05 | 09 | 2010 14:34

Πού είναι οι γκαρντ;

Στην Ελλάδα της υπερβολής (είτε αυτό λέγεται πρόωρος ενθουσιασμός, είτε υπέρμετρη απογοήτευση) δε μας προκάλεσε ΚΑΜΙΑ έκπληξη το γεγονός ότι κάποιοι βγήκαν (από το καβούκι τους) και έβγαλαν χολή για την Εθνική. Εδώ που τα λέμε, το να μένει εκτός οκτάδας σε ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μια ομάδα που τα τελευταία έξι χρόνια είχε κάνει το βάθρο και την τετράδα συνήθεια είναι παγκόσμιο σοκ, ειδικά για μία χώρα – κολοσσό όπως η Ελλάδα. Η Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων, της φτώχειας, της παντελούς έλλειψης αθλητικών διακρίσεων πέρα από το μπάσκετ τα τελευταία χρόνια, ακόμα και στα ατομικά αθλήματα όπου κάποτε «οργιάζαμε» … Ας τους αφήσουμε αυτούς στη μιζέρια τους, άλλωστε άλλα είναι τα θέματα που «καίνε» αναφορικά με την Εθνική.

Πρώτον, ναι, αποτύχαμε. Και αποτύχαμε παίζοντας κακό μπάσκετ. Αν η Εθνική «πετούσε» στον πρώτο γύρο και έμενε εκτός από ένα κακό «σταύρωμα», τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Όμως η εν γένει εικόνα της στο Μουντομπάσκετ ήταν κακή και αν εξαιρέσουμε κάποιες καλές στιγμές στον αγώνα με την Ισπανία, το μπάσκετ που παίξαμε ήταν… κάτι σαν μπάσκετ. Όλα αυτά είναι ένα «καμπανάκι» ότι κάτι πρέπει να αλλάξει. Που θα αλλάξει έτσι κι αλλιώς…

Η αποχώρηση του Δημήτρη Διαμαντίδη ήταν ένα μεγάλο σοκ, μεγαλύτερο κι από τον πρόωρο αποκλεισμό. Και έρχεται για να γιγαντώσει μία απορία που ψιθυριζόταν στα χείλη των φίλων του αθλήματος εδώ και λίγα χρόνια: ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΚΑΡΝΤ;    

Από το 2004, όταν ο Παναγιώτης Γιαννάκης έριξε στα βαθιά των Ολυμπιακών Αγώνων τους Ζήση και Σπανούλη και η Εθνική μας κέρδισε δύο μετέπειτα βασικούς και αναντικατάστατους γκαρντ, Ελληνας «κοντός» δεν έχει καθιερωθεί στους Ανδρες, με εξαίρεση τον Νικ Καλάθη ο οποίος βέβαια ήταν «δώρο» εξ Αμερικής κι όχι προϊόν της ελληνικής παραγωγής. Θα πει κάποιος ότι η πεντάδα Διαμαντίδη – Σπανούλη – Ζήση – Παπαλουκά – Χατζηβρέττα ήταν για χρόνια η ραγχοκοκαλιά της Εθνικής. Σύμφωνοι, όμως κάποια στιγμή τα χρόνια… περνάνε και πρέπει να υπάρχει μία «πισινή».

Η διάλυση της «παρέας» και οι... 4 γκαρντ

Την αρχή για τη «διάλυση» της παραπάνω παρέας έκανε το 2007 ο Νίκος Χατζηβρέττας με την αποχώρησή του, ενώ ο Θοδωρής Παπαλουκάς είχε προβλήματα τραυματισμών. Αντί όμως να έρθει κάποιος «από πίσω», η γραμμή των γκαρντ συρρικνωνόταν όλο και περισσότερο. Η περιστασιακή συμμετοχή παικτών όπως ο Γιάννης Καλαμπόκης φυσικά δεν έλυνε το πρόβλημα. Αποτέλεσμα; Η παγκόσμια πρωτοτυπία να παίξει η Εθνική στο Μουντομπάσκετ με μόλις τέσσερις γκαρντ («σκασμένους» και από μία εξοντωτική σεζόν σε συλλογικό επίπεδο, μην ξεχνιόμαστε) και συνολικά πέντε παίκτες από το «1» ως το «3», την ώρα που υπήρχαν στο ρόστερ 7 ψηλοί! Πού οδήγησε αυτό; Να φτάσουμε στο σημείο να βγάλουμε το ματς με την Ισπανία με… πεντέμισι παίκτες. Όχι βέβαια ότι έφταιγε μόνον η λειψανδρία, γιατί τα λάθη του Γιόνας Καζλάουσκας από τον καταρτισμό της 12άδας μέχρι την αξιοποίηση του δυναμικού, ήταν τραγικά, όμως τα παραπάνω νούμερα δε χτυπούν απλά «καμπανάκι» αλλά… καμπάνα κανονική!

«Μικροί», αλλά... πώς;

Το θέμα είναι τι γίνεται από δω και πέρα. Μετά την οριστική αποχώρηση Διαμαντίδη και την διαφαινόμενη του Παπαλουκά , η Εθνική μας μένει με δύο γκαρντ υψηλού επιπέδου (Ζήσης, Σπανούλης) και ένα που έχει την προοπτική (και τις ικανότητες) να φτάσει τόσο ψηλά (Καλάθης). Από κει και πέρα; Εδώ… σας θέλω. Οι «μικρές» Εθνικές πηγαίνουν από το καλό στο καλύτερο, πείτε όμως πόσοι απ’ αυτούς τους παίκτες έχουν εικόνες αγώνων με εξαίρεση τον Νίκο Παππά; Σλούκες υπάρχουν, Χρυσικόπουλοι υπάρχουν, Μαντζάρηδες υπάρχουν… Και πολλοί άλλοι (για να μην αδικήσουμε και κανέναν), όμως πρώτα πρέπει να βρεθεί κάποιος να τους βάζει να παίξουν στις ομάδες τους και μετά κάποιος να τους ρίξει στα βαθιά της Εθνικής, όπως έκανε το 2004 ο Γιαννάκης με τον Ζήση και τον Σπανούλη.

Κάποιος που να τολμήσει...

Το διά ταύτα; Αρχίζει ένας δύσκολος κύκλος για την πιο επιτυχημένη εθνική ομάδα όλων των εποχών στην… Ελλαδίτσα, ειδικά στην παραδοσιακά γραμμή του πυρός, τους «κοντούς». Ομως δύσκολα δεν ήταν και το 2003, όταν μετά την αποτυχία στο Ευρωμπάσκετ της Σουηδίας έπρεπε να γίνουν αλλαγές εκ βάθρων; Ας φέρουν λοιπόν οι υπεύθυνοι έναν προπονητή που δε θα φοβηθεί να αλλάξει πολλά πράγματα και ικανό να αντέξει τους πιθανούς κραδασμούς. Κι όχι έναν που βλέποντας τον Μπουρούση να παραπατάει από τον τραυματισμό του, του λέει 6-7 φορές «μπες», φοβούμενος να κοιτάξει στον πάγκο μήπως και δει τις απορημένες φάτσες των Πρίντεζη, Τσαρτσαρή, Βουγιούκα, Καϊμακόγλου… Στο κάτω κάτω, χάσε τολμώντας και όχι κλεισμένος σε ένα καβούκι. Ειδικά ο Ελληνας θα το εκτιμήσει αυτό…

Αντώνης Γκάτζιος