκετικός κόσμος εκείνης της εποχής να θαυμάσει τα πιτσιρίκια του Πειραϊκού να παίζουν ένα εξαιρετικό μπάσκετ με επικεφαλείς τον « Γκάλη» των φτωχών όπως λέγανε τότε τον Σταύρο τον Ελληνιάδη που αφειδώς έβαζε σε κάθε παιχνίδι 40 και 50 πόντους για πλάκα και τον Νώντα τον Στρατούλη ίσως τον καλύτερο τρίποντο σουτέρ της εποχής.

Εκεί μέσα ξεκίνησα να κάνω τον προπονητή και μαζί με τους πολύ μεγάλους προπονητές και μεγάλους δασκάλους , τον Μάκη τον Ποτόσογλου και τον Κώστα  τον Αναστασάτο φτιάξαμε, με παιδιά μόνο από τις υποδομές μας, τον Πειραϊκό που από την Β΄ ΕΣΚΑ έφτασε δύο φορές στην Α1 ενώ πανηγύρισε και 4 πρωταθλήματα εφήβων.

Εκεί στο προαύλιο του Παπαστράτειου βούρκωσα όταν κάποια στιγμή οι δρόμοι μας χώρισαν και αποχαιρέτησα φίλους και αδελφούς φεύγοντας για να τους ξανασυναντήσω 11 χρόνια αργότερα σβήνοντας παρεξηγήσεις και διαφορές ενώσαμε  για μια ακόμη φορά τις δυνάμεις μας για τον αγαπημένο μας Πειραϊκό μήπως και του δώσουμε κάτι από την χαμένη του αίγλη.

Εκεί λοιπόν που και εγώ αλλά και εκατοντάδες Πειραιώτες στέγασαν τα όνειρα τους και τις αθλητικές τους προσπάθειες για κοντά στα 35 χρόνια το 2006 παρουσιάστηκε μια ρωγμή στην οροφή του. Στην αρχή οι « υπεύθυνοι» ήταν καθησυχαστικοί. Δεν είναι τίποτα το σπουδαίο, πρέπει να γίνει πρώτα μια μελέτη και όλα θα φτιαχτούν…..

Οι δύο μήνες περάσανε και το γήπεδο παρέμενε κλειστό. Εν τω μεταξύ δήμαρχος ανελάμβανε ο Παναγιώτης ο Φασούλας και με μπασκετικό δήμαρχο όλοι ελπίζανε ότι ήταν θέμα πια ημερών  η αποκατάσταση της ζημιάς και η επαναλειτουργία του γηπέδου. Αυτές άλλωστε ήταν οι υποσχέσεις που έπαιρναν τα σωματεία όταν ενοχλούσαν δήμαρχο, νομάρχη, βουλευτές, γενική γραμματεία αθλητισμού και σε όποιον άλλον υπεύθυνο(;) απευθυνόντουσαν.

Οι δυο μήνες γίνανε δυο χρόνια και πλέον έγιναν 6 χρόνια και το Παπαστράτειο ακόμα παραμένει κλειστό με αποτέλεσμα τα σωματεία του κεντρικού Πειραιά να συνεχίζουν να συνωστίζονται αλλά και να παρακμάζουν στο γηπεδάκι του Σαλπέας.

Τις προάλλες πήγα να δω με τα ίδια μου τα μάτια σε τι κατάσταση βρίσκεται το γήπεδο. Έπαθα σοκ κυριολεκτικά. Εγκαταλελειμμένο, ερείπιο πραγματικό βουτηγμένο στις ακαθαρσίες και στην εγκατάλειψη. Τα σίδερα του και οι τοίχοι του έχουν σαπίσει από την υγρασία και την εγκατάλειψη. Ένιωσα ντροπή, ντροπή και οργή μαζί. Ντροπή και οργή για όσους έχουν πάρει αξίωμα σε αυτή την πανέμορφη πόλη, την ωραιότερη για εμένα στον κόσμο. Βουλευτές, δήμαρχοι, νομάρχες, δημοτικοί σύμβουλοι, νομαρχιακοί σύμβουλοι και όπως αλλιώς διάολε λέγονται τα αξιώματα σας  είστε απαράδεκτοι και συνυπεύθυνοι για αυτό το αίσχος. Ο Πειραιάς η πόλη που και καλά σας εξέλεξε να την υπηρετήσετε είναι χωρίς κλειστό γυμναστήριο η μόνη γειτονιά στην Ελλάδα ολόκληρη με μόνη δυστυχώς παρέα το Παλαιό Φάληρο και εσείς είστε ακόμα στρογγυλοκαθισμένοι στις καρέκλες σας σφυρίζοντας αδιάφορα χωρίς ντροπή και τύψεις. Χωρίς περιστροφές θα πω ότι πρέπει να ντρέπεστε όλοι μαζί ανεξαιρέτως και αν είχατε ίχνος αξιοπρέπειας και ευθύνης θα έπρεπε να είχατε παραιτηθεί όλοι χωρίς καμιά εξαίρεση. Βέβαια εδώ συνυπεύθυνα είναι και τα πειραϊκά σωματεία που αρκούμενα στα ψίχουλα που τους υπόσχονται δεν πιέζουν αλλά και δεν τιμωρούν όταν φτάνει η ώρα.

Νομίζω ότι σημαντικό ρόλο μπορεί να παίξει και η διοίκηση του ερασιτέχνη Ολυμπιακού αλλά και της ΚΑΕ Ολυμπιακός που σαν το μεγάλο σωματείο της πόλης θα πρέπει ηγηθεί της προσπάθειας του Πειραϊκού μπάσκετ για την επαναλειτουργία του Παπαστράτειου, που μην ξεχνάμε ότι για πολλά χρόνια αποτέλεσε την έδρα του συλλόγου και σημείο αναφοράς για την ομάδα. Δεν θα πρέπει ο Ολυμπιακός επειδή έχει βρει στέγη στο ΣΕΦ για τα τμήματά του να αδιαφορήσει για τα υπόλοιπα σωματεία του Πειραιά   Οι μεγάλοι σύλλογοι δεν προσδιορίζονται μόνο από τις μεγάλες νίκες αλλά και από τις μεγάλες πρωτοβουλίες. Άλλωστε Πειραιάς και Ολυμπιακός είναι λέξεις και έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες και όπως ο Πειραιάς πάντα στήριξε την μεγάλη ομάδα στις δύσκολες στιγμές του έτσι και ο Ολυμπιακός πρέπει να στηρίξει τον Πειραϊκό αθλητισμό. Είναι υποχρέωση του, καθήκον του και προς το συμφέρον του. 

Για εμένα συνυπεύθυνη είναι και η τοπική ένωση, η ΕΣΚΑΝΑ, που θα έπρεπε να είναι σημαιοφόρος στην προσπάθεια επαναλειτουργίας του Παπαστράτειου, να μπει επικεφαλής των σωματείων της περιοχής και εν ανάγκη αν δεν γίνουν πραγματικότητα οι υποσχέσεις που παίρνει να προβεί σε διακοπή των πρωταθλημάτων της. Βέβαια και εδώ θα στεναχωρήσω του ανθρώπους της ένωσης, που σέβομαι και αγαπώ και που με μερικούς μας ενώνει φιλία και αγώνες δεκαετιών, αλλά πως μπορούν να ηγηθούν μιας Παμπειραικής προσπάθειας όταν κατ΄ επανάληψη από τις τιμητικές της εκδηλώσεις απουσιάζουν Πειραιώτες που έχουν προσφέρει σε αυτόν τον χώρο και παρελαύνουν από αυτές άνθρωποι που μπορεί να περνάνε από τον Πειραιά μόνο τη συγκεκριμένη ημέρα. Θα αναφέρω χαρακτηριστικά ότι στην φετινή κοπή της πίτας τιμήθηκε ένας τέως παίκτης του Παναθηναϊκού, ένας Λαρισινός δημοσιογράφος, ένας Θεσσαλονικιός  δημοσιογράφος του πολιτικού ρεπορτάζ, ένας Θεσσαλονικιός προπονητής και 2-3 ακόμα άνθρωποι άσχετοι με τον χώρο του μπάσκετ και ακόμα περισσότερο του Πειραιά……. Κατά την τοπική ένωση δεν υπάρχει ούτε ένας Πειραιώτης που να αξίζει μιας διάκρισης. Πως μετά να απαιτήσει να έχει δύναμη η φωνή της παρά έξω.

Βέβαια θα μου πείτε ότι υπάρχει και η αθλητική ηγεσία. Αυτούς τους δικαιολογώ για την ανυπαρξία τους. Φτιάχνουν τον καινούργιο αθλητικό νόμο. Βέβαια ήταν να τον φτιάξουν εδώ και χρόνια αλλά δεν έκαναν τίποτα. Τώρα τελευταία έχουν μια βιασύνη ίσως γιατί κάτι τύποι με κελεμπίες φάνηκαν να έρχονται…….

Τελειώνω επαναλαμβάνοντας απλά ότι αυτό το αίσχος του κλειστού Παπαστράτειου πρέπει να αποκατασταθεί το ταχύτερο δυνατόν και απλά να υπενθυμίσω στον κύριο Βασιλακόπουλο ζητώντας του ταυτόχρονα να δράσει και αυτός από τη μεριά του όσο μπορεί ότι η επίσημη ονομασία του Παπαστράτειου είναι : « Κλειστό Γήπεδο ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΠΑΓΕΡΩΦ»……….

Αυτά και το σημερινό τραγούδι είναι αφιερωμένο στον Πειραιά μου και στους Πειραιώτες τους ωραιότερους και πιο υπερήφανους ανθρώπους του κόσμου. Είναι ένα τραγούδι που ύμνησε έτσι όπως τους άξιζε την πόλη μας και την έκανε περήφανη και γνωστή σε όλο τον κόσμο……